Het Haringvliet of de Haringvliet

Het was in de zomer van 1998. Ik was gecommitteerde bij de eindexamens op de School voor Journalistiek in Utrecht. Een vrouwelijke kandidaat had een scriptie geschreven over de Watersnoodramp van 1953. Hoe hadden de diverse media in die tijd bericht en zou dat er anno 1998 heel anders hebben uitgezien.
     
Ik moest daaraan denken omdat ik deze week een stukje schreef over de Haringvlietsluizen.
En ik had het daarbij over HET HARINGVLIET. Iedereen gebruikt dat namelijk.
       Behalve de kandidate.
Zij schreef consequent DE HARINGVLIET.
       In het gesprek zei ik dat en vroeg haar waarom. Zij kaatste de bal terug en vroeg mij waarom ik HET gebruikte. Dat was toch helemaal niet logisch.   
Ik op mijn beurt moest toen in feite het antwoord schuldig blijven (''tja, dat is het gangbare taalgebruik'') en zij slaagde met vlag en wimpel.
       Ik hoor haar af en toe op de radio en zie haar regelmatig op de t.v.
Nog steeds heel zelfverzekerd.

Omdat ik vlakbij HET HARINGVLIET woon heb ik ’t diverse mensen gevraagd. Ook mensen die zich bezig houden met dialecten.
      Niemand wist het. In de Dikke Van Dale en in het Groene Boekje staat duidelijk dat VLIET mannelijk is. Het zou dus inderdaad de Haringvliet moeten zijn.

Op Internet kon ik ook niets vinden. Hoewel: in een verslag van het symposium ‘’Deltawater voor nu en later’’ gehouden op 13 februari 2015 trof ik de volgende passage aan:

………..Er wordt op gewezen dat er gevaarlijke leidingen in de rivieren bloot liggen, je moet er niet aan denken dat dat in stedelijke gebieden mis gaat. Rijkswaterstaat probeert meer inzicht te krijgen in de bodemerosie in het Spui, we kijken eerst naar de gevolgen van de kier, maar de Haringvliet moet je ook kunnen sluiten als het nodig is. ……….


Als u weet hoe het zit, laat me dat dan even weten.


Goedemorgen!