EEN GOED SPIJKERJAAR

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Was zomaar eens rechtsaf geslagen. Daar zou men goede spijkers kunnen kopen. Het leek wel een zonsverduistering; ik trad terug in de tijd, het zal 1932 zijn waarin we waren terechtgekomen. Een enorme duistere hal met ALLES, korter kan het niet gezegd worden. Roeiboten, halve stofzuigers, boormachines, roestige pannen, aanstekers, goten en regentonnen, draaivinwasmachines, koppelstukjes, driewegstekkers, ijzeren kookpotten, reclamebordjes voor VIM, poken, bezems, afzuigkappen, ramen. Het hield nergens op.
      IK kwam voor spijkers, hoe nu verder. Gelukkig zag ik hem zitten en sprak hem aan met Zolli, in negen van de tien gevallen zit je hier in Hongarije dan goed. Hij heette deze keer ook zo en vroeg me wat ik zocht. Een kilo middellange spijkers. Dan moet ik U wat vertellen zei de typische kop. Ik wilde eigenlijk direct een foto van hem nemen, maar zag daar van af. Het zou de sfeer misschien wel beïnvloeden. Later thuis gekomen nam ik een foto van een beeld: het leek de Zolli wel.

Ik zal U wat vertellen meneer. Deze zaak is in 1930 opgezet door mijn grootvader en die had als doel alleen zaken te verkopen die kwaliteit hadden, ook de tweede hands spullen. Een andere stelling van hem was dat bijna alles gerepareerd kon worden en hij verzamelde dus onderdelen. De zaak werd later overgenomen door mijn vader en ik ben dus de derde die hier met die bende zit. Ik zeg bende, maar ik houd ervan. Wel moet je er af en toe wat bij drinken, maar daar hebben we een oplossing voor, dat zult U later wel zien. U wilde spijkers en dat is een groot verdriet voor onze handel: de kwaliteit.
      Al die communistische jaren hadden we te doen met laat ik maar zeggen SLAPPE SPIJKERS. Wilde je er één injassen dan had je er vijf nodig. Toen het systeem instortte kwam het ook niet meteen goed met de spijkers, maar in 1997: TOPJAAR. Stevige, niet krom te krijgen jongens. Net zoals er wijnjaren bestaan hebben wij 1997 uitgeroepen tot het spijkerjaar. Ik heb er nog duizenden van.
      Zolli slofte weg en kwam met een puntzak terug. Hij vond een kilo wat te veel en gaf me een pond in de zak. Ik wilde hem betalen maar dat kon niet. Hij gaf me een briefje en daarmee moest ik naar een ander gebouw. In dat gebouw bevond zich een vrouw temidden van zepen, waspoeders, wasknijpers en een enorme kas met sterke drank.
      Zij wilde mij laten proeven en omdat ik wel zag dat zij er ook niet vies van was nam ik wat en kocht later een fles overheerlijke palinka. Ook de spijkers werden afgerekend en met een nieuw briefje weer naar Zolli. Ik vroeg of ik een foto van zijn terrein mocht maken. Hij had het liever niet maar van ver af kon het wel. U heeft topspijkers en met een beetje palinka er bij krijgt U ze zo overal in.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën