Media (287)

 

De Voorzitter en de Cineast

(Door THEO UITTENBOGAARD)

Had ik, op 9 september 1976, zojuist in een montage-kamer te Hilversum het filmpje 'Een Lange Film' voor het VPRO-tv-magazine Macchiavelli voltooid, waarin ik met de cineast Joris Ivens (77) vanuit zijn woonplaats Parijs (met als achtergrond een ontspannen musette-muziekje), naar Venetië (met Gondoli Gondola) vloog, om daar, tijdens het Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica 1976,  samen op het terras van het iconische Excelsior-hotel in de zon, met uitzicht op het strand van het Lido (Adagietto, 5e van Mahler)  en in het vooruitzicht van een Gouden Leeuw, eindeloos te zitten wachten op de reacties op zijn lang verbeide documentaire, die verderop in première ging: 'Hoe Yukong de bergen verzette'; een uitzonderlijk saai epos over de successen van de Culturele Revolutie in het China van Mao Zedong, dat met een lengte van meer dan 12 uur, slechts de boeken in zou gaan als 'de langste film ooit', hoorden we, dat Voorzitter Mao (82) overleden was.

 Met een film over Ivens' film over Mao gereed voor uitzending in Macchiavelli, wil de VPRO het verscheiden  van de Voorzitter niet onopgemerkt laten, sterker nog de eindredacteur, en eveneens fanatiek Mao-bewonderaar, Roelof Kiers besluit, dat ik met een filmploeg de volgende dag op en neer naar Parijs zal vliegen om Ivens voor de camera een 'In Memoriam Mao' te laten uitspreken.  Op dit besluit zal geen zegen rusten.

Des morgens om 7:30 uur blijkt op Schiphol de KLM-vlucht naar Parijs overboekt. Verontwaardiging en soebatten, aangevonkt door professionele urgentie, zet onze filmploeg op een vertrekkende JAL-Boeing richting Lichtstad. Eerste klas. Filmcamera en geluidsapparatuur mogen haastig mee de cabine in, de lichtkoffer niet, die wordt omgeboekt naar het ruim. De welkomstchampagne missen we; we zitten nauwelijks, of we landen al op Charles de Gaulle. Het twee jaar eerder opgeleverde nieuwe vliegveld lijdt nog steeds aan ernstige kinderziekten. Niet alleen de futuristische, chaotische lay-out, maar ook het gebrek aan adequaat personeel en het ontbreken van bewegwijzering doet ons belanden in een tollende maelstroom van dolende reizigers, en laat ons, als in een film van Jacques Tati, eindeloos rondjes draaien op zoek naar de lichtkoffer. Die blijft weg. Dus besluiten we dan maar zonder licht naar Ivens te vertrekken. Hopend dat hij nog steeds op ons zal wachten, want hem waarschuwen kan niet, daar men ook de telefooncellen op De Gaulle heeft vergeten aan te sluiten. Na de benodigde paperassen wegens-zoekgeraakte-bagage ingevuld te hebben, blijkt openbaar vervoer voor een transfer naar de stad te ontbreken. Een station voor metró, of bus, of RR is op loopafstand niet te vinden, en dus storten we ons tussen honderden medepassagiers, die zich in taxi's trachten te wringen. De 23 kilometer lange snelweg van Roissy naar Parijs staat vol verkeer.

Tegen het middaguur naderen we schoksgewijs de Périférique waar het verkeer vice versa over zes banen geheel tot stilstand is gekomen. Het is bloedheet. De uitlaatgassen adembenemend. Gillende sirenes, die maar niet dichterbij kunnen komen, dragen bij aan de apocalyptische atmosfeer. Als veel later een ambulance met zenuwachtig blauw geknipper, onze taxi toch krap blijkt te kunnen passeren, kleeft, op ons aandringen, onze taxiste aan diens bumper en volgt de ambulance. De plaats des onheils is bezaaid met gebroken glas, slingerende zwarte remsporen over het wegdek en losse auto-onderdelen. Angstig knerpend vervolgen wij onze weg, die zich, verderop vreemd leeg, in de verte uitstrekt. Bij het voorzichtig voorbijrijden van het ongeluk, zie ik nog net, een slap lijf in een T-shirt, naast het stuur van een voorruitloze, hevig gebutste camion tegen de vangrail, als een ledenpop over het dashboard naar buiten hangen.

Ivens blijkt niet thuis. Ons dringend aanbellen blijft onbeantwoord. De concièrge in de Rue des Saints-Peres vermoedt dat Monsieur Ivèns is gaan lunchen in Le Roquet op de Boulevard Saint Germain, want het is immers al tegen 15 uur. Daar treffen wij hem aan. We denken ook even te kunnen gaan zitten, om een hapje te eten, en om te bekomen van de schrik, maar omdat hij net de addition heeft betaald, staat Ivens erop ons terstond naar zijn mansarde-woning te begeleiden.

Nee, de cineast heeft helaas geen lichtkoffer thuis, dus ook geen lamp om de opname bij te lichten. Hij arrangeert voor zichzelf een plekje bij het raam en de dakgoot, en een stuk wit papier als reflectiescherm.

Als de cameraman zich realiseert, dat hij zijn belichtingsmeter 'smorgens in zijn, inmiddels zoekgeraakte lichtkoffer had gestopt, blijkt Ivens evenmin een belichtingsmeter in huis te hebben. Maar hij schat professioneel het diafragma om-en-nabij zo-en-zo, bij film van zoveel ASA.

In laat zonlicht spreekt de oude cineast ontroerd en gedragen zijn In Memoriam Mao uit. Pas halverwege de opname, als het laatste stukje film, dat nog in de cassette zit, is belicht, moet de cameraman tandenknarsend bekennen, dat hij de twééde filmcassette, en de extra filmrollen, 'smorgens ook in zijn lichtkoffer heeft verpakt. Dus het opnemen van een wat kortere versie In Memoriam, met een echte pointe, -laat staan nog wat sfeervolle tussenshots, en foto's met de Voorzitter en de Cineast- zit er niet meer in. Maar, we moeten toch haast maken, want onze retourvlucht naar Amsterdam is geboekt om 20 uur, en we willen graag nog een hapje eten.

De rit naar Charles de Gaulle verloopt wonderlijk vlot. Ook op de luchthaven zelf blijken de massa's reizigers verdwenen. Het inchecken met slechts handdbagage is ongewoon ontspannen. De filmcamera en het bandopnameapparaat worden zomaar, zonder de gebruikelijke uitklaringsformulieren door de douane-controle geloodst, en ons opvallend korte bezoek aan Parijs wordt zonder argwaan door de gendarme afgestempeld.

Hèhè. Eindelijk. We zijn ruim op tijd om nu, voor het eerst die dag, eindelijk iets te eten en te drinken. Helaas. Pardon. Non, dat had u vóór de douane moeten doen, dáár zijn de restaurants. O, dat is toch geen punt, dan lopen we toch even terug en laten we onze paspoorten straks weer zien. Nee, helaas, dat kan niet; U heeft het Franse territoir reeds verlaten. U zult hier moeten wachten tot uw vlucht wordt omgeroepen. Is hier echt niets te eten of te drinken ? Je vous en prie, monsieur!

Er druppelen nog wat Nederlanders de wachtkamer in. En dan valt het stil. 19:45 Geen oproep voor de vlucht naar Amsterdam. 19:55 Geen Final Call. 20:00 Geen personeel bij de gate. Om kwart over nog steeds niet. Na een half uur nog niet. Het hokje met de paspoortcontrole blijkt leeg. Het hek naar Frans grondgebied daarachter, gesloten. Wat is dit ? Anderhalf uur later komt een grondstewardess onder begeleiding van een gendarme ernstig binnen, opent met een sleutel de deur naar de moderne luchthavenslurf, die ons naar het toestel zal dirigeren. De gendarme controleert zwijgend ons paspoort , zij scheurt onze boardingpass af en gebaart ons naar binnen. De slurf is donker en eindigt niet in een vliegtuig, maar in een trap naar beneden. Onderaan de trap staan gewapende gendarmes. We moeten een onverlichte autobus in. Het platform is aardedonker en lijkt vrijwel leeg. Het is vreemd stil voor een luchthaven. Het gebouw is schaars verlicht. Als we allemaal zitten, krijgen we van een officier in onverstaanbaar Engels te horen wat er aan de hand is. Er is een vliegtuigkaping gaande. De luchthaven is gesloten voor alle vliegverkeer. De perimeter is geconsolideerd door leger en politie. En het ergste is, zegt de officier: U bent niet meer in Frankrijk. U heeft officieel het Franse territoir verlaten! Néanmoins, in overleg met het gezag hebben de bevoegde autoriteiten besloten u exterritoriaal te laten vervoeren, met deze als zodanig exterritoriaal verklaarde transitbus, naar een andere luchthaven, waar een vliegtuig voor u gereed gemaakt zal worden. Het is u derhalve ten strengste verboden deze bus te verlaten tot u op het platform van het vliegveld Orly naar buiten wordt geleid. Thans verlaten wij deze luchthaven via een geheime route. Vanaf nu staat u onder mijn bevel. Merçi. 

Ver na middernacht rolt de VPRO-filmploeg strontbezopen uit het vliegtuig op Schiphol. Er was geen eten aan boord geweest, maar wel heel veel champagne voor alle passagiers.

'Een Lange Film' eindigt met in een sterk overbelicht stukje film waarin de kop van oude cineast steeds meer op die van een trage chinese schildpad begint te lijken, tot hij wegfloept in een gele flair.

 

 

Russian Roulette

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

A couple of times per week I play golf on the Skyway course in Jersey City.  Because it is a links course without trees, from every hole you have a clear view of the tallest building in the city.  It is a rectangular black and white monstrosity that rises high above Journal Square, not exactly the best neighborhood but one that probably soon will be gentrified with the inflow of the tenants of the new building.  Rumor has it that the developers are planning to build two similar towers in the same area.  Those developers are the Kushner family, and to build those towers they need money, which is why Jared Kushner’s sister was peddling green cards in China in exchange for investments.  But the $500 million they need for the towers would not solve all their problems.  There is also a debt of $1.3 billion that has to be paid off in two years on 5th Ave 666, an edifice Jared Kushner bought on a whim of megalomania.  It is unlikely that Kushner’s secret meeting with Sergei Gorkov, the Putin-appointed head of Vnesheconombank, was not about funding for this building.

Like his son-in-law, Donald Trump has frequently been in need of money, and as American banks don’t see him as a good investment anymore he has had to find it abroad.  Nobody knows how much Russian money is invested in the Trump organization, but it must be a considerable amount, and according to Don Trump Jr. even the larger part of its capital.  It explains why Trump from the beginning of his campaign has been extremely friendly to Putin, knowing that the Russian president can put a noose around his neck any time. In that perspective, most of the advance speculation about Friday’s Trump-Putin meeting was unrealistic.  Of course Trump didn’t make a big deal of Russia’s interference in the presidential election.  Contrarily, the day before the meeting he denounced the American intelligence services and disadvantaged himself further by declaring that it could have been Russia but also China or somebody else.  Amusingly, though, he kept blaming Obama for not having been firm enough with Russia, but Trump has not choked on his first contradiction.

It is more than likely that Trump immediately accepted Putin’s denial of Russia’s violating US sovereignty, and that the two then moved on to discussing how their countries can work together to prevent warfare in cyberspace, which, as David Corn observed, would be equivalent to the FBI and the Mafia forming a joint taskforce on crime prevention.  There was some talk of Trump showing strength just by bringing up the hacking, but all Putin saw was an overweight puppet.

Before the meeting Michael McFaul, former US Ambassador in Moscow, said that he hoped the meeting would not last long.  He predicted that Putin would start complaining about Obama, easily finding common ground with Trump, after which he would have Trump in his pocket.  Even Melania Trump agreed and crashed the meeting after one hour, but could not stop it.

Before the meeting Trump tweeted that everybody at the G20 was talking about why John Podesta had not handed over the DNC server to the FBI.  It ranks among his ten craziest tweets and reveals what kind of voices Trump hears in his head, and how focused he was on Putin.

 

Ga HIER naar toe voor alle afleveringen

 

 

 

Inside Trump

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

You have to get inside Donald Trump’s head to understand what happened this week.  In his own mind he is a very successful businessman who could even turn bankruptcies into profitable events, a street fighter who demolished his Republican competitors and then took the presidency everybody considered inevitable away from Hillary Clinton, and now he is the most powerful man in the world.  He had to be pretty much a genius to do all that.  And here come the media, questioning his mental stability, calling him unhinged, saying that he doesn’t understand the policy issues he has to deal with, and even suggesting that he owes his election victory to Russian interference.  Trump must feel like the English kings during and after the War of the Roses, who saw conspirators and enemies everywhere, challenging the legitimacy of their mandate and plotting to overthrow them.  The only remedy was to throw them in the Tower and have them summarily decapitated, no matter how close they once might have been, to make room for the next intriguer, and the next after that.

To Trump, the main connivers are the anchors of MSNBC.  Television is his medium and apart from Fox News he has no friends there, and although he calls all the media fake MSNBC is the most critical of him.  His sudden and shameful attack on Mika Brzezinski has two causes, one, the fact that his presidency is totally ineffective, and two, the fact that he once considered her a friend, which makes her a traitor, worse than just an enemy.  The president is convinced that the media are against him, because for obvious reasons he cannot acknowledge that he is a pathological narcissist, a megalomaniac, a sexist bully and an intellectually empty suit, and understand that the media are only reporting on the consequences of that package.  And by attacking Mika Brzezinski and earlier Katy Tur Trump only makes things worse for himself, for as much as quality newspapers like the New York Times and the Washington Post try to be objective, they cannot ignore that a mental patient – in more ancient terms a ‘madman’ – lives in the White House.

There were suggestions that Trump deliberately attacked Mika Brzezinski in the most appalling way to distract from his inability to get health care legislation passed, but that implies more rationality than he possesses.  The best proof is that he followed up on his original tweet with the ‘information’ that Joe Scarborough, Mika’s partner in life and work, had begged him to keep the National Enquirer from publishing an article about the couple.

In Joe’s version of this story, which only became public because Trump brought it up, the White House informed him that a vicious publication was imminent, but that Trump could prevent it if only Joe and Mika would call him to apologize for their reporting on MSNBC.  This kind of blackmail is a crime, and will now be part of Special Counsel Mueller’s probe.

The second version matches Trump’s mental condition more than the first one.  And as for his intellect, yesterday in a meeting with the South Korean president he confused the US trade deficit with the national debt.  It makes you wonder how badly he’ll fuck up at the G20

 

 Ga HIER naar toe voor alle afleveringen

 

 

Trump Is Losing It

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

According to the latest leaks out of the White House, President Trump is obsessed with Robert Mueller’s investigation of Russian interference in the US elections and possible collusion between the Kremlin and the Trump campaign.  It has reached the point where Trump spends a significant amount of time every morning at 6:30 am calling his lawyers and ranting about Mueller’s probe.  His staff appears to encourage this ritual, thinking that as long as Trump is on the phone he is not tweeting, and as long as he is speaking with his lawyers he is not talking to the press.   The president, however, still has enough time left in the day to do serious damage to himself.  Yesterday, meeting a deadline of the House Intelligence Committee, he finally tweeted what everybody already knew: that there are no tapes of his conversations with James Comey.  Later, in an interview with Fox News, he explained that he had suggested that there might be recordings to affect Comey’s testimony to Congress and the FBI, an attempt at witness intimidation that is illegal per US Code 18 section 1512.

So instead of helping himself Trump confessed to at least a misdemeanor, but the damage doesn’t stop there.  Comey has already testified that because of the possibility there might be tapes he leaked one of the memos describing his meetings with Trump to the New York Times, revealing that Trump had attempted to obstruct justice by asking him to ‘let go’ of Michael Flynn.  By firing Comey Trump’s obstruction of justice became public, and by using a memo from Deputy Attorney General Rod Rosenstein as the reason for firing Comey he caused Rosenstein to appoint Mueller as Special Counsel.  Not surprisingly, Trump is not happy with Mueller.  He calls the investigation a ‘witch hunt’ and Mueller’s friendship with Comey ‘bothersome.’  According to Trump all the lawyers Mueller has hired to conduct the investigation are Clinton supporters who donated heavily to Democratic candidates, something Trump himself did to the tune of at least half a million dollar.  And as stupid as it would be, there is still a chance that Trump will try to have Mueller fired.

In the meantime more information about the Russian interference has become available.  According to the highest classified US intelligence Putin himself gave the instruction to skew the election in Trump’s favor by doing maximum damage to Hillary Clinton.  As Comey revealed, Trump never showed any interest in the facts about this attack on US democracy.  He called it ‘a hoax’ and only asked for public statements denying collusion.

Collusion may never be proven, in spite of Flynn’s, Sessions’s and Kushner’s frequent contacts with Russians, but that may not be Trump’s main concern.  Mueller’s team will also investigate the financial ties between the Trump Organization and Russia, and may very well uncover money laundering schemes in which Trump’s oldest children played a part.

With so much to worry about Trump has no time to govern.  He has delegated all military decisions to Mattis and health care to Mitch McConnell, who drafted a law that breaks every promise Trump ever made.  Jared Kushner is responsible for the rest of the world.


Ga HIER naar toe voor alle afleveringen

 

 

Deep Throat

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

Towards the end of every week you think that this has been the craziest week of Trump’s presidency, at least until the next week starts, but this week may really take the cake.  It started with a cabinet meeting that soon became a ‘Dear Leader’ event.  Trump opened with the statement that he was the most effective president in US history, with the possible exception of Franklin D. Roosevelt, and subsequently approvingly absorbed an embarrassing brownnosing competition in which cabinet members expressed their gratitude for the honor of letting them serve under such a great man.  Reince Priebus won the contest, thanking Trump for his ‘blessing,’ which would suggest that of all participants he has the least job security.  To his credit Secretary of Defense Mattis did not participate in the sickening flattery and paid homage to the men and women in the military he represents, much to the Commander in Chief’s chagrin.  When the cameras were whisked out of the room Trump’s insanity had been on such full display that it was obvious his mental state  is in Kim Jong-un territory.

But that was only the beginning.  Six weeks after celebrating the May 4th passing of the American Health Care Act by the House of Representatives at the White House with the world’s lousiest beer, Bud Light, Trump called the Act ‘mean,’ and urged the GOP senators, who in complete secrecy are working on their own health care bill, to produce something ‘more generous.’  Considering how difficult it was to pass the AHCA, Trump’s change of heart will probably make it even more unlikely that the Senate and the House will ever agree on a bill, and Obamacare, now partly destroyed by the Republicans, will stay in place.  And the biggest surprise came Friday morning, when Trump announced via Twitter that he’s being investigated for firing the FBI Director by the man who told him to fire the FBI Director.  He was referring to a memo about Hillary Clinton’s emails that Deputy Attorney General Rosenstein had written at his request, but forgot that he had already told interviewer Lester Holt that he fired James Comey because of the Russia investigation, and had been planning to do so for a long time.

Trump is clearly getting very nervous, and for good reasons.  Special Counsel Mueller is not only looking into the possibility of collusion between the Trump campaign and the Russians, but also into communications between Michael Flynn and Ambassador Kislyak about sanctions, Jared Kushner’s bizarre request for a backchannel with the Kremlin via the Russian embassy, and Trump’s and Kushner’s financial ties with Russian investors.

The latter is probably what would worry Trump most, since American banks won’t lend the Trump organization money anymore and Kushner has a $1.3 billion debt he has to pay off in two years, were it not that the obstruction of justice charge, announced by Trump himself, who as Bill Maher observed is his own Deep Throat, is now front and center.

Trump can make things much worse for himself by having Mueller fired, which means that, following the Watergate scenario, he would have to fire Rosenstein first.  It is something he is definitely considering, so that we might still have one even crazier week coming.

 
Ga HIER naar toe voor alle afleveringen

 

 

Subcategorieën