Honkbal (116)


Een roze kleedkamer met roze toiletten


Deze opmerkelijke zinnen haalde ik uit het blad GlansRijk, een uitgave van GlansGarant, een organisatie van schilders in het hele
land. Twee jaar geleden heb ik mijn huis door hen laten verven. Vandaar.
Hoe zou GlansGarant aan deze wijsheid komen? Om welk team zou het gaan? Was dit geen broodje Aap?

      Wat bleek. Een kwestie van de klok en het klepeltje.
Het ging niet om een honkbalteam, maar om een American footballteam, een collegeteam in Iowa onder de naam Hawkeyes.
Het team speelt in het Kinnick Stadion in Iowa-City en inderdaad is daar de lockerroom van de tegenpartij roze geverfd. Vloeren, muren, plafond, alles. Dat gebeurde al in 1980.
      In 2004 werd het nog een graadje erger, want toen werden ook de toiletten en de douches roze geverfd.

De initiatienemer was Iowa-coach Hayden Fry, een psycholoog. Hij meende inderdaad dat de kleur roze een rustgevende werking zou hebben op de tegenstanders en dat het de agressie zou wegnemen. De resultaten werden inderdaad een ietsje beter, maar dat het team geen enkele thuiswedstrijd meer verloor is absolute onzin.

                                   
In de loop der jaren is er nogal eens tegen deze psychologische strijd opgetreden. Coach Bo Schembechler van Michigan ging zelfs
zover, dat hij zijn staf opdracht gaf om alles in de roze kleedkamer af te plakken met een soort behangpapier van een andere kleur. Dat had nog succes ook. Michigan speelde vijf wedstrijden in Iowa, won er twee, verloor er twee en speelde één maal gelijk.
      En in 2005 vond er een protest plaats van spelers en begeleiders van een aantal collegeteams, die meenden dat Iowa de kleur roze alleen maar had aangebracht om de tegenstanders weg te zetten als ''mietjes'' en ''wijven''. En dat is behoorlijk erg in deze macho-sport.
Het leidde overigens niet tot resultaat. Anno 2014 is alles in de kleedkamer nog steeds roze. Het hoort er inmiddels bij.

 

 

 

 

Een paar staaltjes veldspel

In januari 2012verscheen de Nederlandse vertaling van The Art of Fielding van de Amerikaanse auteur Chad Harbach. De roman kreeg vrijwel unaniem fabelachtige recensies. Een paar citaten:
Hartverwarmend, fenomenaal, magistraal, gloedvol, een meeslepend verhaal, een literaire sensatie, een meesterwerk, een droom van een boek, het romandebuut van het jaar.
      Ik schreef hier eerder over in Honkbal 72

Het boek werd vertaald in De Kunst van het Veldspel. Er kwam vrij veel honkbal in dit boek voor. Maar het was toch vooral een metafoor van de Amerikaanse samenleving. Pieken en dalen, messcherp leven, egocentrisch, meelevend, keihard, emotioneel, saai, spannend, gevoelloos, rauw, oppervlakkig, verfijnd.                   Vanilleseks & vuistneuken.

Critici beweerden dat je niets van honkbal hoefde te weten om dit boek te waarderen. Daar had ik zo mijn twijfels over.
      Want wat was eigenlijk The Art of Fielding?
Ik heb een paar prachtige soms ongelooflijke staaltjes veldspel uit de Amerikaanse Big leagues voor u verzameld. Fantastische vangballen, fenomenale stops, atletische acties, dubbelspelen en onwaarschijnlijk zuivere aangooien.
      Kijk er HIER eens naar.
Ook als u weinig of niets van honkbal weet zult u dit wel moeten waarderen.

 

 

 

Opening day in Sydney Australië

Komende zaterdag is het in de Amerikaanse baseball competitie opening day.
     
Nadat deze eerste wedstrijd de vorige keren werd gespeeld in Mexico, Puerto Rico en Japan, gebeurt dat nu in Sydney Australië. De wedstrijd gaat tussen de Los Angeles Dodgers en de Arizona Diamondbacks.
      Misschien is Nederland volgend jaar aan de beurt. Dat zou dan moeten plaatsvinden in het nieuw te bouwen stadion bij Hoofddorp, waar voor die gelegenheid plaats zou zijn voor 30.000 toeschouwers. Ik garandeer nu al dat dit stadion dan volkomen uitverkocht zal zijn.
     
Om een beetje in de stemming te komen heb ik HIER voor u een aantal hoogtepunten uit de competitie van vorig jaar. U ziet homeruns, prachtige pitchers-prestaties en fraaie staaltjes veldspel. Inclusief fragmenten van het fenomenale pitchersduel tussen Justin Verlander van Detroit en Sonny Gray van Oakland.

En dan is HIER ook nog het wonderbaarlijke driedubbelspel (4-6-5-6-5-3-4) van de New York Yankees.

 

 

Een klassieke clash

Morgen is in Boston de eerste wedstrijd in de World Series tussen de Boston Red Sox en de St. Louis Cardinals. Een klassieke clash tussen de beste teams van de American League en de National League. Een clash tussen teams die nauwelijks voor elkaar onderdoen.
      Ik heb de laatste dagen veel prognoses in Amerikaanse media gelezen en inderdaad … men is verdeeld. Maar er is niemand die verwacht dat deze serie best-of-seven in vier wedstrijden beslist zal zijn. Alle deskundigen denken dat het zes of zeven wedstrijden worden.

      Er zit een Nederlands tintje aan deze serie, want het is de verwachting dat de jonge Arubaan Xander Bogaerts , die dit jaar voor Boston een zeer geslaagd debuut maakte in de big Leagues (Honkbal 87) aardig wat speeltijd zal krijgen.

Verschrikkelijke baardmannen

 

En toch ben ik niet voor Boston. Er is daar het afgelopen seizoen iets lulligs gebeurd. Vorig jaar eindigde het team onderaan en in een soort reactie begonnen spelers hun baard te laten groeien. En niet zo'n beetje ook. Meer dan de helft van de spelers heeft een zeer volle baard en daar wordt voortdurend door andere spelers aan getrokken als er resultaten behaald worden.
      Van lieverlee dost het publiek in het Fenway Park te Boston zich uit met nepbaarden en in september was het zover dat het publiek voor 1$ het stadion in mocht als er maar een baard vertoond kon worden.

Het pathetische motto van het team is: ‘Good beardmanship builds fraternity, camaraderie and friendship’.

      Het gaat in deze serie vooral om de startende werpers. Voor St. Louis zijn dat Adam Wainwright, Michael Wacha, Joe Kelly en Lance Lynn. En het schema is dusdanig dat Wainwright en Wacha ook -als dat nodig is- in wedstrijd vijf en wedstrijd zes kunnen starten.

Michael Wacha

Voor Wacha moet dit een sensationele ervaring zijn. Hij is 22 jaar en maakte pas in mei zijn debuut. Hij gooide in het reguliere seizoen nog maar 15 wedstrijden en in de playoffs drie. Maar hij deed dat wonderbaarlijk goed. 
      Overrompelend goed zelfs, want hij gooide tot twee maal toe een one-hitter en werd in de serie om het National league-kampioenschap met twee overwinningen en nul punten tegen de meest waardevolle speler.

      De scouts, de coaches en de spelers van Boston zullen eindeloos op filmbeelden naar deze werper kijken, want hij is nieuw voor de baardmannen.

      Voor Boston staan de volgende startende werpers op de lijst: Jon Lester (Honkbal 19), John Lackey, Clay Bochholz en Jake Peavy. Een aardig gezelschap overigens.

      Ik hou het op de St. Louis Cardinals in zes wedstrijden.

 

 

Groot talent met flair en lef


Hij is pas twintig jaar en maakte onlangs zijn debuut in de Big Leagues voor de Boston Red Sox: Xander Bogaerts. De Aruba Sensation wordt hij genoemd, want Xander werd op 1 oktober 1992 geboren in Oranjestad Aruba.
      Hij heeft flair en speelt met lef. Een zeer veelbelovende speler. Daar zijn alle deskundigen in de Verenigde Staten het over eens. Zowel verdedigend als aanvallend heeft hij in de wedstrijden die hij tot nu toe speelde grote indruk gemaakt. Zojuist eindigde zijn dertiende wedstrijd in een 9-2 overwinning op de New York Yankees. Xander heeft nu het vorstelijke slaggemiddelde van 0.303.

      Kijk even naar zijn EERSTE HOMERUN

En kijk vooral ook even naar DIT STAALTJE VELDSPEL. Een kort geslagen tik, die Xander met zijn blote hand oppakt en strak naar het eerste honk gooit.

En wat te denken van DEZE VANGBAL op fout gebied bij het derde honk.

      En hier is zijn EERSTE HONKSLAG honkslag in de Majors.

      Hij heeft nog geen vaste basisplaats, maar is in het binnenveld de eerste vervanger. Hij kan spelen als korte stop en als derdehonkman en zal ongetwijfeld in het rooster van de Red Sox zitten in de nacompetitie. Want het is nu al vrijwel zeker dat de Boston Red Sox de playoffs gaan halen. Xander Bogaerts, die overigens ook al een aantal wedstrijden voor het Nederlands honkbalteam speelde in de World Baseball Classic zou volgend seizoen wel eens Rookie van het jaar kunnen worden.

Zie DIT DUBEELSPEL in de wedstrijd Nederland-Zuid-Korea

      En dat hij de pers al min of meer geroutineerd te woord kan staan blijkt uit DIT KORTE INTERVIEW na zijn eerste homerun. Geheel op zijn Amerikaans draagt hij die tik op aan zijn moeder die op die dag jarig was.

 

 

Subcategorieën

Knuckleball (Druk up F5 om de beweging nog eens te zien)