Familie


Zeven maal

   

We zien hier mijn zeven kleinkinderen.
      V.l.n.r. Luc (16), Tijn (13), Camiel (13), Daan (11), Keet (3), Jip (8) en Sam (14)


Keet op pony Twinkel


  

Met broertje Daan en moeder Daniëlle

 

 

 

 

Advocaat op weg naar rode planeet  


Dit is mijn kleinzoon Daan. Hij wordt vandaag elf jaar. Daan is een leuke jongen, die het wel naar zijn zin heeft in het leven. Hij zit in groep 7 van een Montessorischool in Amsterdam en heeft pas zijn entree CITO-toets gedaan. Dat ging behoorlijk goed, want hij hoorde bij de beste vier procent van Nederland.
Zoals tot nu toe met al mijn kleinkinderen heb ik met hem het zogeheten ‘’elfjarigen-interview’’ gedaan. Daar gaat íe.

Wat zijn je liefste hobby’s?

Voetbal en tennis. Maar ’t liefst voetbal, want dat doe je met een hele club. En lezen doe ik ook wel eens. Mijn favoriete boek is ‘’Het leven van een loser’’.

Wat wil je later worden?

Profvoetballer natuurlijk. En als dat niet lukt? Dat weet ik nog niet zo best. Of eh… advocaat. Dat lijkt me wel wat. En dan vooral misdadigers verdedigen.

Waar wil je later wonen als je niet meer in Nederland zou kunnen wonen?

In Spanje. Mijn andere opa & oma hebben daar een huis. Daar gaan we eigenlijk wel ieder jaar naar toe. Het is er lekker warm en er is een zwembad. Ik kan ook al een beetje Spaans spreken; bijvoorbeeld Olé señor

Wat vind je nou echt raar?

Dat de wc’s overal zo vies zijn en stinken. Niet alleen hier, maar bijvoorbeeld ook in Spanje. Ik probeer altijd maar thuis naar de wc te gaan. Vooral op scholen is het erg. En ook in restaurants.

Word je snel verliefd?

Nee! Nog nooit geweest ook.

Zou je een ruimtereis willen maken?

Ja, graag. Het liefst naar Mars. Dat noemen ze de rode planeet en daar ben ik wel nieuwsgierig naar.
Maar het is heel ver weg. Als het te ver is, zou ik ook wel naar de Maan willen.

Vind je het leven leuk?

Ja hoor. Ik heb het wel naar mijn zin.

Verder nog iets?

Niet echt!

  

 

Kampioen

  

Daan speelde het afgelopen seizoen in de E1 van ASV Arsenal. Hij is een sterke verdediger, die moeilijk te passeren is. Zij werden kampioen.
      V.l.n.r: Ahmed, Maxim, Rinke, Daan, Alex, Isha, Alan, Mo, Adam, Hamza, Thomas en Thijs.
Tien spelers inderdaad. Bij de E’tjes wordt nog met zeventallen gespeld. Er wordt voortdurend gewisseld.

 

De vragenlijst van Luc (Nu 16) 

De vragenlijst van Sam (Nu 14)

De vragenlijst van Camiel (Nu 13)

De vragenlijst van Tijn (Nu 13)

 

 

Een kampioen op billboards


 

Dit is mijn kleinzoon Tijn. Hij wordt vandaag dertien jaar. Tijn zit in de brugklas van het Amsterdams Montessorilyceum, is uitermate sportief,  populair bij vriendjes en vriendinnetjes en heeft inmiddels ook een beugeltje.


Een gave pass


  


Hij voetbalt graag en speelt in de D1 van het Amsterdamse Arsenal. We zien Tijn links op de foto in het rood-wit-blauwe shirt een mooie pass afleveren. Zij speelden in Ookmeer tegen een club met de curieuze naam ZSGOWMS. (Zonder samenspel geen overwinning; wilskracht maakt sterk). De wedstrijd eindigde gelijk (2-2). En dat resultaat was voldoende om kampioen te worden.


Kampioenen

  

 

Skiën        

              

Zijn sportieve activiteiten blijven niet beperkt tot voetbal. Ieder jaar gaat hij naar de wintersport.

Verder doet ‘íe aan schaatsen, tennis en als het zo te pas komt ook aan basketbal en nog zo wat andere sporten.


Schnabbeltje

  

Tijn en zijn vader zijn in het hele land te zien op bilboards van ABN-AMRO. Leuk schnabbeltje.



 

Eitjes & Gigabites


Gisteren schreef ik ondermeer over de prijs van een eitje in het midden van de vijftiger jaren. Ik vroeg mij af hoe het komt dat eieren toen duurder waren dan scharreleieren nu en of dat wellicht voor nog meer artikelen geldt:


Dit is de reactie van mijn oud VPRO-collega Wim Bloemendaal
.

 

Scharrelen, Ronald, is een ruim begrip, want heeft de stadse consument in zijn hoofd dat een kip graantjes en wormpjes pikkend op het boerenerf omscharrelt, de werkelijkheid is anders, ik kwam daar achter toen de VPRO actie voerde om het ledental te verhogen en vierentwintig uur achtereen uitzond, ik was ergens met veel collega's op een Zuidhollands  eiland gestationeerd. Gast in de uitzending was onder anderen een saxofonist die in Washington ging studeren. Vlakbij  de uitzendbasis was een enorme loods, daar zaten kippen,volgens mij duizenden kippen, die zaten niet in aparte hokjes, maar ze wandelden los,  ze scharrelden en maakten een ongelooflijke herrie, we hebben daar die saxofonist een stukje laten toeteren en  dat samen met het gekakel  uitgezonden.
Ik ben nog altijd op zoek naar de  opname.

 

Ik vertelde dit verhaal een keer aan mijn inmiddels overleden kennis KOK DE GEUS. Hij schreef mij toen het volgende:


Is natuurlijk niet zo gek dat die eitjes bijna voor niets de deur uitgaan. Weet je wel hoeveel kippen we hebben? Midden jaren ’50 logeerde ik 6 weken op een boerderij in Stolwijk. Was toen erg in om stadsjongetjes een paar weken op een boerderij te stallen. Koeien, paarden, varkens, honden, kippen en een haan. De kippen scharrelden wat rond op het erf. Ik heb er niet echt van genoten, omdat ik helemaal niets had met dieren.
      Dertig jaar later ben ik er eens terug geweest met mijn Diane om haar te laten zien wat ik moest ontberen. Er was niets over van het schoolkaarttafereel. Vier grote schuren met duizenden kuikens. Het was om bang van te worden. Misschien gooien ze je nog wel eens dood met die eitjes.
      In 1958 kochten mijn ouders een TV (zwart-wit uiteraard) in een kastje met deurtjes, omdat mijn moeder niet zo’n oog in de kamer wilde. De prijs bedroeg 2.200.00 gulden. Voor een LCD t.v. van anderhalve meter betaal je op dit moment zo’n 1.000 Euro.
      En wat denk je van de ontwikkeling van de computer. Mijn eerste notebook had een opslagcapaciteit van 4mb met een uitbreidingsmogelijkheid tot 8 mb. Met de jaren gingen we groeien naar 16, 32, 64, 128, 256, 512 etc. Er is nu een notebook in de handel van meer dan 100 gigabite.