Beelden (882)

 

DE PAARDENTRAM EN DE OMROEP

OFWEL VAN UITZENDING NAAR INZENDING

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Je kan je er wel over blijven opwinden, kwaad worden, boze brieven schrijven of wat dan ook in werking willen stellen: ALLES BLIJFT AL JAREN BIJ HET OUDE.

Ik moet het maar met een vergelijking doen, die gaat nooit voor honderd procent op, maar deze komt een heel eind.
      Ooit, eind negentiende eeuw, begin twintigste, ontstond de paardentram. Comfortabel was het allemaal niet, maar het ging harder dan lopen. Zouden de vervoersmaatschappijen dit in 2018 nog uitvoeren, was het land te klein voor woorden van afkeuring.


OMROEPEN

Maar de omroepen gaan nog steeds met de paardentram. Vanwege etherschaarste, die er nog was rond de jaren dertig van de vorige eeuw moest de uitzendtijd van de diverse omroepen verdeeld worden over de dag en de week. Er moesten omroepbladen worden opgericht waarin de diverse schema’s werden gepubliceerd.


100 JAAR VERDER
    

 We zijn nu bijna honderd jaar verder en dit volkomen achterhaalde systeem blijft men hanteren. Vijf(tig) radiozenders, drie  en misschien wel drieëndertig televisiezenders die hun programma’s uitzenden op vastgestelde tijdstippen.
     Daar heeft de luisteraar of kijker geen invloed op. En dat terwijl het al jaren mogelijk is dit via internet te doen, zoals Netflix. Alle inhoud ALTIJD beschikbaar, en alle inhoud ALTIJD te pauzeren.
      Omroepbladen worden verlost van het moeten publiceren van uitzendtijdstippen en kunnen zich bezig houden met het geven van achtergrondinformatie. Veel etherfrequenties overbodig. Besparing enorm.

WAAROM GAAT DIT NIET ZO?
OMDAT HET NIET ZO GAAT.

 

Klik HIER voor alle Photosophieën


 

Van Kerk naar Admiraliteit

 Voorstraten vind je vooral in dorpen en stadjes op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Maar ze zijn er ook in andere provincies. In België zijn er een paar net als in Zuid-Afrika. En er is er één op Sint Maarten in de Caraïben.   

      De Voorstraat, die vaak van de haven -of de dijk- naar het centrum gaat, is vrijwel altijd de belangrijkste straat. De mooiste panden, de beste winkels, het -voormalige- raadhuis en ook een kerk.
      Aan de hand van oude ansichtkaarten en recente foto’s portretteer ik een aantal van die Voorstraten.

Hoe was het en hoe ziet het er nu uit.

 

 

Zwolle Overijssel


Dit is de Voorstraat in Zwolle, hoofdstad van Overijssel. Op de achtergrond de Sint Michaelskerk ook wel de Grote Kerk. De straat ligt binnen de stadsgrachten in het centrum.
Maar het is duidelijk niet de drukste straat.
      Er staan diverse mooie Rijksmonumenten en opvallende objecten. De foto is uit het begin van de vorige eeuw. Het aanzicht is hetzelfde. 
Maar er is veel gerenoveerd en men is ook nu nog druk bezig.


Stadsmuur


Hier en daar zijn nog restanten van de Middeleeuwse stadsmuur.

Vrouwenhuis


Een gebouwencomplex uit de 14e tot 18e eeuw. Gesticht door Aleida Greve en nagalaten als hofje voor bejaarde vrouwen.
      Binnen is een collectie van schilderijen, gemaakt door vrouwen


Andere kant


Als je vanaf de kerk de Voorstraat doorgaat, strand je op het Admiraliteitshuis.  
      Vernoemd naar admiraal Jan Pieter van Braam, die dit patriciërshuis eind achttiende eeuw betrok.


Admiraliteit


De molen op de achtergrond is er niet meer. Net als de schoorsteenpijp en de monumentale boom.
      Volgens een man, die in de Voorstraat woont zijn er nog wel wat restanten van de molen te vinden.


Veilinghuis De Voorstraat

  


Stedelijk museum


Het Stedelijk Museum is klein en wel aardig, maar je moet in Zwolle natuurlijk naar het prachtige museum De Fundatie.
      Het ligt vlakbij de Voorstraat.


De Fundatie

  

Klik HIER voor alle Voorstraten; incl. de mooiste, kortste en langste


 

SPEISEZIMMER (VERVOLG)

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Ja zeg, houdt het dan nooit op. Ben al weken bezig oude rommel weg te gooien, een soort fotoarchief te reorganiseren. Twintig dozen bekijken en dan komt er per post nog een doos… Uit de nalatenschap van de helaas veel te vroeg overleden radio-collega Walter Slosse. De jaren tachtig gaan weer eens goed open.

Hoe zit dit?

Na ongeveer twintig jaar bij de radio te hebben gewerkt vond men dat het tijd werd voor een sabatical year. Had er nooit van gehoord, maar het was duidelijk. Ik moest er uit voor een tijdje. Men mocht in die periode ALLES aanpakken, als het maar niet met radio van doen had. Cursussen volgen, stages lopen, piano leren spelen. Kortom whatever.
      De gedachte was dat men dan na die tijd weer opgefrist aan de slag kon. Ik zag er eigenlijk nogal tegen op. Wat in godsnaam?
      Gelukkig kon ik de periode terugbrengen tot drie maanden. Ik wilde schrijven en kreeg een positieve respons van de VPRO-gids op mijn voorstel om eens bij radio- en tv-stations in Europa langs te gaan met een door mij opgesteld script. Om uit te vinden waar de grenzen lagen in die diverse landen. Het script was zo gemaakt (via foto’s) dat er geen taalmoeilijkheden konden ontstaan. Ongeveer twintig op een toneel gemaakte platen. Meestal achter een piano met op de lessenaar een foto waarop de pianist reageert. Valse noten bij het portret van Stalin, vieze hondjes en zoals hier #MeToo avant la letttre.

 

De reacties waren overal afwijzend. Speciaal in Irkoetsk. Er was een hele delegatie uit Moskou aangekomen om mij te ontvangen. Ik was begonnen met de dame die enigszins ontkleed iets van me wilde of ik van haar.
      Niemand wilde de volgende pagina’s bekijken en één van de karpatenkoppen begon een uitgebreide uiteenzetting over de werking van waterkrachtcentrales…..Of daarover wel eens iets was op de Nederlandse televisie.

 

Klik HIER voor alle Photosophieën


 

DE SPEISEZIMMER ( vervolg )

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Meestal in de zomer. OPRUIMING staat er dan op sommige winkelruiten. Ze willen van hun spullen af. Maar als je delen van je eigen fotoarchieven wilt opruimen­, ja dan wil je eigenlijk helemaal niet van je spullen af… Wat een geploeter. Dit is al weer de derde aflevering van DE SPEISEZIMMER. Dat is een ruimte in ons Hongaarse huis waar je spullen bewaart die je toch niet elke dag wilt zien. Vroeger werd die kamer gebruikt om voedsel op te slaan, maar nu is er dus de Lidl!

Verwikkelingen.

Omdat ik al wat ouder ben is dit archief begonnen met de analoge fotografie. Het tijdperk van de NEGATIEVEN… Als je opnames had gemaakt moest je die verschrikkelijke negatieven naar een fotohandel brengen die er positieven van afdrukte. Die plakte je dan in albums. Na jaren begonnen die platen aan elkaar te plakken in die albums. Niet alle foto’s kwamen in albums, het overschot ging in dozen. En die dozen zijn verslavend. Ik telde er twintig.
      Polaroid was wel een vinding; je hoefde niet naar de fotowinkel, het plaatje rolde na een paar minuten gewoon uit je toestel. Maar wel erg klein.
Dan komt het tijdperk van de digitale fotografie. Deze generatie platen laten zich nog het beste bekijken in de ipad of iphone. En ook omdat je in dit systeem niet geneigd bent om iets weg te gooien zit ik nu met een berg van negenhonderdzesendertig plaatjes.

Het wordt tijd voor koffie, nog tien dozen te gaan. Maar wat is dit nu weer. Ik blijk ook sommige foto’s in boeken te hebben verstopt. Waarom? God zal het weten, en misschien Hij ook wel niet.

                     

Dit is wel een zeer eigenaardige foto. Het is de woonkamer van de voormalige dictator Ceausescu van Roemenië. Eigen foto, ook dat nog.
      Hoe ging dit in zijn werk?
Voor de radio was ik in Boekarest en probeerde met een tolk als gids mensen aan de praat te krijgen. Hem had ik gevraagd of we een bezoek konden brengen aan het privéhuis van de dictator, die een aantal jaren daarvoor samen met zijn vrouw Helena bijna in het openbaar was terechtgesteld.
      De gids liet weten dat dit absoluut onmogelijk was. Het huis werd door  militairen bewaakt en werd niet opengesteld voor publiek. Op een dag dat de gids even iets anders moest doen, besloot ik toch maar eens zelf te gaan kijken. Samen met mijn vrouw en onze Jack Russel hond naar die woning. En inderdaad, bewaking. Een militair met een machinegeweer. De man vroeg wat we kwamen doen. Het huis van binnen bekijken. Hij aarzelde, maar doordat hij de Jack Russel zag, smolt zijn ziel. De Jack Russel mag er in en U beiden mogen mee.
      We zagen alle kamers, ontvangstzalen, het zwembad, de ondergrondse verbinding met een huis aan de overkant van de brede straat, de slaapkamer. Gouden kranen? Ik dacht van wel.
      Ik hoorde hun stemmen, dacht ik. Maar die kwamen uit een documentaire die ik in Nederland ooit had gezien. Even wilde ik de militair  vragen of ik de hond op het bed van Nicolas en Helena mocht fotograferen. Mijn vrouw kende mij en gaf me een schop.

 
Klik HIER voor alle Photosophieën

 

DE SPEISEZIMMER  (vervolg)

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Ja je ruimt eens wat op, je gooit eens wat weg. Je hoofd op hol. Soms te neer zitten, dan weer verbazing. Zou ik de lezer aanbevelen dit ook te doen?         
      Nee.
Een kleine greep uit het fotoarchief.

 

Het Gebouw



Het Gebouw was een radioprogramma van de VPRO. Ook echt  uit een gebouw. Georganiseerde chaos, zo is het nog het best te omschrijven.
      Ging er wel eens iets mis?
Ja. Maar als je er om kan lachen valt dat goed mee.


Pepijn

Dit is Pepijn, hond met verlatingsangst. Moest altijd mee naar alles. Toen de vpro eenmaal  van de villa’s ging verhuizen naar een nieuw complex werd er een speciale bijeenkomst georganiseerd. Onderwerp: het nieuwe hondenbeleid.
      Uitkomst was dat alleen bestaande honden mee naar het werk mochten, nieuwe honden niet. Bij die vergadering was ook Pepijn erbij. Dat werd mij niet in dank afgenomen door Van Beers, directeur.
      Jammer dat #MeToo toen nog niet bestond. Waarom vraagt u zich af.
Nou dan was ik gekomen op die dag dat ik Van Beers zag wegduiken in de rododendrons. Niet met een hond….


Digitaal oefenen

Ik was niet overal vroeg bij, maar met digitale fotografie wel. Dit is vijf en twintig jaar geleden.
      Ik mocht mee met koningin Beatrix op staatsbezoek in Nieuw Zeeland. De RVD had zo wat achterdocht, maar na een soort examen kon ik mee.
Er was een restrictie. Op fotomomenten mocht de radio er niet bij zijn.
      Mijn list: ik kocht een digitale camera en kon op fotomomenten niet geweigerd worden. Thuis oefende ik met dat ding.


Doei!

Werd het me allemaal bij die radio wel eens teveel? De foto geeft antwoord.


Klik HIER voor alle Photosophieën 


 

Subcategorieën