Beelden (859)

 

Radiostation WBAI New York 1971 (2)

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Nou die eerste week zat er op, houden we dit vol…
      Dat tempo, die humor, fastfoods, de herrie.
En nog niet eens bij dat radiostation geweest, dat moest er toch echt van komen.

Hoppa de subway in. Wat ik niet wist is dat de subways drie lagen hebben. De bovenste stopt overal, de middelste op sommige stations en de onderste gaat meteen naar het eindpunt. Ik had per ongeluk de onderste gekozen en ja dan vlieg je van Manhattan weg naar een voorstad.

Can I help you, vroeg een allerliefst meisje in die voorstad die mijn wanhopige blik had opgemerkt. A donut and two whiskeys, zei ik om maar iets te zeggen. EVENTUALLY begon zij, maar gelukkig maakte een langsrijdende subway haar onverstaanbaar. Where do you come from? From Holland bekende ik. Once I was there, with Christmas, zei ze. Maar bij nader doorvragen bleek het een stadje te zijn in de VS. Gedane zaken moesten dit keer wel een keer nemen en ik liet me door haar in de bovenste laag van het subwaysysteem zetten.

Please Peter count the stations. Ik moest er op de achttiende uit. Terwijl bijna iedereen zat te lezen, schreef ik de namen van alle stations in een schriftje om vooral maar niet de achttiende te missen. Er volgde een omroepbericht. Dat er op twee komende stations niet gestopt kon worden vanwege werkzaamheden. Bovendien stopte de trein ook wel eens zomaar als er geen station was! Ik gooide mijn schriftje in een prullenbak, dit had toch geen zin meer.

Uren te laat kwam ik aan bij het radiostation. Vlak bij Broadway. Een groot rommelig gebouw, dat nog het meeste weg had van een pakhuis.
 
        

Niemand in dat gebouw wist ook maar iets af van het uitwisselingsproject. Collega S. had dit besproken met de stationmanager en die was al een tijd overspannen thuis. Ik noemde de naam van Larry Josephson, die was toch diegene die mijn plaats in Hilversum zou innemen.
      Larry werd gebeld en hij stelde voor om ergens in Manhattan in een restaurant met mij te gaan eten. Ongeveer drie haltes met de subway…. Nou daar zag ik inmiddels niet meer tegen op en ik kreeg de indruk dat mijn toekomstige collega’s ook blij waren dat ze van me af konden komen op die manier.

(wordt vervolgd)

 
Radiostation WBAI deel 1


Klik 
HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

Radiostation WBAI New York, 1971 (1)

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Wat was er toch met die radio collega S. Hij praatte veel, maar hij zei eigenlijk niets. Iedereen hing wel aan zijn lippen, maar als je later aan hen vroeg wat het onderwerp was geweest, ja dan wisten ze het vaak niet. Zo moet het ook gegaan zijn rond 1970 toen S. een vergadering bijeen riep om over een mondiale issue van gedachten te wisselen. Hij sprak lang en gedreven, en toen ik wakker werd was er iets besloten. Wat? Ja, dat ging ik later navragen bij bevriende collega’s die de zit wel hadden uitgezeten.

Hij wilde een uitwisselingsproject. Een medewerker van de VPRO-radio zou gedurende drie maanden uitgewisseld worden tegen een radiopersonage uit New York. En die VPRO-medewerker bleek ikzelf te zijn…. Was ik toch maar niet in slaap gevallen.

             In de Verenigde Staten bestond toen (en nu nog) een groep PUBLIC RADIOSTATIONS, genaamd Pacifica. Het radiostation in New York, WBAI, was daarbij aangesloten. Geen reclame, geen overheidssubsidie, alles moest drijven op vrijwillige donaties. Larry Josephson was degene die mijn plaats in Hilversum zou innemen, ik zijn plek in THE BIG CITY. En: de partners en kinderen mochten ook mee. De VPRO betaalde zijn verblijf in Nederland, ik zou een evenredig bedrag in de VS ontvangen.

  1. S had iets voor elkaar gekregen. DACHTEN WE.

De eerste week.
Drieëndertig jaar en nog nooit in de VS geweest.
Drieëndertig jaar en pas tien jaar bij de radio.
Drieëndertig jaar en toch al weer gescheiden.

Vliegtuigen houden niet van Slow Life en dan ben je zomaar op MANHATTAN.
De beelden die je uit films had klopten wel, maar toch weer niet helemaal.
Natuurlijk zijn er van die wolkenkrabbers, maar veel delen van de stad zien er uit als klein Londen, klein Rome, klein Shanghai.
We besloten eerst maar eens aan land te komen, ons huis te vinden, de buurt te verkennen, het transportsysteem te doorgronden. En dat viel mooi tegen.

Het huis dat ons ter beschikking was gesteld was groot en onoverzichtelijk. De bewoonster had een brief achtergelaten waarin we toestemming kregen om alles te gebruiken. Helaas stond er niet in die brief hoe de verwarming was te temperen. Ramen dus maar open. De eerste nacht kwam als een nachtmerrie. We hadden wel gezien dat overal kakkerlakken liepen, vooral in het broodrooster, maar hadden dat probleem naar de volgende dag verschoven. Midden in de nacht om drie uur hoorden we dat de sleutel van de voordeur werd omgedraaid. Een pikzwarte man kwam het huis binnen en groette ons met  I AM THE EXTERMINATOR. Het laatste uur is aangebroken, dit soort gedachtes kwamen op. Hij had een contract met de eigenaresse van het huis om eens in de maand de kakkerlakken te doden….

De volgende dag bracht een verwikkeling. Mijn toenmalige partner durfde niet alleen de straat op. Zij speelde dat niet, het was een feit. Overal samen naar toe, het kind ook mee. Wat waren de Amerikanen die we buiten tegen kwamen genoeglijk en meelevend. Zeer prettig om in de openbare ruimte te verkeren. Weg van de soms naargeestige lompheid die je toch vaak in Nederland aantrof.

Ontbijten doen de meeste New Yorkers niet in hun huizen maar ergens op straat. Maar wel uptempo.. Hi Peter, what can I do for you, klonk al voordat je eenmaal op een stoel was gaan zitten.

We kregen contact met onze buren.  Zij een vriendelijke dame die iets met kunst deed of had gedaan; hij zat in de auto-onderdelen of was daar juist mee opgehouden. We moesten maar in de avond op hun party komen.

Die avond zal ik niet gauw vergeten, er kwamen ongeveer dertig personen. Ik raakte al snel met één van hen in gesprek. Zij deed iets met ballet of was ook daarmee opgehouden, daar kwam je niet achter. Dit gesprek duurde misschien drie à vier minuten, meer niet. De gastvrouw tikte mij op de schouder en zei op luide toon: PETER, PLEASE PETER, MOVE!

Het bleek niet de bedoeling om met iemand van gedachten te wisselen, SOCIAL TALK daar ging het om. Drank lost ook dit probleem op, daar zaten ze niet mee. Ik leerde wat van de trucjes die je altijd kan gebruiken om de social talk gaande te houden. Midden in welke conversatie dan ook drop je het woord EVENTUALLY. Dat woord past altijd en zegt niks.

Eenmaal thuis is de tv kapot. In de VS zonder tv is net zoiets als Parijs zonder stokbrood…Een reparateur bellen. Die komt, maar wel in de nacht om half twee! De vierentwintigsuurecononomie in volle gang.

(wordt vervolgd)

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

Dakruiters & groententaartjes


Voorstraten vind je vooral in dorpen en stadjes op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Maar ze zijn er ook in andere provincies. In België zijn er een paar net als in Zuid-Afrika. En er is er één op Sint Maarten in de Caraïben.   

      De Voorstraat, die vaak van de haven -of de dijk- naar het centrum gaat, is vrijwel altijd de belangrijkste straat. De mooiste panden, de beste winkels, het -voormalige- raadhuis en ook een kerk.
      Aan de hand van oude ansichtkaarten en recente foto’s portretteer ik een aantal van die Voorstraten.

Hoe was het en hoe ziet het er nu uit.

 

Cadzand Zeeuws-Vlaanderen

Dit is Voorstraat in Cadzand (Kadzand), vlakbij de kust in Zeeuws-Vlaanderen. Althans: dat staat op de kaart.
      Maar op mappen kon ik die Voorstraat nergens vinden.
Dus benaderde ik de mensen achter de site http://cadzandgeschiedenis.nl

Van Bert Voets kreeg ik snel dit antwoord:

''Foto uit 1905. Dit is de Mariastraat vanuit het zuiden gezien. Achteraan staat de pastorie, gebouwd in 1894, en daarachter de N.H. kerk met de dakruiter. De Mariastraat maakt bij de kerk een bocht naar rechts. Vanaf daar heette de straat de Achterweg. Na 1950 werd de hele straat Mariastraat genoemd. Voorstraat is een foutje van fotograaf Van Overbeeke''.



 

De Mariakerk met dakruiter is er nog. Maar bij de bevrijding in oktober 1944 werden de gebrandschilderde ramen vernield. De pastorie werd in 1957 afgebroken en maakte plaats voor een kleinere consistorie.  
      Een aantal panden in de Mariastraat is afgebroken; hier en daar is driftig gerenoveerd. Bij de bevrijding werd ook een aantal huizen vernield. Het winkel- en middenstandsaanbod is nu uiterst bescheiden.  
      Het witte pand links met inmiddels een schuine aanbouw is café-restaurant De Hemelse Vrede. In 1905 was dat nog Du Commerce.

Eén van de opmerkelijkste pandjes is de oude smederij, een Rijksmonument.

 

Smederij


De travalje is van hout en werd later -her-opgericht. 
      Ooit stond er een stalen travalje voor ‘’de Smidse’’. 

      

Foto: 1928,Cadzand geschiedenis. De heren Anton Brevet, Willem Robijn en Michiel Bruijnooge.

Oud Gemeentehuis


Cadzand was tot 1970 een zelfstandige gemeente. Van 1950 tot de herindeling was dit het raadhuis. Eerst ging het dorp over naar Oostburg, maar sinds 2003 is het onderdeel van de gemeente Sluis.
      Dat er op de kaart Kadzand staat is niet zo verwonderlijk.
Volgens De Plaatsengids werd de naam van het dorp ook geschreven als Katzant, Katsandt, Katsand, Cadezant, Cassant, Kadsand, Kadzand, Cadesand, Cadsant en Caedsant.
      Op een bordje in de straat lees ik dat Cadzand staat voor ''lage dijk''.   
      

De Hemelse Vrede

Er is een Thaise scampisoep voor € 8 en de dagspecialiteiten waren vorige week een Schnitzel Salsasaus of een groententaartje, beiden voor € 16.50  

Vredesvlam

Voor de kerk bevindt zich dit monumentje: Een Wereldvredesvlam. Opgericht in 2004. 

‘’Achterweg’’


De Mariastraat maakt bij de kerk inderdaad een buiging naar rechts en vormt zo een soort halve kerkring. Dat was dus ooit de Achterweg.
      Mogelijk heeft de fotograaf gedacht, dat er bij een Achterweg een Voorweg of -straat hoort. Dat zou een verklaring voor het foutje kunnen zijn.
Rond 1905 werd overigens regelmatig een tekst op de voorkant van een briefkaart geschreven. Daar was meer ruimte.
      De kaart is geschreven door meneer of mevrouw M.Vermeulen. L(ieve?) M wordt hartelijk bedankt voor de aangename verrassing, die al genuttigd is bij de koffie.

 Klik HIER voor alle Voorstraten; incl. de mooiste, kortste en langste

 

 

HARD MAAR HET MOET MAAR ZO

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Natuurlijk zijn er in het strafrecht schalen. Moord wordt zwaarder bestraft dan doodslag. Inbraak zwaarder dan winkeldiefstal etc.

Ik lees veel kranten maar deze gedachtegang ben ik nog niet tegen gekomen. Hoor graag of ik dit juist heb.

NAAST HET GEWONE STRAFRECHT MOET ER OOK EEN GELEGENHEIDSRECHT WORDEN OPGEZET.

Er zijn nu eenmaal tijdelijke onwenselijke ontwikkelingen. Ontwikkelingen die veel mensen raken maar die moeilijk zijn te bestrijden. Ik noem er twee. Massale fietsendiefstallen en telefoneren of whatsappen tijdens het besturen van een auto. Het aantal verkeersdoden is door de laatste gewoonte weer gestegen. Het gewone strafrecht kan hier niets mee en daarom pleit ik voor het instellen van gelegenheidsrecht. In het gelegenheidsrecht worden de schalen van het gewone strafrecht buiten beschouwing gelaten. Er worden nooit gevangenisstraffen opgelegd maar uitsluitend boetes. En wel op een sluitende manier. Het stelen van een fiets: vijf jaar loonbeslag. De boete wordt gedurende die vijf jaar afgetrokken van het maandelijkse inkomen.

Alle toekomstige fietsen hebben een ingebouwde chip die bij illegale verwijdering de fiets voorgoed blokkeert. Misschien wel krom trekt…..

Ook op deze manier wordt opgetreden bij het telefoneren of whatsappen door de bestuurder van een auto, fiets of motor.

Natuurlijk zijn er een paar monetaire maatregelen voor nodig. Iedereen ontvangt zijn verdiensten, loon of wat dan ook op een rekening. Contant geld moet langzaam worden afgebouwd. Het is nu al zo dat bij het openbaar bestuur contant betalen bijna is verdwenen. Dit moet fors worden uitgebreid voor andere sectoren.

Het nieuwe recht wordt dus alleen gebruikt om massale ongewenstheden te bestrijden gedurende bijvoorbeeld drie jaar.

Wel is het zo dat het niet onmogelijk wordt gemaakt om tegen de opgelegde boetes in beroep te gaan. Niet onmogelijk maar wel moeilijk.

 


Klik 
HIER voor alle Photosophieën

 

 

Een nieuw verkeersbord

Dit verkeersbord kende ik nog niet. Ik kwam het dit weekend diverse malen tegen op het Zeeuwse schiereiland Sint-Philipsland. Tussen de dorpen Sint-Philipsland en Anna Jacobapolder.
      Wat zou dat betekenen? Ik bedoel: Wie mag hier wat niet vervoeren?

Eerst dacht ik dat het verband zou kunnen houden met de bietencampagne, die weer begonnen is. Bij het vervoer van suikerbieten wordt veel zware Zeeuwse zeeklei verloren, waardoor de smalle wegen spekglad worden als het gaat regenen.
      Maar toen ik ineens een tractor met bietenaanhang zo’n bord zag passeren wist ik dat dat onzin was.

Nee. Het blijkt te gaan om vogelgriep, die is geconstateerd bij een pluimveebedrijf aan de Hogeweg te Sint-Philipsland. Hoewel het een milde variant betreft, zijn op last van het Ministerie zo’n 42.000 kippen vergast. En om te voorkomen dat het virus zich uitbreidt en wel gevaarlijk kan worden, mogen binnen een kilometer van het bedrijf geen pluimvee, eieren en pluimveemest vervoerd worden.  

 

 

Subcategorieën