Beelden (882)

 

Gele Mosterd


Richting Zuid-Beijerland

Ik woon in een traditioneel landbouwgebied in de Hoeksche Waard. Op de akkers verbouwen de boeren graan, aardappelen en suikerbieten.
      Ze wisselen dat steeds af, want dat is beter voor de grond. Hier en daar worden op veel kleinere schaal bijvoorbeeld ook uien, bloemkolen, groene kolen of mais geteeld.
     
Maar nu ben ik ineens omringd door velden met gele bloemetjes. Dat was -zij het niet zo massaal- al eens vaker gebeurd.
Dus heb ik her en der maar eens gevraagd wat dat voor spul is.


Snelle groeier

 
Welnu.

Het is groenbemester. In dit geval Gele Mosterd.
      Een snelle groeier, die de grond goed bedekt en onkruid onderdrukt. Eerdaags wordt het zaad geoogst, want dat kan worden gebruikt om mosterd van te maken. De rest wordt dan omgeploegd waardoor de bodem verrijkt wordt.
      Er ontstaat humus en het stikstofgehalte wordt hoger.  
Bijkomend voordeel is natuurlijk, dat er geen of weinig (kunst-)mest gebruikt hoeft te worden bij een volgende teelt.

 

 Richting Oud-Beijerland

De boeren kunnen voor deze veredelingsmethode subsidie aanvragen. Ook al omdat de grond tijdens dit proces van groenbemesting nergens anders voor gebruikt kan worden.
      Die aanvraag is volgens mijn zegslieden  wel een behoorlijk vervelend bureaucratisch proces.


Richting Nieuw-Beijerland

 

 

 

ARCHETYPES

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Ben er al meer dan veertig jaar mee bezig: het verzamelen van archetypes. Archetypes zijn voorstellingen die in het onderbewustzijn verankerd liggen terwijl die voorstellingen in werkelijkheid al lang niet meer bestaan. In de negentiende eeuw verscheen de stoomlocomotief. Dit monster (voor de mensen van toen) maakte een verpletterende indruk en werd ook archetype.
      Meer dan honderd jaar werd zijn afbeelding op borden gezet die waarschuwden voor overwegen en of stations. En ook als de stoomlocomotief verdwijnt in het moderne spoorbedrijf, dan nog blijft die afbeelding op de borden bestaan. Gisteren besloot ik zo’n bord maar eens te fotograferen en zie: allemaal weggehaald. Een week geleden stonden ze er nog… Ik vond er uiteindelijk nog één.

Maar het kan allemaal nog vreemder. We moesten een stormlantaarn hebben. In de herfst en winter is het in de wijnkelder hier aardedonker en geen elektra. Aangeschaft. Olie gekocht.

Eenmaal thuis de olie in de lantaarn willen brengen. Maar, O God. Dit kon niet, want op de plaats van het vuldopje zat een schakelaar. Het bleek een led-lantaarn te zijn in de vorm van de vroegere stormlantaarn….We hebben een archetype in de kelder. Wie heeft dat.

 

 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

Nieuwe natuur in dromerige schoolprenten

 

Zo’n 35 jaar geleden werd bij mij in de polder een bos aangelegd door Staatsbosbeheer.
     
Nou ja. Een bosje. Langs een oude kreek. De Borrekeen.
Vanaf mijn terras kijk ik er op uit..

 


Oevers

Het bleef lang hetzelfde. De bomen werden groter; er onstonden spontaan wandelpaden, maar het bleef kleinschalig en ingetogen.
      Maar....Het woord was daar: NIEUWE NATUUR

Ruim vijftien jaar geleden werd een begin gemaakt om de afgekalfde oevers van die kreek weer op te knappen.


Sigaren

Er kwamen nieuwe rietkragen langs de oevers, zodat er weer ‘sigaren’ groeien.
      Er werd een paar amfibieënpoelen aangelegd en de kreek werd verbonden met andere kreken, waar men ook bezig is geweest om nieuwe natuur te maken.      
      Kevers en waterdieren keerden terug en de kreek is zeer visrijk. Soms zie je de karpers aan de oppervlakte verschijnen.



Er drijven hier en daar lelies op het water en dan krijg je plaatjes die erg veel lijken op oude schoolprenten.


Fiets- en wandelpaden

Er werd een betonnen fietspad in het bosje aangelegd. Beton is -weet een man die ik op een wandelingetje tegenkom- tien maal zo duur als asfalt. Maar asfalt is slecht voor de natuur en beton niet.
      ''Een milieuvriendelijke oplossing dus'', constateert de man tevreden.


Walnoten

In het seizoen kun je naar bramen zoeken.
      Interessanter nog is in deze tijd de jacht op walnoten.
De man heeft zelfs de moeite genomen om een ladder mee te nemen. 
      ''Je moet er snel bij zijn, want de mensen staan bij wijze van spreken in de rij. Kijk. De onderste noten zijn al geplukt.
Daarom heb ik maar die ladder meegenomen''.

 
Klik HIER voor alle Ontmoetingen


Een Markt en een Pluimpot

Dit is de Markt van Sint-Maartensdijk, een plaatsje op het Zeeuwse eiland Tholen. Het pand met de trapgevel is het voormalig gemeentehuis.
      Tot 1971 was het een zelfstandige gemeente. Daarna werd het hele eiland één gemeente. Het stadhuis en een aantal panden ernaast bleef tot 2008 dienst doen als bestuurscentrum. Daarna werd een nieuw gemeentehuis geopend in de plaats Tholen.
     
In het stadhuis hangt een aantal oude portretten van de Oranjes. Willem Alexander is Heer van Sint-Maartensdijk.

Het stadje heeft zo’n 3.500 inwoners. Het gebied rond de Markt is beschermd stadsgezicht.
      Veel panden staan op de lijst van Rijksmonumenten.


Sint-Maartenskerk


Marktpomp


Terras

 

Autovrij


Sinds vorig jaar is een deel van de Markt autovrij.
      Maar aan het eind van de Markt zijn een paar supermarkten en daar staan de auto’s rijen dik.


Pluimpot


Sint-Maartensdijk had ooit een haven, maar die werd na de watersnood van 1953 gedempt. Ook daar staan nu auto’s geparkeerd.
      Er zijn plannen geweest om de haven weer te openen, maar dat was volgens een man die hier woont te duur.
Even buiten het stadje ligt het natuurgebied Pluimpot met een verbinding naar de Oosterschelde.  

 

 

Een opgejaagd vredessymbool

En toen zat er ineens een witte duif achter mijn huis bij de kreek. Dat had ik nog niet vaak gezien.
      Ze zijn redelijk zeldzaam en vallen onmiddellijk op tussen hun grijze soortgenoten.
‘’Mijn’’ duif had het niet makkelijk en werd opgejaagd. Het leek wel een ongewenste vreemdeling.

Witte duiven staan bol van symboliek. Al duizenden jaren lang. Ze staan voor vrede en vrijheid. Voor rechtvaardigheid en democratie.  
      In de vorige eeuw werd de witte duif HET symbool van de vredesbeweging.

Dat begon in 1949 in Parijs toen een schilderij van Pablo Picasso (witte duif op zwarte achtergrond) het logo werd van het door communisten gedomineerde Vredescongres.

                                               

In de Sovjet Unie kwam een postzegel uit net als in China en de DDR.

 

 

 

 

 

 

 

 

Later zong George Baker Una paloma blanca.
      En Picasso werd beroemd vanwege zijn talloze witte duiven.

 

 

Subcategorieën