Algemeen (327)

 

Zomer 2005

''Zullen we er nog één nemen. (...)  Het kan namelijk mijn laatste zijn''


Strindberg: Uniek café in Helsinki
 

           

Strindberg is één van de mooiste café’s in Helsinki. Een grote bar op de begane vloer waar verzorgd geklede mensen veel zwijgen. Als ze praten doen ze dat luid. Vaak in de nieuwste Nokia-telefoontjes. Fins product nietwaar. Op de eerste etage is een bibliotheek annex bar, waar je een boek kunt uitkiezen en lezen als je je drankje nuttigt. De glazen zijn natuurlijk van het prachtige Finse glasmerk Iittala. Met de mond geblazen wijn- en borrelglazen. 
      Het café ligt aan de Esplanade, een smal langgerekt parkje, dat aan beide zijden geflankeerd wordt door dure stijlvolle winkelstraten. Aan de noordzijde is dat de Pohjoisesplanadi. Op nummer 33 is Strindberg. De winkels in deze straat schreeuwen het Fins design uit. Meubilair, glas, hout, keukeninterieurs, badkamers, sauna’s, elektronica, sculpturen, grafstenen en doodskisten, keramiek, etsen, gravures, gala- en vrijetijdskleding, schoenen, speelgoed en babykleertjes. Alles zeer verantwoord.
      Introverte Finnen. Ja. Maar wel met smaak. 
Een vrouw van middelbare leeftijd komt aan ons tafeltje zitten. Waar we vandaan komen; hoe we het hier vinden; of we het niet fris vinden en -zomaar- of euthanasie inderdaad zo makkelijk is in Nederland. Ze komt uit Joensuu in het oosten van het land: Karelië .
      Dat treft. 
Daar zijn we namelijk al eens geweest. Als ik vraag of zij vindt dat Russisch Karelië weer terug naar Finland moet, kijkt zij mij verbaasd en verrast aan. Dat wij dit weten. Karelië is namelijk in 1939 tijdens de bloedige zogeheten winteroorlog bezet door de Russen en na afloop van de tweede wereldoorlog is een deel Russisch gebleven. Belangrijkste stad in dit ''bezette'' deel is Viborg, dat op zijn Fins Viipuri heet.
      Zij vindt -zoals trouwens veel Finnen-, dat het gebied eigenlijk terug moet, maar ze maakt zich er niet druk om. Het zou namelijk veel gedoe geven. Vrijwel alle Kareliërs, die er woonden zijn naar Finland gevlucht en hebben daar een –vaak- rijk bestaan opgebouwd . In Russisch Karelië wonen veelal voormalige bewoners uit de Siberische concentratiekampen, die geld kregen als ze zich in die uithoek wilden vestigen. 
      Het is er arm, armoedig, armzalig en erg crimineel. Geld is er nauwelijks in omloop. Ruilhandel is het. Als ik voor jou een vis vang, kom jij mijn dak repareren. Zoiets.

     'Wat moet je met zo’n gebied en met die mensen‘, zegt Meri-Tuuli zoals ze blijkt te heten. 
Meri-Tuuli drinkt wijn. Veel wijn. Op de achtergrond klinkt muziek; de Finse Tango. Heel toepasselijk want als we afscheid willen nemen zegt ze: ‘zullen we er nog één nemen‘. 
      En dan komt het:

      ‘HET KAN NAMELIJK MIJN LAATSTE ZIJN‘!

We worden stil. Buiten regent het inmiddels en ook de wind is aangewakkerd. De tango jankt.
      Binnen is ‘t warm, en sfeervol. 

      ‘Ja’, gaat ze even daarna door, ’want jullie hebben me nog helemaal niet gevraagd waarom ik in Helsinki ben en niet in Joensuu’.
Dat is waar.
      ‘Waarom ben je in Helsinki en niet in Joensuu, Meri-Tuuli?’

‘Well’, zegt ze,'You Know'' 
      ‘Ik heb darmkanker en heb net maanden lang chemotherapie gehad. Morgen moet ik hier naar het Academisch Ziekenhuis en dan hoor ik of de therapie is aangeslagen. Die kans is overigens niet zo groot’. 
      We kijken haar aan, stellen een meelevende vraag en zeggen: ‘Laten we er dan nog maar eentje nemen’
Ze heft haar glas en zegt enigszins lodderig:

      ‘Op de euthanasie in Nederland’.

 (Eerder geplaatst 16-02-'07)

 

Ontmoetingen in de lucht: 

1. Jevgeni, een Oezbeek
2. Mira, een Zuid-Afrikaanse
3. Harald, een Noor


Ontmoetingen in de open lucht:

1. De kapitein, een Montenegrijn
2. Salomon, een Mozambikaan
3. Meri-Tuuli, een Finse 

 

 

Koffiemok of vibrator (C'est la question)

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Vijf meisjes. Vierde klas. Dinsdagmiddag. Laptops open. Telefoon in de hand. Boeken op tafel. 

      Ik vang een flard van het gesprek op. 

‘Weet je wat we ook voor haar verjaardag kunnen kopen? Een vibrator. Ze hebben bij Christine le Duc een hele mooie roze met een soort van pareltjes eromheen. Voor extra stimulatie. Als we allemaal €7,50 inleggen, dan kunnen we dat gemakkelijk kopen. En dan hebben we ook nog geld over voor een koffiemok met Hello Kitty erop.’ 

 Ik moet lachen in mezelf. 
      Wat een topcadeau. Ik heb hem in het paars. 

 
 

 

Winter 1994

''Geef me 100 Dollar. Maar het liefst twee briefjes van vijftig''

Uw bloghouder doet mee aan corruptie

Hij noemt zichzelf Salomon, want dat vindt ‘ie een mooie naam. Lang, mager en goedlachs. Een jaar of 25 schat hijzelf, want een geboortepapiertje heeft hij nooit gezien. Z’n vader vocht voor het Mozambikaanse bevrijdingsfront Frelimo en sneuvelde toen hij nog een baby was.
      Z’n moeder overleed niet lang daarna aan ’één of andere ziekte‘. 
Hij kent iedereen en iedereen kent hem. Voor twintig Amerikaanse dollars per dag heeft hij mij veertien dagen lang begeleid en intussen een modaal Mozambikaans jaarsalaris verdiend. Salomon is een beroepsregelaar. Die vind je veel in de derde wereld. Toen ik aankwam op ‘t vliegveld in Maputo, de hoofdstad van Mozambique, loodste hij mij snel door de douane. 
      Hij had voor die veertien dagen een auto bemachtigd, bracht mij in contact met de mensen die ik nodig had, versierde een plek in een Antonov-vrachtvliegtuig om naar Beira te gaan, wist de weg naar de militairen van de Verenigde Naties, bracht mij in contact met de mensen van de plaatselijke radio en zorgde tijdens de rechtstreekse VPRO-uitzending voor een zang- en dansgroep van veertig mensen, die a capella zongen en zichzelf met een soort voeten-percussie begeleidden.

Om die uitzending live te kunnen verzorgen had ik één van de allereerste satelliettelefoons bij me. Het apparaat was één meter bij zestig centimeter en woog zo’n zestig kilo. De antenne was nog groter en woog zeker tien kilo. Er was een modem bij van nog eens 25 kilo. Voeg daarbij alle kabels, microfoons en snoeren en u begrijpt dat er voor de vlucht van Amsterdam naar Maputo veel extra geld voor overgewicht betaald moest worden. Om precies te zijn. Fl 3.026,95 .
      Salomon vond ‘t krankzinnig om voor de terugvlucht nog eens zo‘n bedrag uit te geven. ‘Ik regel dit wel‘, zei hij. ‘Geef me 100 US $ en het komt voor elkaar. Maar geen biljet van 100 ,want dat accepteren ze hier niet’.
      Ik gaf hem twee briefjes van vijftig. Hij stapte op een grondstewardess af, maakte wat grapjes en wees op mij en m’n apparatuur.
Even later gaf hij haar één briefje van 50 US $. 
      Hij lachte weer en maakte een gebaar met z’n arm, dat ik gewoon door kon lopen. Zelf ontfermde hij zich over de apparatuur, die hij moeiteloos aan boord van het vliegtuig wist te krijgen. 
       Zo!.
       Dat was vlot en knap geregeld. 
Had ik toch mooi zo’n Fl. 3.000,-- voor de VPRO verdiend.

In het vliegtuig dacht ik er nog eens over na. Dit was dus kleine corruptie. Daar had ik gewoon aan meegedaan.  Sterker nog: ik was er uiterst tevreden over. 
      Maar ja. 
       Wat had ik er zelf aan? 
Op mijn loonstrookje zou ik er niets van terugvinden. En voor die 100 US $ had ik natuurlijk geen kwitantie, dus die moest ik ook nog proberen terug te krijgen.
      Op de declaratie vulde ik in: 
      Smeergeld om grondstewardess om te kopen: 125 US $. 
Chef declaraties Jan Jongepier moest er wel om lachen.
Voor die 25 $ heb ik een fles whisky gekocht.

                                                     ‘Op Salomon‘.

(Eerder geplaatst 04-04-'07)

Ontmoetingen in de lucht: 

 1. Jevgeni, een Oezbeek
 
2. Mira, een Zuid-Afrikaanse


Ontmoetingen in de open lucht:

1. De kapitein, een Montenegrijn
2. Salomon, een Mozambikaan

 

 

 

Tomatensoep

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Met nog een maand voor haar eindexamen had ze het zwaar. Met opgetrokken schouders, het haar voor haar gezicht, de mouwen over haar handen getrokken, zat ze aan één van de grote tafels in de aula. Dit meisje was gestresst. Heel erg gestresst.
      Een slim meisje, briljant eigenlijk, maar met een dominante, labiele moeder en ouders die in een nare scheiding lagen, kreeg ze van thuis niet de rust die ze zo nodig had om zich te kunnen focussen.
      Zelf kreeg ze onlangs de diagnose ADD; fijn dat ze nu therapie kreeg om hiermee om te gaan, maar het was allemaal wel verdomd zwaar.
Nachten lag ze wakker en op school kon ze haar ogen niet open houden. Als ze tien jaar ouder was geweest, zat ze nu thuis met een burn-out. Maar ja, op een middelbare school bestaat zoiets niet. Sommige pubers hebben het nou eenmaal zwaar en tsja, er moet toch wel echt gescoord worden. 

Gepersonaliseerd onderwijs en prestatiedruk bijten elkaar. 

Ik raak met haar aan de praat. Zware onderwerpen en luchtige kletspraat wisselen elkaar af. Aan het einde van het gesprek geef ik haar een tientje. Ze moet haar boeken dicht doen en een taartje gaan eten op een terras. 
      Een uurtje later krijg ik een foto toegestuurd. De taartenwinkel was dicht, maar ze zat op het terras met een kop tomatensoep met ballen. 
Vorige week kreeg ze haar diploma. En ik kreeg een hele warme omhelzing. 

      Ze slaagde cum laude. 


Zie HIER voor alle Juffen

 

 

Geplaatst in juni

 

30 juni: Algemeen 286; Zeiken over 't pensioen

29 juni: Familie 136; Daan is twaalf

28 juni: Reportages 121; Een mysterieus bouwsel te Sint-Annaland

27 juni: Meer Dan Een Juf 20; Knieën

26 juni: Atlas van de kleinste landen 36; Codrington Cariben

25 juni: Blogcitaten 24; Muziek bij de borrel 1. Art Blakey's Jazz Messengers

25 juni: Home From Abroad 77; Trump is losing it

24 juni: Goedemorgen 588; Kick-ass team

24 juni: Photosophieën 331: RADIO HERINNERINGEN (4); Irkoetsk

23 juni: Blogcitaten 23; Een fascinerend tijdsbeeld

22 juni: Meer Dan Een Juf 19: Winden laten in de klas 

21 juni: Blogcitaten 22; Een ernstig ongeluk

20 juni: ZoekPoëzie 95: Albrecht Rodenbach met Klokke Roeland

19 juni: Atlas van de kleinste landen 35: Barbuda Cariben

19 juni: Home From Abroad 76; A ''Dear Leader'' event.

18 juni: Algemeen 283; Aardappelen, pesticiden & de dood

17 juni: Blogcitaten 21; De VPRO-RADIO Verrassingsdag

16 juni: Photosophieën 330: IK & HIJ

16 juni: ZoekPoëzie 94: Hans Vlek (2)

15 juni: Atlas van de kleinste landen 34; Via Sint Eustatius naar Barbuda 

14 juni: Eten & drinken 44; Hollandse Nieuwe

13 juni: Meer Dan Een Juf 18; De NAKIJKCOMMISSIE 

12 juni: Reportages 120: Achthuizen, R.K.Enclave op protestants eiland

12 juni: Beelden 793: Weöres Sándor te Pécs Hongarije

11  juni: Blogcitaten 20; Palestijnse lingerie

11 juni: Home From Abroad 75; Escalation of commitment

9 juni: Zoekpoëzie 93: Sonja Prins. Bury my heart at wounded knee

8 juni: Atlas van de kleinste landen 33; Basseterre Cariben

7 juni: Honkbal 108; De superflow van Scooter

7 juni: Goedemorgen 336: Rémy & repie

6 juni: Meer Dan Een Juf 17; Seks met de rector

5 juni: Reizen 146; T.V. film over het werk van Rolf Weijburg

4 juni: Blogcitaten 19; Op een mooie Pinksterdag wordt een lul een nul

4 juni: Beelden 792; Groeten vanaf de Oosterschelde slikken

3 juni: Blogcitaten 18: Een Citroën op alcohol

3 juni: Home From Abroad 74: The World’s Laughingstock

3 juni: Atlas van de kleinste landen 32; The Narrows Cariben

2 juni: Familie 135; Keet, vier jar & vijf maanden

1 juni: Algemeen 780; Geplaatst in mei

1 juni: Beelden 791: Tuin & Terras Terzijdes

Subcategorieën