Real time web analytics, Heat map tracking

Algemeen (327)

 

Geplaatst in januari

31 januari: Algemeen 314; Geplaatst in januari

30 januari:Photosophieën 347: Reorganisatie (3); Optrekje Ceausescu 

29 januari: Ontmoetingen in de lucht 7; Nor, een Singapore-girl

28 januari: Reportages 137; Groeten uit Zuidland 

27 januari: Blogcitaten 53: Houd'oe of Houdoe? 

27 januari: Home From Abroad 107: A ‘secret society'

26 januari: Familie 142; Camiel is vijftien 

25 januari: Photosophieën 346: Reorganisatie (2); Chaos & Gedoe 

24 januari: Ontmoetingen in de open lucht 31: De Jilkiankans, een familie te Kirgizië

23 januari: Reportages 136; De Oude Dame & de Oeverlanden 

22 januari: Atlas van de kleinste landen 63; KIngstown Saint Vincent 

21 januari: Diepzinnige clichés 80: Opium van het volk 

20 januari: Home From Abroad 106; Shithouse and chaos 

19 januari: Blogcitaten 52; De gemiste droomgoal 

18 januari: Ontmoetingen in de open lucht 30; Stan Aerts, veehouder in een schierenclave 

17 januari: Photosophieën 345: Reorganisatie (1); DOOD

16 januari: ZoekPoëzie 103: Ab Visser & Francis Jammes  

15 januari: Atlas van de kleinste landen 62; Saint Vincent Cariben

14 januari: Honkbal 114: NY Yankees; een Wereldlogo

13 januari: Blogcitaten 51; Negen dode kinderen

13 januari: Home From Abroad 105; Fox and Friends

12 januari: ZoekPoëzie 102: J.J.Klant. Een eksentriek komponist.

11 januari: Beelden 837: P'anmunjom Noord-Korea

10 januari: Ontmoetingen in de open lucht 29 ; De luitenant-kolonnel, een militair in Mozambique 

9 januari: Photosophieën 344: Woorden van mail zonder gist

8 januari: Atlas van de kleinste landen 61; Willilabou Saint Vincent 

7 januari: Blogcitaten 50; Een late boekenbon 

6 januari: Home From Abroad 104; Eskimo's in the White House

5 januari: Meer Dan EenJuf 37; Een doosje zonnestralen 

4 januari: Ontmoetingen in de open lucht 28; De opvarende, een Helsinki-ganger

3 januari: Familie 141; Keet is vijf 

1 januari: Goedemorgen:647 Een bloghouder van 73 stelt een paar vragen


Een doosje zonnestralen

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Mensen gaan dood. Als ze oud zijn, of als ze ziek zijn, of als ze een ongeluk krijgen. Ze laten dan een kat achter, of geld of een gezin. Het is zielig voor de kat, maar die vindt vast wel een ander baasje. Het geld kunnen ze nalaten aan een goed doel of mee de kist innemen. Voor het gezin is het verdriet hartverscheurend.

Mijn leerlingen zijn de kinderen in zo’n gezin. Hun vader(s) en of moeder(s) komen op ouderavonden, zijn bij rapportuitreikingen, staan trots met zoon of dochter op de foto als zij hun diploma krijgen, smeren boterhammen met pindakaas, wassen vergeten gymkleding uit, geven huisarrest, vinden lege plastic buisjes onder het bed waar eerst een joint in zat, ontmoeten eerste en grote liefdes, halen hun kind op van een schoolfeest, kussen hun kind bij het weggaan in de ochtend, mailen docenten vanwege onvoldoendes, geven zakgeld, zetten thee bij thuiskomst, drogen tranen, ondergaan onredelijke woede-uitbarstingen, stoppen hun kind onder de dekens, bellen af vanwege een tandartsbezoek, gaan met ze op vakantie, staan langs de lijn bij een sportwedstrijd, mopperen op puberale lamlendigheid.

En dan gaat er een vader of een moeder dood. Of dan zijn beide ouders ineens dood.
      Wie droogt je tranen dan, als je veertien bent?
Wie schrijft er dan een absentiebriefje voor je, als je zestien bent?

Op de pont zie ik Amber. Ze heeft een bos zonnebloemen onder haar snelbinders. Ik vraag haar waarom ze die bloemen heeft gekocht.
      ‘De vader van Suus is overleden. Hij was wel heel erg ziek, maar Suus is ontzettend verdrietig. We hebben met ons vriendinnengroepje afgesproken dat we haar cadeautjes gaan geven. Allemaal gele cadeautjes, voor een ‘pocket full of sunshine’.

Een doosje zonnestralen.
      Dat is op dit moment meer waard dan duizend briefjes voor de tandarts.


Zie HIER voor alle Juffen

 

 

 

Geplaatst in december

 

31 december: Algemeen 313; Geplaatst in december 

30 december: Home From Abroad 103; Trump's Biggest Lie 

29 december: Ontmoetingen in de open lucht 27; Sigurd, een IJslander 

28 december: Meer Dan Een Juf 36; Geklaag & gezeur

27 december: Atlas van de kleinste landen 60; De economie van Saint Vincent & The Grenadines 

26 december: Beelden 835; Groeten uit Westenschouwen

25 december: Ontmoetingen in de open lucht 26; De Pizzakoerier, een Geluidsliefhebber

24 december: Meer Dan Een Juf 35; de dragqueen 

23 december: Blogcitaten 49; Iraanse kaviaar.  

23 december: Home From Abroad 102; Equity Theory

22 december: Ontmoetingen in de open lucht 25: De wapendrager, een kolonist op de Westbank

21 december: Atlas van de kleinste landen 59; Saint Vincent & The Grenadines

20 december: Honkbal 113; Hilarische reacties op een optische illusie

19 december: Beelden 834; Groeten uit Dinteloord

18 december: GEO-TRIVIA 29; De Saatse Laars

17 december: Photosophieën 343: Onheil slaat toe

16 december:: Blogcitaten 48: Jan Engelman. En rade 

16 december: Home From Abroad 101; Blow-job

15 december: Algemeen 311; De arts en zijn computer

14 december: ZoekPoëzie 101: I.K.Bonset, De TROM DROM BOM

13 december: Ontmoetingen in de open lucht 24; Piia, een Estlandse

12 december: Diepzinnige clichés 78; Discretie:

11 december: Atlas van de kleinste landen 58; Toeristisch Liechtenstein

10 december: Blogcitaten 47; Verliefd & verloren in Dieppe

9 december: Home From Abroad 100; The Imperial Presidency

8 december: Ontmoetingen in de open lucht 23: De uitbater, een Bosniër

8 december: Beelden 831; Object aan de Krammeer (2); Antwoord op quizje

7 december: Familie 140; Jip is tien

5 december: Atlas van de kleinste landen 57; ''Welcome to Liechtenstein''

4 december: Beelden 830; Object aan de krammer; Een quizje 

4 december: Photosophieën 341: Hoppa de subway in

3 december: Blogcitaten 46; Andy Warhol in the middle of nowhere

2 december: Honkbal 112: Een epische homerun & een dansende bal 

2 december: Home From Abroad 99; Trump Unmoored

2 december: Ontmoetingen in de open lucht 22; De taxichauffeur, een Egyptenaar

1 december: Reportages 310; Groeten uit Cillaarshoek

1 december: Algemeen 310: Geplaatst in november

 

Werkdruk en werklast

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Eén keer had ik stress. Dat was toen ik mijn scriptie moest schrijven. Ik kreeg spontaan een psoriasis-aanval. Ik zat onder de rode, jeukende vlekken. Het zag er niet uit. En verder heb ik het echt wel druk. Maar stress? Nee.

      Als ik dit zeg in de docentenkamer, word ik verbaasd, jaloers en soms boos aangekeken. Een enkele collega is het met me eens, maar het merendeel ervaart dit anders. Sinds ik op deze school werk, heb ik nog nooit zoveel mensen overspannen gezien. Aan de lopende band melden collega’s zich ziek en de gesprekken in de docentenkamer gaan vaak over werkdruk en werklast.

Ik zal de laatste zijn die ontkent dat docenten het niet druk hebben. Wat er in de kranten staat, is waar. Te grote klassen, te veel uren voor de klas, te weinig tijd om mooie lessen voor te bereiden, te veel vergaderingen en overleggen, mailboxen die overstromen, leerlingen die allemaal een persoonlijke aanpak nodig hebben, het lerarentekort, het salaris dat achterblijft en noem maar op. Het klopt.
      Maar ik word zo ontzettend gek van al dat geklaag en gezeur erover. En ja, ik vind het klagen en zeuren. Ik ga me er niet voor excuseren, ik ben wel een beetje klaar met dat gemekker.

Ik denk er veel over na; over hoe werkdruk wordt ervaren. Want ik schrik van de ervaringen van mijn collega’s. Mijn collega’s. Het team waar ik vaak genoeg energie van krijg en dat nog lange tijd wil krijgen. Natuurlijk, dat wat de een aankan, is voor de ander te veel. Dat is voor iedereen persoonlijk. Maar stiekem kan ik me soms gewoon niet aan de gedachte ‘je stelt je aan’ onttrekken. Ik weet het, dat is niet aardig van me en ik moet het hele persoonlijke plaatje zien. Maar toch. Ik denk het gewoon. En juist daarom zit het me zo dwars.

Het is een lang verhaal en ik ben niet van plan om hier alle kanten te belichten en om alle nuances te bekijken. Nogmaals, ik deel alle kritieken van collega’s op het onderwijs wel.
      Maar KOM OP!
Leraar zijn is zo’n fantastische baan! Er is geen beroep waar je op een dag, nee, binnen een uur zoveel geweldige dingen meemaakt.

Een leerling die met een rood hoofd en verkeerd geknoopte jas binnen komt rennen omdat hij de pont net gehaald heeft. Een leerling die juichend zijn broodtrommel openmaakt omdat er filet americain op zijn brood zit. Een leerling die nog even haar haar goed doet en snel een snapchatje maakt en denkt dat ik het niet zie. Een leerling die stilletjes in een hoekje gaat zitten en eigenlijk wil huilen omdat zijn ouders in scheiding liggen. Een leerling die woorden verkeerd spelt en dat er dan iets totaal onleesbaars en grappigs staat. Een leerling die in de kantlijn een tekening van een eenhoorn maakt na een proefwerk. Een leerling die zijn Smibanese woordenboek aan je uitleent. Een leerling die zegt dat je ‘saus’ hebt.

En dan al die collega’s op school die geweldige lessen maken. Een collega die met een klas een recordbedrag aan sponsorgeld binnenhaalt voor Dance4Life. Een collega die spontaan zes flessen gin koopt en het hele team uitnodigt om ze die avond bij haar thuis leeg te drinken. Een collega die vaker in het Rijksmuseum te vinden is met de klas dan voor de klas. Een collega die haar mentorklas bij haar thuis uitnodigt voor een etentje met diepvriespizza’s. Een collega die een yogaklasje voor de leerlingen start. Een collega die een geweldige presentatie houdt over een bepaalde pedagogische aanpak.

En dat gebeurt allemaal in één week!

      Alleen al op mijn school.
En dan heb ik het nog niet eens over de collega’s op al die andere scholen in het land.

Wellicht heb ik geluk; mijn schoolleiding geeft mij de ruimte en vertrouwt op mijn professionaliteit. Dat is voor mij genoeg om te gaan. Had ik die ruimte en vertrouwen niet, dan zou ik het gesprek aangaan. Juist in deze tijd waarin scholen niet achter kunnen blijven wat vernieuwingen en verbredingen betreft op onderwijsgebied.

Er moet echt niet zo veel. Docenten hebben vrijheid genoeg binnen hun eigen lespraktijk. En neem verdomme die regie in handen.
      Zulke mooie dingen. Daar krijg je toch juist energie van?

En ja. Val maar over deze column. Doe maar. Klaag maar. Zeur maar door. Het gesprek ga ik graag met je aan. Niet hier, maar in het echt.
Ik heb best wat goede tips en nuanceren kan ik ook. Wellicht kan ik je dan een psoriasis-aanval besparen.
      Want daar wordt echt niemand gelukkiger van.


Zie
 
HIER voor alle Juffen

 

 

 

Een feestje in club NYX

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Bij de deur staat een prachtige dragqueen. Leerlingen kijken naar hem, kijken nog een keer, giechelen wat en lopen door. Tassen worden gecontroleerd op drank, jassen worden in kluisjes gepropt en outfits worden bewonderd. Het laatste schoolfeest van het jaar wordt gehouden in club Nyx, een club die geliefd is bij homo’s, in de Amsterdamse Reguliersdwarsstraat. Als begeleider van de feestcommissie heb ik besloten het feest hier te houden.

Binnen draait de rookmachine overuren en krijg je bijna hoofdpijn van de blacklights. Aan de bar wordt frisdrank verkocht en in donkere hoekjes wordt heftig getongd.
      Af en toe wil een leerling even buiten een frisse neus halen; pubers zweten en de lucht is binnen al behoorlijk dik. Ik sta met een groepje collega’s bij de deur om leerlingen in de gaten te houden als ze naar binnen willen en als ze naar buiten gaan. Soms komt er drama naar buiten: die en die hebben met elkaar gedanst en daar was die het niet mee eens. Wat duwen, wat trekken en hop, weer naar binnen.

Tegen middernacht komen de eerste ouders om hun kind op te halen. ‘Ah ja, de Reguliers, hier heb ik ook wat mooie feesten gehad.’ En ‘wat hebben ze het getroffen, met schoolfeesten op dit soort locaties.’
      Een vader is de vader van een mentorleerling. Ik kom hem wel eens tegen op festivals. Dan drinken we samen een biertje. Een leuke vader is het. Voor een vader van.

       

We staan buiten voor de deur wat te kletsen. Inmiddels staan er meerdere ouders en er staan ook wat leerlingen om me heen. Naast ons staat een groepje hele knappe jonge jongens die overduidelijk van andere knappe jonge jongens houden.
   
De langste van het stel komt op mij af. ‘Haaai, ja, ik sta hier met mijn vrienden en nu hebben we een soort van weddenschap en ja, ik wil eigenlijk met je tongen.’ 

De ogen van de leerlingen vallen bijna uit hun kop als ze dit horen en de vader van begint heel hard te lachen. 
      ‘Schat’, zeg ik, ‘ik ben lerares. Ik sta hier met ouders en leerlingen om me heen. Ik wil dolgraag met je kussen, maar dit lijkt me niet het juiste moment.’ 
De jongen kijkt om zich heen en lacht. ‘Ze is lerares!’, joelt hij naar zijn vrienden, ‘en dat zijn kinderen!’

Weddenschap verloren.

Rond half twee zijn alle leerlingen opgehaald en naar huis. Club Nyx is nog open.
      Ik ga nog even kussen. Het is tenslotte ook mijn feestje.

 

 

 

 

 

Zie HIER voor alle Juffen

 

 

 

 

Subcategorieën