Algemeen (327)

 

Een Kunstwerk; een Meesterwerk

 


 

 

MUUR; Het MONUMENT

 

Vandaag wordt deze prachtige voorjaarsklassieker weer verreden. Het is geen lekker Ronde van Vlaanderenweer. Dan moet het stormen en regenen, liefst hagelen of sneeuwen.
      Nu is het een beetje zon, een beetje regen en een matige wind. De knoestige Vlamingen maken geen kans.
Het is Peter Saganweer. En misschien kan Niki Terpstra leuk meedoen.
      Er staan honderdduizenden mensen -sommige schattingen reppen zelfs van een miljoen- urenlang langs de route om de renners in een paar minuten voorbij te zien gaan. Vlamingen, vrijwel allemaal Vlamingen! 
     

Nederlanders zie je vooral op de Muur van Geraardsbergen, die deze aflevering op 95 km voor de finish ligt. MUUR staat er op bordjes in Geraardsbergen, want de berg is het lidwoord ontstegen.
       Waarschijnlijk geen scherprechter dus, zoals een paar jaar geleden nog, toen de kasseienberg op zestien km. voor de meet lag. Het zal nu op de Oude Kwaremont, de Koppenberg of de Taaienberg kunnen gebeuren.


VERBETEN MAAR ONMONDIG

‘De Ronde van Vlaanderen is een brok eigenheid’, schrijft Rik Vanwalleghem.
      ’Ze legt de wortels van een volk bloot en weerspiegelt terzelfder tijd de elementaire natuur van dat volk: noest, koppig, zwijgzaam, verbeten maar onmondig, weinig assertief, vroom, gezagstrouw en geborneerd.
      Typerend én duidend zijn de boetserende omgeving van de Ronde (de einders van de Polders, de glooiingen van de Vlaamse Ardennen, de knotwilgen), haar sociaal-historische achtergrond (de verknechting, het tekort aan zelfrespect, het dorpse, het zwoegen voor de dagelijkse boterham, het schuimende bier), haar gevecht met de elementen (wind, regen, hagel, sneeuw).
      De Ronde houdt ons een spiegel voor waarin de kwintessens van onze volksaard wordt geschilderd‘.

  
't Hemelryck

Het is een aardig plaatsje Geraardsbergen. Ik ben er even geweest
      Vrijwel op de top van Muur is café ‘t Hemelryck.

 

 

Onze Lieve Vrouwe 

Op de wand van het café zijn een paar gedichten van Willy Verhegghe aangebracht  
      De renners hebben er uiteraard geen oog voor..
Honderd en tien meter hoog is het hier bij de kapel Onze Lieve Vrouwe van de Oudeberg.

 


Centrum

Terug in het centrum van Geraardsbergen zijn er op de Markt genoeg terrasjes om wat te drinken.
     

 

 

Park Güell Barcelona


Links, rechts in de maat, anders ……

 (Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

We doen de houding die we bij Tai Chi hebben geleerd. Die ene waarbij je Yin gaat stromen als je allebei je armen omhoog doet. Maar nu doen we onze armen niet omhoog. Alleen je been.
      Nee, Mei Li; je línkerbeen. Altijd haal je links en rechts door elkaar.
En Wei An; kun je je been wat meer strekken?
      Ja, net zoals Tjoen Moi, zij doet het altijd goed. Ja, ja, zo staan jullie goed.
Ik ga de foto nemen hoor! Wacht, even iets door mijn knieën, lachen, ja, hiiiiiiiiiihihihi.
\     Oei mijn rug! Nog één keer,...hihihihiiiiiiii, ja! Goed gelukt!
Nu moeten we rennen naar de bus meisjes. Waar is onze gids met de paraplu gebleven? Oh! Daar.
      Kom, snel snel! Naar de bus!
Oeh. Ik heb ineens zin in dim sum.
      Na drie dagen tapas kan ik geen olijf meer zien.’

 

Zie HIER voor alle Juffen

 

 

Een bericht in het jaarboek

 
Iris Driessen is docent Nederlands op het Hyperion Lyceum in Amsterdam-Noord.

      Een experimentele school voor VWO en Gymnasium. De school werd zes jaar geleden geopend.
Naast de ''normale'' vakken wordt ook aandacht besteed aan Grote Denkers, Lifestyle, Logica & Argumentatie, Drama & Rede.
     

Zij was vanaf het begin betrokken bij deze school en werd gevraagd om een stukje te schrijven in het jaarboek. 

 
Een brok in mijn keel

De eerste keer dat ik met het pontje overging, was voor een sollicitatiegesprek. Ik woonde al zo’n vijftien jaar in Amsterdam, maar verder dan café de Pont in Noord was ik nog niet geweest. Ja, met de auto, over de ring om plantjes te kopen in landelijk Landsmeer. Ik werd aangenomen op mijn verjaardag en je begrijpt; ik heb een extra fles champagne opengetrokken.
      Ik maakte het schooljaar af op het toenmalige Amstel Lyceum, maar met mijn hoofd zat ik toen al op het Hyperion Lyceum. Ik moest me namelijk gaan voorbereiden op innovatief en vernieuwend onderwijs, ik moest lessen gaan bedenken die op andere scholen niet mogelijk waren vanwege beperkende factoren, ik moest gaan samenwerken met die ene andere docent Nederlands die was aangenomen (hoe leuk; we zaten bij elkaar in de klas op de middelbare school!), ik moest onderdeel worden van een fanatiek, maar klein team. En ik moest de leerlingen die zo stoer waren geweest om zich aan te melden op een geheel nieuwe school (op dat moment nog zonder gebouw!) op hun gemak gaan stellen en ze het idee geven dat ze op een èchte school waren beland
      Voor het eerst dat jaar was ik geen mentor van een eerste klas. Maar met zo weinig leerlingen voelde ik me al gauw een mentor van velen. We zijn op hetzelfde moment gestart en nu gaan jullie de school verlaten. Het voelt alsof jullie een stukje van mijn hart mee gaan nemen. Het voelt een beetje als liefdesverdriet. Een relatie van zes jaar is best lang! We begonnen onervaren en onwennig; de relatie moest vorm krijgen. Nu zetten we de relatie stop en ik krijg er een brok van in mijn keel.
      Als ik door de school loop – inmiddels maak je op een dag behoorlijk wat meters door de lange gangen- dan zie ik jullie zitten. In de eerste aula; nog steeds een geliefde plek voor de huidige zesdejaars. Ik zie jullie in lokalen een presentatie oefenen. Ik hoor jullie op muziekinstrumenten spelen in het muzieklokaal, of op de piano in de hal. Ik zie jullie stiekem zoenen bij de kluisjes. Ik zie jullie studeren voor lastige toetsen. Jullie maken grapjes met me, komen voor advies, een dikke knuffel of jullie komen met een mooi verhaal. In die zes jaar zijn jullie zulke prachtige mensen geworden. Beugels zijn verdwenen, kapsels zijn beter geworden, jeugdpuistjes uitgeknepen en weggeclearasild, truitjes zijn strakker geworden, spierballen en sixpacks zijn zichtbaarder. Als ik door de school loop zie ik jongvolwassenen die met hun kennis, kunde en voorkomen een hele mooie toekomst tegemoet zullen gaan.
      Jullie zullen andere relaties aangaan. Met andere leermeesters in andere omgevingen. Jullie gaan misschien op reis en zullen van die opgedane ervaringen leren. Misschien ga je een tijdje achter de bar werken en leer je wanneer iemand genoeg drankjes heeft gehad en leer je hoe je een inventarisatie op moet maken. Misschien word je lid van een studentenvereniging en ga je de senaat in om de club te runnen. Of je gaat een studie doen in het buitenland; Utrecht schijnt mooi te zijn. Je wordt slimmer, levenswijzer, je wordt verliefd, gedumpt, opnieuw verliefd, je gaat op kamers, je moet je kamer uit, je krijgt een huisgenoot. Je merkt dat je nieuwe kamer een stuk kleiner is dan ‘thuis’. Een hoogslaper is een optie, maar die van Ikea vind je niet mooi genoeg. Je leert het nummer van de Biertaxi uit je hoofd, je houdt het aantal behaalde studiepunten nauwkeurig bij, je gaat stage lopen, je switcht van studie, je bezoekt de SOA-poli, je leert hoe een organisatie werkt, je leert een recept uitschrijven, je leert hoe je een onderneming moet starten. 

Een wondje, een pleister, een wondje, een pleister
 
Je leert aardappels koken en een pasta met spinazie en Boursin. Je merkt dat je studiebeurs snel op is en je huur hoog. Je leert je wekker te zetten om op tijd op college te zijn. Of je leert dat je het best kan skippen. Je leert dat je je tas moet neerzetten in de UB om een plekje te confisqueren om daarna eerst een latte macchiato te gaan drinken voor je aan de studie gaat. Je leert dat mensen je kunnen teleurstellen en dat mensen je veel kunnen wijsmaken op allerlei manieren. Je leert een hut maken van bamboe in Senegal, je leert dat Immodium echt helpt bij diarree. Je waardeert het ineens dat je moeder je was doet in het weekend als je met een volle tas naar huis komt. Of je leert hoe de wasserette werkt en dat er  weinig van die wasserettes zijn; wat kost een wasmachine eigenlijk? Je leert dat nieuwe vrienden maken best moeilijk is, of juist heel makkelijk. Je leert wie je echte vrienden zijn. Je leert dat je je fiets toch echt op dubbel slot moet zetten voor de Bubbels. Je leert dat de shotjes daar een flinke kater kunnen opleveren.

      Je gaat een totaal ander leven tegemoet. Maar het wordt hoe dan ook mooi. Heel mooi.
Ik hoop dat je dan een keer het pontje neemt en iets verder fietst dan café de Pont. En dat je me dan even meeneemt in het leven dat je dan leidt. Zodat ik weer even terug kan denken aan onze tijd samen hier op deze school. En dat ik trots kan zijn dat jij, JIJ, hier bij mij op school zat, jij mooi mens.
      Mijn hart is een beetje gebroken. Ieder jaar breekt het een stukje meer, maar het wordt ieder jaar met een nieuwe lichting eerstejaars weer een stukje geheeld. Een wondje, een pleister, een wondje, een pleister. Ik ben blij met dit hart; het is een kleurig palet van pleistertjes. En jullie zitten onder één van die pleisters. Ik trek ze er nooit meer af.

 Heel veel liefs,
Iris

Zie HIER voor alle Juffen

 

 

Geplaatst in februari:



28 februari: Media 278; Radio Garden; Wereldwijd live luisteren  

27 februari: Media 72: Radio Forreá te Guinee-Bissau 

26 februari: Ontmoetingen in de open lucht 35: Van Lap Luong, een Vietnamees in Tsjechië

25 februari: Voorstraten 92; Kampen Overijssel

24 februari: Blogcitaten 57; De avonturen van Josefien; Het kunstgebit

22 februari: Atlas van de kleinste landen 66: Canouan, The Grenadines Cariben

21 februari: Media 277: Het dilemma van Genève  

20 februari: Ontmoetingen in de open lucht 34; De kapitein, een hoerenloper in Bremen

19 februari: Poëzie (231): Wij zijn bij je in je dromen

18 februari: Voorstraten 91; Grafhorst Overijssel 

17 februari: Home From Abroad 110; Comforter-in-Chief

16 februari: Atlas van de kleinste landen 65; Mustique, The Grenadines Cariben 

15 februari: Photosophieën 349: Omdat het niet zo gaat 

14 januari: Ontmoetingen in de lucht 8; Mariah, een Braziliaanse 

13 februari: ZoekPoëzie 106: Gerrit Achterberg

12 februari: Gehoorde frasen 262; Aan de slag gaan

11 februari: Voorstraten 90; Zwolle Overijssel

10 februari: Home From Abroad 109; Everybody loves a parade  

10 februari: Blogcitaten 55; Een emotionele hereniging

9 februari: Ontmoetingen in de open lucht 33: De intrigant, een Engelsman in Griekenland

8 februari: ZoekPoëzie 105: Gerard den Brabander 

7 februari: Meer Dan Een Juf 38; Woede op het schoolfeest 

6 februari: Atlas van de kleinste landen 64: Bequia, The Grenadines Cariben 

5 februari: Photosophieën 348: Reorganisatie (4); Seksmassage in Irkoetsk

4 februari: Ontmoetingen in de open lucht 32; Brigita, een Letse  

3 februari: Home From Abroad 108; State of the Union

2 februari: Blogcitaten 54; Verzen van Trijntje Fop 

1 februari: ZoekPoëzie 104: Han G. Hoekstra (2), De Ceder 

 

 

 

Woede op het schoolfeest

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Ze is blijven zitten.
Totaal onterecht volgens haar. Als ze namelijk die eerste keer voor de toets niet te laat was geweest, dan had ze haar herkansing niet verspeeld. Dan had ze een voldoende kunnen halen en dan zou ze in theorie een 6 kunnen staan. En als ze iets meer tijd had gehad voor de toets Spaans, dan zou ze ook daar een voldoende voor kunnen hebben gehaald. Dat zou weer betekenen dat ze weliswaar vier onvoldoendes op haar rapport zou hebben, maar ze had dit ook al met haar mentor besproken en die zou dan weer een goed woordje voor haar kunnen doen zodat ze misschien wel met een taak over zou kunnen gaan. Die taak zou ze natuurlijk goed maken en dan zou ze na de zomervakantie in de vijfde starten.

Maar dit was al haar tweede keer in de vierde. Haar verhaal klopt in  haar hoofd, maar de cijfers liegen er niet om en over haar inzet, werkhouding en haar kans om te slagen, daar zijn de collega’s niet enthousiast over. Dus blijft ze zitten en moet ze van school af.

Ik geef haar geen les dit jaar en ik hoor haar verhaal op het schoolfeest. Ze is woedend, verontwaardigd en verdrietig tegelijk. Ik ga met haar een kroegje in om even bij te komen. Ooit bleef ik ook een keer bijna zitten. Ook totaal onterecht, vond ik. Ik heb toen een brief naar de schoolleiding geschreven waarin ik een vurig pleidooi hield voor mezelf. Open en eerlijk, lekker reflecteren. En het werkte, ik mocht over.

Zij besluit hetzelfde te doen en diezelfde nacht nog krijg ik een brief van haar om even te controleren op spelfouten. Het is hartverscheurend.

Ze schrijft dat haar liefste wens is om haar moeder trots te maken. En dat kan alleen maar als ze een diploma heeft. Ze werkt veel, ze heeft twee baantjes naast school, maar dat doet ze omdat haar vader het gezin heeft verlaten toen ze acht was. Het gezin is al een paar keer bijna uit hun huis gezet omdat ze de huur niet konden betalen. Zij werkt en draagt haar salaris af. Voor de huur. Daarom blijft er weinig  tijd over om te studeren en daarom heeft ze stress en is ze vaak een pain in the ass op school.

We wisten dit niet.

Maar helaas: voor de schoolleiding is dit niet genoeg om haar nog een kans te geven.

Die ochtend zit ik bij een revisievergadering. De ouders van Laurens willen graag dat we hun zoon nog een keer bespreken in de vergadering. Ook Laurens is in principe voor de tweede keer blijven zitten in dezelfde klas. Laurens heeft last van migraine. Laurens is ook een pain in the ass. Laurens heeft een vader en een moeder die mondig genoeg zijn om hun zoon in de revisievergadering in te brengen.

Laurens mag over. Mits dit en mits dat… Maar hij mag naar klas vijf.

Het zit me niet lekker, Hij wel, zij niet. Het klopt niet.

Ik ga naar de schoolleiding en vertel wat me dwars zit. Dat Laurens-met-mondige-‘rijke’-ouders wel deze revisiekans krijgt en zij niet.

Er wordt in allerijl toch een vergadering ingelast.Ze krijgt een kans. En nee. Ze mag toch niet blijven. De argumenten zijn helder.

Ik vind het jammer voor haar, maar nu hebben we er wel alles aan gedaan.
’s Middags zie ik haar. Ze zit op een bankje, buiten, in de zon. Ik ga naast haar zitten. Ze legt haar hoofd op mijn schouder. We zeggen niks. Dat hoeft ook niet.

Dit is een knokker. Ze komt er wel.

   

Zie HIER voor alle Juffen

 

Subcategorieën