Halt Polizei. Aussteigen bitte!

   (Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

   Iedere werkdag rijd ik de grens over tussen Duitsland en Nederland, van mijn huis naar de bibliotheek. Vóór Coronatijd was het een heerlijke rit over kleine weggetjes met romantische doorkijkjes, die oppiepten tussen de grote groene eikenbomen.
      Tijdens Coronatijd vind ik de reis een spannende aangelegenheid geworden.

   In de Nederlandse media is twee weken geleden aangekondigd dat je bij het passeren van de grens een negatieve Coronatest moet kunnen laten zien die niet ouder is dan 48 uur.
         In de Duitse media heb ik hierover niets kunnen vinden.

   Nu heb ik geen Corona, geen klachten en is er dus ook geen reden me te laten testen. Echter, wil ik de grens over dan moet ik volgens dit Nederlandse artikel wel kunnen aantonen dat ik niet besmet of besmettelijk ben. Kan ik dit niet, dan dreigt er een boete en verplichte quarantaine gedurende veertien dagen.

      Overigens zijn er dagelijks wisselende berichtgevingen en ik weet zolangzamerhand niet meer waar ik me - als grensarbeider - aan moet houden. Net als de Nederlandse en Duitse overheid raak ik verward door de voortschrijdende inzichten en de daarop aangepaste maatregelen.

Citaatje uit een persbericht op een veelgelezen website in ons grensgebied:

Hoe zit het als ik in Duitsland woon maar in Nederland werk of andersom, mag ik dan de grens wel over?
Het
Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken weet het antwoord op deze vraag niet en verwijst door naar de Duitse collega's. Ook de Duitse ambassade moet het antwoord schuldig blijven.


Waar of niet waar?

Als ik de grens nader kijk ik al vanuit de verte of ik bij de brug een witte bus zie staan met het blauwe opschrift POLIZEI. Als ik dit woord hardop uitspreek schrik ik iedere keer weer van het effect dat het op me heeft. Het klinkt streng.

       In Duitsland zijn de grensbewakers - politie agenten - net zo, streng.

Wat opvalt is dat het altijd stevige mannen zijn, met een groot geweer op hun borst - dit dwingt toch wel respect af ja!!-
      Waar zijn de vrouwelijke agenten, vraag ik me dan af, zouden zij hetzelfde effect op mij hebben?

       Onlangs was ik ‘aan de beurt,’ POLIZEI, HALT!, las ik op een verlichte balk boven op het busje.

Tjonge ik schrok. Deze keer stonden ze niet bij de brug, maar in een bocht - onzichtbaar voor mij, dat was natuurlijk opzet. Ik zette mijn luisterboek uit en dacht in een flits, waar heb ik mijn Pendlerbescheinigung, Ausweis en Führerschein…..

      Twee bussen met welgeteld 12 politieagenten in volle uitrusting - ja, inclusief die grote geweren. Ik heb een schoon geweten, maar toch….Twee agenten leidden me met hun rode stopbord naar de kant van de weg. Ik zoefde mijn raampje omlaag in afwachting van wat komen ging.
      ‘Aussteigen bitte,’ klonk het streng. Jeetje. Of ik de kofferbak even wilde openmaken, mijn papieren te voorschijn wou toveren, waar ik vandaan kwam en naar toe ging. Nadat alle formaliteiten afgehandeld waren mocht ik gaan, ‘Alles in Ordnung!’ Op één vraag na: ‘ heeft u meer dan 10.000 euro bij zich?’ Nu schoot ik in de lach, ‘was het maar waar, dan gingen we nu iets leuks doen zeg ik nog’.

       Hierop ontdooide de agent en bood zijn excuses aan, ‘sorry mevrouw maar dit moet ik u vragen, we zijn bezig met een routinecontrole.’

Ja, ja. Met twee bussen en twaalf agenten zeker.

Waar of niet waar?

Er is mij niet gevraagd naar een Coronatest.
      De titel van het luisterboek is Ausländer van Paul Dowswell, ook als leesboek te krijgen. Waar het over gaat? Het woord hersenspoeling van een volk vat alles samen. Het verhaal speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog, daarvoor moest ik een grens over.

 


Klik HIER voor alle biebverhalen