De curieuze oplossingen van het CBR

Ik was erop voorbereid. Bij het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen) is het niet helemaal op orde.
     
Enorme wachtlijsten, die leiden tot irritatie & frustratie.
Omdat ik op 1 januari 75 word en dan mijn rijbewijs moet verlengen, diende ik geheel volgens het protocol al in augustus een gezondheidsverklaring in en ging daarna naar een keuringsarts. Hij werkte het vlot af en gaf mijn gegevens digitaal door.  
     
Maar intussen nam het CBR op instigatie van onze politiek, een geheel apart besluit.
Om de achterstanden weg te werken mogen mensen nog een jaar lang met hun verlopen rijbewijs blijven rijden.
     
Dat lijkt een goede maatregel, maar er zit een lelijk addertje onder het gras. Je mag met dat tijdelijke rijbewijs niet in het buitenland rijden.
Dat vond ik erg vervelend, want ik heb in april een leuk klusje te doen in Spanje en had daar al een huis gehuurd. Dus ik belde met het CBR.
En daar kreeg ik te horen, dat ze mijn aanvraag pas in augustus zouden behandelen. Tot die tijd zou ik dus absoluut niet in het buitenland mogen rijden.
     
Ik diende een bezwaarschrift in. Binnen vijf dagen zou ik antwoord krijgen.
Dat gebeurde niet. Maar na tien dagen werd ik -notabene op zaterdag- gebeld door een vriendelijke medewerkster van het CBR. Ze had namelijk goed nieuws. Mijn bezwaar was gehonoreerd en mijn aanvraag zou met voorrang behandeld worden.
       Dat gebeurde inderdaad, want afgelopen maandag kreeg ik al het bericht dat ik naar mijn gemeente kon gaan om de verlenging aan te vragen. Dat is inmiddels gebeurd.

 

Deze ingezonden open brief aan Alexander Pechtold stuurde ik aan de Volkskrant. Ik kreeg twee geautomatiseerde antwoorden, maar de brief is tot op heden niet geplaatst. Voor mij is dat nu niet zo belangrijk meer, maar wel voor 87.000 Nederlanders, die de komende tijd ook met een tijdelijke regeling zitten.
De brief ging zo:


Geachte heer Pechtold

Vorige week ontving ik van het CBR, de organisatie waar u sinds 1 november algemeen directeur bent, een verheugend bericht. Omdat mijn rijbewijs per 1 januari verlengd moet worden -ik word dan 75 jaar-  ontving ik het bericht dat ik nog tijdelijk een jaar mag blijven rijden. In augustus had ik namelijk een gezondheidsverklaring ingediend en de week daarop was ik langsgegaan bij een keuringsarts. Mijn bloeddruk meneer Pechtold, was enigszins aan de hoge kant en ook het zicht kon iets beter, maar van staar of zo was geen sprake. De keuringsarts zei dat ik over een maand of twee wel iets zou horen.

U schreef bij uw verheugende brief dat er wel een paar voorwaarden aan uw besluit waren verbonden. Zo mocht ik bijvoorbeeld met dit voorlopige rijbewijs niet in het buitenland rijden.
Hè.
Ik heb vrienden en kennissen wonen in België, Duitsland, Frankrijk en Hongarije. Ik heb in april afspraken gemaakt in Spanje om mensen te interviewen; ik heb daar een huis gehuurd en al betaald ook.

Ik belde een medewerkster van uw organisatie en nam mij voor om vriendelijk te blijven. Zij hebben het al zo moeilijk met al die boze en scheldende mensen aan de lijn. Zij kunnen er ook niets aan doen dat die wachtlijsten zo lang zijn.

De mevrouw verklaarde dat mijn verlenging pas volgend jaar augustus in behandeling wordt genomen.
Hè.
‘’Dat betekent dus mevrouw, dat ik tot die tijd niet met mijn auto naar het buitenland kan?’’
‘’Ja, dat is zo’’.
‘’Maar mevrouw, waarom mag ik niet in het buitenland rijden. We leven toch in Europa; er is een Schengenakkoord?”

‘’Tja, meneer, dat weet ik ook niet’’.
‘’Maar mevrouw, ik heb die huur voor dat huis al betaald.  Gaat u mij dat vergoeden?’’

Het antwoord meneer Pechtold was onbevredigend. Zij wist het niet.
Misschien weet u het.
Misschien kunt u voor mij en al die andere 87.000 mensen in Europees verband in orde brengen dat wij ook in het buitenland kunnen rijden. Het kan toch niet zo zijn, dat uw organisatie in het verlengde van onze overheid opnieuw grenzen in Europa creëert.

Ik wens u wijsheid in uw nieuwe functie

Vriendelijk groetend

Ronald van den Boogaard