Reportages (122)


De Antwerpseweg bij Roosendaal

Ik reed op de Antwerpseweg van Roosendaal naar de grens bij Nispen en Essen (België) en voelde mij onrustig worden. Er was iets met die weg. Ik wist het zeker.
      Maar wat?
Ik woonde van 1968 tot 1972 in Roosendaal. Vlakbij die weg. Althans bij die plek, want de weg was er toen nog niet. Pas later –in 1991- werd die weg geopend. Een vierbaans autoweg met gelijkvloerse kruisingen. En toen ik dat bedacht wist ik het. De Antwerpseweg was geen vier banen breed meer, maar twee banen.

Vangrails

    
Hier en daar waren aan de kant loze vangrails te zien, die voorheen in het midden van de weg lagen. Er lagen grasbanen waar rijbanen waren. Curieus. De weg was gedowngraded.
      Waarom investeer je in een vierbaansweg en investeer je opnieuw om er weer twee banen van te maken?
Daar moest een bijzondere reden voor zijn.

Grasbanen

  
Die bijzondere reden bleek een Roosendaler te zijn. Piet Langen. Hij woont dicht op de weg en begon in 1991 procedures. Er werd ondanks een snelheidslimiet van 100 km per uur volgens hem veel te hard gereden. Daarom was de weg onveilig.
      Bovendien was de weg te lawaaiig. De toegestane decibellen zouden overschreden worden.  
Aanvankelijk kreeg Piet Langen geen poot aan de grond. Volgens de gemeente was er eigenlijk niets aan de hand. En ook bij raadsleden vond hij geen gehoor. Maar meneer Langen hield vol en nam contact op met de provincie, omdat het om een provinciale autoweg (N262) ging. Opnieuw schreef hij bezwaarschriften en benaderde hij politici. Aanvankelijk ook zonder resultaat.
      Maar hij zette door. En warempel; in 2004 boekte hij zijn eerste succes. De provincie besloot om een snelheidsbeperking in te voeren. Op de rijbaan van Nispen naar Roosendaal mocht voortaan niet harder dan 70 km. worden gereden, maar aan de andere kant van Roosendaal naar Nispen mocht men gewoon 100 km. blijven rijden.
      Een halfslachtige en merkwaardige oplossing, vond Piet Langen. Hij ging door en bleef de provincie bestoken.
En jawel na twintig jaar kreeg hij gelijk. Besloten werd om de rijbanen te halveren. Daarnaast kwamen rotondes op de plaats waar gelijkvloerse kruisingen waren en het lawaaiige betonnen wegdek werd vervangen door asfalt.  Bovendien geldt op de hele weg een snelheidsbeperking van 70 km. Het werd in 2012 allemaal  uitgevoerd.

 

 

 

Badplaats in ontwikkeling

Neem nou Stella Plage. Een badplaats aan de Opaalkust in het noordwesten van Frankrijk. Een badplaats in ontwikkeling, die nog lang niet kan concurreren met badplaatsen in de omgeving als Le-Touquet-Paris-Plage, Boulogne-sur-Mer of Wimereux.
      Stella Plage, dat onderdeel is van de gemeente Cucq, werd in de tweede wereldoorlog vrijwel volledig verwoest.
Er stonden nog slechts twee villa’s overeind.  


Hoofdstraat


Jarenlang gebeurde er vrijwel niets, maar pas de laatste tijd is de restauratie op gang gekomen. Dat gebeurt nogal drastisch en modern.
      Brede wegen en boulevards, appartementenblokken, hotels, villawijken, pleinen en betonnen obstakels.
In vrijwel niets lijkt dit op een Franse badplaats.  En daar komt nog bij, dat er nog veel ontwikkeld moet worden.


Ontwikkeling


Moderne gebouwen staan naast braakliggende bouwplaatsen, hier en daar een grote kraan en aankondigingen van wat allemaal nog komen gaat.
      Het is er rustig in oktober. Heel rustig. Sterker: het is vrijwel uitgestorven.
Ook op het brede zandstrand is vrijwel niemand te bekennen.  


Boulevard


Braak

Friterie-brasserie

Maar misschien is dit wel een badplaats voor de toekomst, waar het over een jaar of tien zal bruisen.

Beton


Kraan

 

 

  

Springbalsemien, kroos, roet & fakkels

Je kunt er lang en vrijwel ongestoord lopen: De oeverlanden Hollandsch Diep op het Zuid-Hollandse eiland Hoeksche Waard.
      Langs kreken en sloten, langs bijenkorven, over smalle vochtige paden kom je bij een pontje, dat je zelf moet bedienen.
Dan gaat een nog smaller pad langs wilgen en veel springbalsemien.
      Kroos ligt in de sloten. Vogels laten zich horen en het ronkende geluid van binnenvaartschepen nemen we op de koop toe.




Rook & vuur
En dan is er ineens rook. En nog meer rook. En vuur. En nog meer vuur.


Als je het dichtbeboste gebied verlaat zie je het duidelijk.
      Aan de overkant ligt Shell Moerdijk. Daar wordt overtollig gas verbrand. Affakkelen noemen ze dat. Shell doet dat regelmatig.
Soms komt dat door een storing of een lekkage, soms gaat het om groot onderhoud.

 

De mensen in het dorp Moerdijk zijn er al aan gewend. Ze klagen over roetdeeltjes en worden geinformeerd door de gemeente.
''Vermijdt intensief contact met de roetdeeltjes. Schoenen goed vegen. Handen goed afspoelen. Roet wegwassen met warm water en zeep''.
Dat soort teksten.
      Tevens werd vorige week gemeld dat nog niet zeker was, dat het roet veroorzaakt werd door het affakkelen.

In tal van publicaties (tot en met De Telegraaf) werd dat braaf overgenomen.
      De mensen in Moerdijk wachten tot ze min of meer gedwongen moeten vertrekken uit hun dorp.
Dat duurt mischien nog een paar jaar. Maar de strijd is al verloren.

 

 

 

 

Een rommelig Oostblokstadje

 

De mensen in Virovitica kijken bijna allemaal stug, onverschillig & nors. Het zijn er zo’n 16.000.
      Ze hebben zich kennelijk aangepast aan het plaatsje, dat een wat uitgeleefde indruk maakt. Kleine rommelige winkeltjes, veel oude Sovjetflats, een marktje hier; een uitdragerij daar.
      Het ligt in het noordoosten van Kroatië in de regio Slavonië. Het oude Oost-Europa dringt zich hier nog moeiteloos op.

 

Sovjetflat


Het contrast met de hoofdstad Zagreb en de behoorlijk welvarende steden in Istrië en aan de Adriatische kust is erg groot. In Virovitica kom je niet zo toevallig. Tenzij je net over de grens in Hongarije woont en verse vis wilt kopen.
      Want dat is er iedere woensdag, hoewel het op voorhand nooit duidelijk is hoe divers het aanbod zal zijn.


Binnenplaats


Bij die grens moet je nog steeds je paspoort tonen. Kroatië is weliswaar sinds 1 januari lid van de Europese Unie, maar het hoort nog niet tot de Schengenlanden.
      Net als Bulgarije, Roemenië en Cyprus. Iedereen is immers gelijk, maar de één is gelijker dan de ander. Want de niet EU-landen Noorwegen, Zwitserland, IJsland en Liechtenstein hebben wel het Schengenakkoord getekend.
     Rijke landen nietwaar!


Balkonnetjes


Soort versiering

 

 

 

Een Marktdorp in Oostenrijk


Het ziet er niet erg Oostenrijks uit: Obernberg am Inn. Een dorpje van nog geen 2.000 inwoners in het Noordwesten van Oostenrijk. Aan de andere kant van de rivier ligt Duitsland.
      Vooral het Marktplein is karakteristiek met rococo-huizen, waarvan er een paar beschilderd zijn door Johann Baptist Modler. Hij woonde daar zelf een tijd en beschilderde ook zijn eigen huis.
      Op de Markt zijn ook het raadhuis, de Nicolauskirche en een Heimatmuseum. Het dorp heeft relatief veel hotels en is een interessant oord voor toeristen die op rust gesteld zijn en in de omgeving willen wandelen.

Café Woerndle



Raadhuis



Heimathaus



Nicolauskirche

         

Modlerhaus



De Markt met rechtsvoor het in bruin beschilderde huis van Modler


Hausgemachtes Beuschl



Je kunt hier bijvoorbeeld huisgemaakte Beuschl eten.
      Een soort soep naar authentiek Oostenrijks recept, waar je orgaanvlees voor nodig hebt. Meestal worden kalfslong en -hart gebruikt. Dat wordt zo’n anderhalf uur gekookt in kalfsbouillon en -soms- rode wijn en dan gaat het in een saus van boter, bloem, uien, peterselie, selderie en zure room.

 

 

Subcategorieën