De erotisch-romantische ‘Sexchelles’

(Door Rolf Weijburg)

Langs de kusten van India, de Malediven en Sri Lanka spoelden bij tijd en wijle vreemde dubbele kokosnoten aan. Ze hadden iets sensueels, erotisch.
      Ze deden denken aan een vrouwelijk onderlichaam en werden bewaard, vereerd en bedeeld met aphrodisiacale krachten. (Geslachtsdrift stimulerend). Maar niemand wist waar ze vandaan kwamen. Men dacht dat ze op de bodem van de zee groeiden.

   

Pas in de 18de eeuw werd in het hartje van het toen nog onbewoonde Seychelse Praslin Island de Mai vallei ontdekt.
      Daar, en nergens anders ter wereld groeiden de enorme palmbomen die deze merkwaardige vruchten voortbrachten.
Sommige vruchten moeten bij overstromingen weggespoeld en in zee terecht gekomen zijn en vervolgens tot aan de Indiase kusten zijn afgedreven.

   

Er hing een beladen sfeer in het donkere coco-de-mer bomenwoud. (Want zo is men de bomen gaan noemen).
      Alles was er groot: de varens, de pandanus bomen, de enorme hertshoorns en de tot achthonderd jaar oude coco-de-mer bomen, die hun gigantische bladeren met het geluid van klapperende platen hardboard in de wind bewogen. Jonge scheuten schoten overal uit de grond. Sommige vrouwelijke bomen waren zwaar behangen met de erotisch gevormde kokosnoten. Ze lonkten naar de mannelijke bomen die met gele bloemetjes versierde donkerbruine penisachtige vruchten toonden.
      Eilandbewoners beweerden dat je ze ‘s nachts als je heel stil was en je je niet liet zien, de liefdesdaad kon horen bedrijven.
   
STEMPEL  

Komt u tegenwoordig het land binnen, dan wordt u direct bij de douane al met de erotische vruchten geconfronteerd.

Sex en de Seychellen, het bleef niet beperkt tot palmbomen.
      In 1968 gaf het Seychelse koloniale bestuur kunstenaars Wendy Day Veevers-Carter en Mary Harwood de opdracht enkele illustraties te vervaardigen voor een nieuw uit te geven serie Seychelles Rupees bankbiljetten. Een prachtige serie is het geworden, die slechts enkele jaren in omloop bleef.

Maar kijk eens goed naar het biljet van 50 Rupees.
      Rechts achter het portret van de nog jonge Queen Elizabeth II vormen de palmbladeren duidelijk het woord “SEX” 

Handtekening

Toeval is uitgesloten lijkt me. Zouden de twee dames kunstenaars de palmbladeren opzettelijk zo getekend hebben, of heeft Brian Fox, de graveur van BWC (Bradbury, Wilkinson & Co., het bedrijf dat verantwoordelijk was voor de gravures en het drukwerk), na jarenlang andermans werk op de drukplaten te hebben gekopieerd, destijds eindelijk zijn kans schoon gezien om handig zijn eigen “handtekening” in het ontwerp te verwerken?
      Ik heb weinig info over Mary Harwood kunnen vinden, maar wel over Wendy Day Veevers-Carter. Wendy was de dochter van de Amerikaanse auteur Clarence Day. Ze trouwde met Mark Veevers-Carter die na vele omzwervingen op de Seychellen terecht kwam en als visserij-expert voor de lokale overheid ging werken. Het stel besloot na enige tijd het koraaleilandje Remire (of Eagle Island) in de Amirantes groep ten zuidwesten van de Seychelse hoofdeilanden te leasen en daar een kokospalmplantage te gaan exploiteren.

 ISLAND HOME

In 1970 schreef Wendy een boek over hun tijd op het afgelegen eilandje, “Island Home”, dat ik een paar jaar geleden in een antiquariaat in Londen kocht.
      Het boek is verluchtigd met Wendy’s eigen potloodtekeningen en hoewel er een heel hoofdstuk is gewijd aan het voortdurende overspel, de jaloezie, de sexuele insinuaties en intimidaties en een buitenechtelijk kind bij het twintigtal arbeiders dat het echtpaar voor werk op het eiland had gecontracteerd, geeft het boek niet echt de indruk dat Wendy Day Veevers-Carter een obsessieve sexuele belangstelling had.
      Nee, ik denk dat de kunstenaars in deze vrijuit gaan en dat we de verdenking maar moeten leggen bij graveur Fox. Geen idee of zijn eventuele “bijdrage” tijdens de vijfjarige looptijd van de serie überhaupt is ontdekt -de bankbiljetten zijn nooit aangepast- of dat de toch wel vroege beëindiging van de roulatietijd van deze biljetten te maken had met de uiteindelijke ontdekking van de sexpalmen.

      Inmiddels zijn de 50 Rupee biljetten ware collectors-items geworden en tegenwoordig moet je voor een exemplaar, afhankelijk van de staat, een bedrag van enkele honderden tot wel tweeduizend euro neertellen …

      James Mancham, de eerste president van de in 1976 onafhankelijk geworden republiek Seychelles, was zich goed bewust van de paradijselijke sensuele uitstraling van de eilanden. “Sexchelles” was misschien wat kort door de bocht, maar de bijnaam “Islands of Love” gooide hij graag de wereld in om de happy few naar de jonge republiek te lokken.

Mancham werd al na een jaar in een coup afgezet, maar het imago van de Seychelles als erotisch-romantische bestemming bleef zich over de wereld verspreiden.
     
EMMANUELLE

Ook François Leterrier, regisseur van de voor die tijd gewaagde serie soft-porno films “Emmanuelle”, met onze eigen Sylvia Kristel in de hoofdrol, was de uitstraling van de Seychellen niet ontgaan. In 1977 schoot hij op het eiland La Digue de succesvolle derde film uit de serie, “Goodbye Emnuelle”             

Toen ik in 1986 voor de eerste keer de Seychellen bezocht was er nog weinig toerisme. Op de boot van Praslin naar La Digue was ik de enige buitenlander.
      De enige fiets die ik kon huren was één van de vijf loodzware Britse Raleigh’s zonder versnellingen en het enige hotel op La Digue kon ik niet betalen. Bij een baai die L’Union heet stond nog steeds het koloniale plantagehuis waar Emmanuelle de erotiek zwoel zuchtend naar het grote bioscooppubliek had gebracht.
      Er hing geen plaquette of zo, er stond geen bord bij, het huis was zelfs een beetje vervallen. Niets herinnerde er aan dat dit huis ooit het decor was van een wereldwijde erotische kaskraker.

   

“Have you seen the Emmanuelle movies?”
      Een blanke man, middelbare leeftijd, T-shirt, zwembroek, zat  aan een klein tafeltje aan de rand van het strand in de schaduw van de hoge palmen. Er stond een typemachine op de tafel. “Of course.”, zei ik, terwijl ik naar hem toe liep.
      Hij stelde zich voor als een Amerikaanse auteur die naar La Digue was gekomen om zijn nieuwe boek te schrijven. Het moest een erotische thriller worden. Hij zat hier al een maand onder de palmen, maar het werk schoot niet erg op.
      “Ik probeer hier de erotische vibes op te vangen.”, zei hij met een wat verontschuldigende glimlach.
Of zijn boek een bestseller is geworden heb ik nooit geweten.

 

 

 

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

 

 KliHIER voor alle afleveringen