L
anding Is Always Tricky
.

(Door Rolf Weijburg)

Je kan zeggen wat je wilt, maar we vertrokken precies op tijd vanuit Barbados. Het  propellervliegtuig taxiede naar het begin van de landingsbaan, de propellers begonnen op volle kracht te draaien en je voelde dat het vliegtuig van de grond wilde. Toen de piloot de remmen los haalde schoot het toestel dan ook over de baan en trok in een mum van tijd de lucht in.
      Bridgetown schoof onder ons door, we zagen de prachtige stranden van de westkust, het turkooizen water, enkele gigantische cruiseschepen en weg was het op twaalf na kleinste land ter wereld.

   

We waren op weg naar het op eenentwintig na kleinste land ter wereld: Dominica. Niet te verwarren met de Dominicaanse Republiek, een land iets groter dan Nederland dat het eiland Hispaniola deelt met Haïti, weliswaar ook in de Cariben, maar ruim twaalfhonderd kilometer noordwestelijker.


LIAT

      

 

Leaves Island Any Time

Het vliegtuig was van LIAT, een vliegtuigmaatschappij uit Antigua & Barbuda die met vluchten naar zo’n beetje alle Caribische eilanden een Caribisch monopolie leek te hebben. LIAT, spreek uit Laai-et, staat voor Leeward Islands Air Transport.
      De maatschappij genoot een op zijn zachtst gezegd twijfelachtige reputatie in de regio en er werd dan ook overal naar hartenlust geïmproviseerd met de woorden waarvan de vier letters de initialen zouden kunnen zijn.

      “Leaves Island Any Time”, is er één van. Maar we vertrokken op tijd.

We maakten een tussenlanding in Saint Lucia en ook daar landden en vertrokken we nagenoeg op tijd. Toen we Saint Lucia achter ons lieten was het donker geworden.

      Het internationale vliegveld van Dominica (toen in 2012,nog Melville Hall geheten, tegenwoordig heet het  Douglas-Charles) ligt op het enige stukje vlakke land aan de noordoost kust van het eiland en is omringd door ruig met oerwoud overgroeid bergland. Landen is er niet eenvoudig, het geaccidenteerde omliggende terrein zorgt voor lastige aanvliegroutes met verraderlijke winden. Pas in 2010 vergaarde het vliegveld de noodzakelijke navigatiesystemen, protocollen en certificaten om ook landen in het donker mogelijk te maken.

      Na drie kwartier vliegen werd de passagiers verzocht de riemen vast te doen, de tafeltjes in te klappen en de stoelen rechtop te zetten. We wachtten af. Door het raampje zag ik alleen maar donkerte. Het vliegtuig daalde, draaide, en daalde verder. Nog steeds zag ik niets. Het toestel leek weer wat op te trekken en draaide de andere kant op. Het leek alsof de motoren stationair draaiden terwijl we grote cirkels vlogen. De passagiers waren stil. Weer daalden we. Weer draaiden we. Nog steeds zag ik niets. Het leek een eeuwigheid te duren. We hoorden de flaps uitschuiven, het landingsgestel zakken en het geluid alsof er werd teruggeschakeld. Maar er gebeurde niets. Buiten bleef het donker. We trokken weer op.

De intercom kraakte. De captain sprak.
      “Helaas kunnen wij vanavond niet landen op Dominica. Excuses voor het ongemak. Wij vliegen nu door naar Guadeloupe.”

Nu maakte LIAT een andere veel gebezigde bijnaam wél waar: “Landing Is Always Tricky”.
      Met bestemming Dominica mochten we in het Franse Guadeloupe niet uitstappen en moesten we nog een uurtje door naar Antigua & Barbuda, LIAT’s “hub” en het eindpunt van deze boemel.

De Cariben is een paradijs voor de Kleine Landjes Vorser. Binnen een dag vlogen we van Barbados, het op twaalf na kleinste land ter wereld, via een stopover op Saint Lucia, nummer 18 op de lijst van kleinste landen, en een mislukte landingspoging op Dominica, het op eenentwintig na kleinste land ter wereld, naar Antigua & Barbuda, dat op positie 14 van de kleine landjes lijst staat. Met een beetje meer geslinger hadden we ook nog Grenada (11), Saint Vincent & the Grenadines (12) en Saint Kitts & Nevis (13) mee kunnen pikken.

      Maar zo was het wel genoeg.
We waren van Barbados op weg naar Dominica en moesten nu dus om onduidelijke redenen uitwijken naar het noordelijker gelegen Antigua.


L
ost In between Antigua and Trinidad

Noem het “Lost In between Antigua and Trinidad”, zoals een andere bijnaam van LIAT luidt.
      We zouden de nacht op Antigua doorbrengen en met een stuk of twintig andere verdwaalde passagiers reden we in een bus over het donkere eiland. Kleine weggetjes, linksaf, rechtsaf, helling op, bergje af, door dorpen en langs plantages. Een uur onderweg totdat we bij een groot, verlaten hotel aan de zuidwestkust van Antigua kwamen. Alle passagiers kregen kamers en in der haast werd een aantal maaltijden klaargemaakt. Er waren geen andere hotelgasten. De volgende ochtend zouden we een nieuwe poging wagen om Dominica te bereiken.

      Het was nog donker toen we werden gewekt. Er was een snel ontbijt en daarna weer een uurtje in de bus. We konden nu het glooiende landschap van Antigua zien. Het zag er allemaal veel droger uit dan het groene eiland dat ik me herinnerde van een aantal jaar terug.
      Het vliegveld was net open. We konden inchecken, maar het kleine cafetaria en de drie winkeltjes waren nog gesloten. Uiteindelijk was het dan zover en konden we aan boord. We vlogen over de grillige kusten van Antigua, later over de bergen van Guadeloupe en na een uurtje kwam Dominica in zicht.

   


   

Het vliegtuig daalde, draaide bij en daalde nog meer.
      We doken door de bewolking heen en vlogen dicht over de indrukwekkende met oerwoud bedekte bergen.

   

   

 Toen maakte het vliegtuig nog een abrupte duik en raakten we met een flinke schok het asfalt van Melville Hall Airport.

   


L
uggage IAnother Terminal

We waren veilig op Dominica aangekomen, maar toen we als laatste nog stonden te wachten bij het kleine luik waar de bagage doorheen werd geschoven, en er écht niets meer kwam, was het wel duidelijk: de bagage was niet meegekomen.
      Lagen de tassen nog in Antigua? Waren ze niet uitgeladen en nu op weg naar Barbados?
Niemand die het wist.

      Eén ding was zeker: Luggage In Another Terminal.

 

 

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

Klik HIER voor alle afleveringen