Anglo-Amerikaanse overheersing

Ik heb gisteren eens een tijd echt naar de Top 2000 geluisterd. Je weet natuurlijk dat die lijst gedomineerd wordt door Anglo-Amerikaanse bands en solisten. Maar het was erger dan ik dacht. ik hoorde alleen maar Engels tot Boudewijn de Groot na ruim een uur aan de beurt was.

Zou het echt zo monopolistisch zijn?
Zou onze keus uit pakweg 60 jaar populaire muziek in zekere zin vrijwel alleen maar bestaan uit meer van hetzelfde?
Zou er nog iets Frans, Duits of Spaans tussen zitten?
Zouden er nummers uit Afrika of Azië inzitten?
Uit Oost-Europa wellicht? Zuid-Amerika?

Nutteloze vragen. Je kent het antwoord.

Ik heb even de eerste 50 gerubriceerd.

24 keer Engeland
16 keer USA
1x Brits/Amerikaans

6 keer Nederland
1 keer Ierland
1 keer Schotland
1 keer Australië

Favorieten: Coldplay (4x); Adele (3x); Dire Straits (3x); Pink Floyd (3x); Metallica (2x); Rolling Stones (2x)

Voor Nederland: Claudia de Breij, Boudewijn de Groot, Racoon, Guus Meeuwis, Dotan en Wim Sonneveld.

De eerste ‘’buitenlanders’’ staan een eind verderop: Charles Aznavour (143). Abba (155); Jacques Brel (156)

Wat dit zegt over onze ontwikkeling, onze visie, onze moraal, onze afstemming, onze mores, onze diversiteit, onze eigenheid, onze opvoeding en onze kijk op de wereld moet uzelf maar uitmaken! Maar ik zou er niet gerust op zijn.

Goedemorgen!

 

Lees ook eens wat mijn oud VPRO-collega Wim Bloemendaal hier over schrijft