Familie

 

Eitjes & Gigabites


Gisteren schreef ik ondermeer over de prijs van een eitje in het midden van de vijftiger jaren. Ik vroeg mij af hoe het komt dat eieren toen duurder waren dan scharreleieren nu en of dat wellicht voor nog meer artikelen geldt:


Dit is de reactie van mijn oud VPRO-collega Wim Bloemendaal
.

 

Scharrelen, Ronald, is een ruim begrip, want heeft de stadse consument in zijn hoofd dat een kip graantjes en wormpjes pikkend op het boerenerf omscharrelt, de werkelijkheid is anders, ik kwam daar achter toen de VPRO actie voerde om het ledental te verhogen en vierentwintig uur achtereen uitzond, ik was ergens met veel collega's op een Zuidhollands  eiland gestationeerd. Gast in de uitzending was onder anderen een saxofonist die in Washington ging studeren. Vlakbij  de uitzendbasis was een enorme loods, daar zaten kippen,volgens mij duizenden kippen, die zaten niet in aparte hokjes, maar ze wandelden los,  ze scharrelden en maakten een ongelooflijke herrie, we hebben daar die saxofonist een stukje laten toeteren en  dat samen met het gekakel  uitgezonden.
Ik ben nog altijd op zoek naar de  opname.

 

Ik vertelde dit verhaal een keer aan mijn inmiddels overleden kennis KOK DE GEUS. Hij schreef mij toen het volgende:


Is natuurlijk niet zo gek dat die eitjes bijna voor niets de deur uitgaan. Weet je wel hoeveel kippen we hebben? Midden jaren ’50 logeerde ik 6 weken op een boerderij in Stolwijk. Was toen erg in om stadsjongetjes een paar weken op een boerderij te stallen. Koeien, paarden, varkens, honden, kippen en een haan. De kippen scharrelden wat rond op het erf. Ik heb er niet echt van genoten, omdat ik helemaal niets had met dieren.
      Dertig jaar later ben ik er eens terug geweest met mijn Diane om haar te laten zien wat ik moest ontberen. Er was niets over van het schoolkaarttafereel. Vier grote schuren met duizenden kuikens. Het was om bang van te worden. Misschien gooien ze je nog wel eens dood met die eitjes.
      In 1958 kochten mijn ouders een TV (zwart-wit uiteraard) in een kastje met deurtjes, omdat mijn moeder niet zo’n oog in de kamer wilde. De prijs bedroeg 2.200.00 gulden. Voor een LCD t.v. van anderhalve meter betaal je op dit moment zo’n 1.000 Euro.
      En wat denk je van de ontwikkeling van de computer. Mijn eerste notebook had een opslagcapaciteit van 4mb met een uitbreidingsmogelijkheid tot 8 mb. Met de jaren gingen we groeien naar 16, 32, 64, 128, 256, 512 etc. Er is nu een notebook in de handel van meer dan 100 gigabite.

 

Eitjes & homeruns

 
Vroeger bij ons thuis in Haarlem-Noord hadden we het niet zo breed. Mijn vader was een kundig slager, die met chirurgische precisie een bot kon uitbenen. Maar hij was niet zo zakelijk, had weinig geluk en was al helemaal niet onderdanig. ''Mevrouw die biefstuk was niet taai, u bakt dat verkeeerd.''.
      Zijn eerste slagerij werd in de oorlog platgebombardeerd. Toen hij de zaak weer had opgebouwd ging hij begin jaren '50 failliet. Schulden dus. Voor een mager loon werd hij knecht bij zijn jongste broer in Badhoevedorp. Een mindere slager; maar één die wèl met klanten kon slijmen.
      Mijn moeder was werkster. Twee maal in de week op de fiets naar de palingboer in Spaarndam; één maal per week op zaterdag naar de bollenboer in Santpoort-Zuid.
Zij moest de bebloede slagersjassen met de hand wassen.
      Voor de wekelijks wasbeurt gingen wij in een teil. Er was een washandje voor boven en eentje voor beneden.

Wij bleven mede overeind, omdat mensen ons wel eens hielpen.
      Mijn vader nam iedere week vlees & vleeswaren mee. Vaak niertjes, zwezerik, lever, hersens, reuzel en andere spullen, die toen nog niet door de betere restaurants ontdekt waren.
      Mijn moeder kreeg wel eens een paar aaltjes, die de palingboer zelf gerookt had. En op zaterdag ging ik soms mee naar het bollenkantoor, want de baas had toestemming gegeven dat het kind van de werkster één flesje Coca-Cola uit de ijskast mocht halen. Een luxe product voor ons. Af en toe kreeg mijn moeder een zakje bollen, maar de oorlog was al een jaar of twaalf/dertien voorbij.

Toen er geen geld meer was voor de contributie van de honkbalclub werd er voor mij een uitzondering gemaakt. Ik mocht blijven omdat ik een catcher met aanleg was en al eens in één wedstrijd drie homeruns had geslagen. ’Als jullie niets regelen gaat ‘ie naar landskampioen Schoten, zei mijn vader dreigend tegen de penningmeester. ''Daar willen ze hem graag hebben''.
      En toen ik na een toelatingsexamen naar het Lorentz lyceum in Haarlem mocht, kon geput worden uit een hulpfonds voor de schoolboeken. Dat vond de jongste broer maar niets. ‘Daar gaan onze belastingcenten. Een kind van een knecht hoort niet op het lyceum’. Zijn oudste zoon ging ook naar het lyceum. Hij moest dan op de terugweg altijd langs bij de concurrentie om zijn vader te kunnen rapporteren hoe druk het daar was.

Iedere woensdag kwam Keesje, een buurjongen. Soms kwam zijn mooie zus Rina ook mee. Die zou later nog Miss World worden. Zij namen zelf eten mee en ik kreeg steevast een potje Bulgaarse yoghurt en een eitje van hun ouders. Dat waren natuurlijk ook luxe producten.
      Een eitje kostte destijds ongeveer 25 cent. Een heitje. Gisteren kocht ik bij Albert Heijn tien scharreleieren voor 89 Eurocent; nog geen 9 cent per stuk.
      Een ei in 2016 is dus goedkoper dan een ei eind jaren vijftig. Ik geloof niet dat ik veel producten of artikelen ken, waar dat ook voor geldt.
Maar hoe komt dat eigenlijk?
      Legbatterijen of zo? ......Maar waar scharrelen ze dan?
Vertelt u mij dat eens. Maak ik er gratis een stukje van.

.

 

 

Veertig maanden oud

 
  

 

 

 

Een filmmaker in de dop

  

Dit is mijn kleinzoon Camiel. Hij wordt vandaag 13 jaar. Camiel zit in de brugklas van een lyceum in de Randstad. Het gaat goed en hij heeft het daar naar zijn zin. Doet op tijd zijn huiswerk en wordt daarbij het liefst geholpen door z’n oma. Want die heeft tenminste geduld.
Van Camiel is de uitspraak: ‘’Ik praat inderdaad veel, maar het gaat wél ergens over’’.
      Sinds ik aan mijn weblog begonnen ben, heb ik hem ieder jaar gevraagd wat hij later wilde worden. Dat is een soort gimmick geworden, want hij verzint steeds weer nieuwe dingen.

Achtereenvolgens hadden we postbode, raketvlieger, dolfijnenredder, spion, financieel adviseur, Deejay bij Radio 538, tekenaar en architect.
      Maar nu wil hij filmmaker worden. Hij vindt het namelijk jammer, dat zijn favoriete boek Gregor de Bovenlander nog niet verfilmd is. Daarom heeft hij zelf maar een scenario gemaakt met tien scènes en tien tekeningen.

Kijk ook even hoe hij zijn pen vasthoudt. Daar hebben diverse leerkrachten al verandering in proberen aan te brengen, maar dat laat hij niet toe. “Zo bevalt het mij nu eenmaal het best’’.

      Het scenario ziet er zo uit:


Door Camiel van Malkenhorst

Korte inhoud:
Gregor, jongen van 11, valt samen met Boots, zijn kleine zusje, door een rooster en gaat met onderlanders zijn verdwenen vader redden van de ratten.

Laten we beginnen.

  1. 1.Gregor leeft thuis met 2 zusjes namelijk: Boots en Lizzie. En met zijn moeder en oma en vroeger zijn vader die 2 jaar en 7 maanden is verdwenen. Gregor helpt Buurvrouw Comarci met het huishouden.

 

      

  1. 2. Gregor en Boots gingen samen de was wassen. Boots ontdekte een open rooster achter een wasmachine. Boots werd mee gezogen en Gregor ging er achteraan.

    

 

 

  1. 3. Gregor en Boots vielen lang naar beneden. Hun val werd steeds onderbroken door een windstroom. Het grootste deel was er veel mist.

   

 

  1. 4. Toen Gregor op de grond terecht kwam, zag hij grote kakkerlakken zitten rondom Boots, die aan het “dansen” was. Zij noemden haar prinses. De kakkerlakken namen hen mee naar de stad Regalia.

    

 

  1. 5. Ze kwamen met de kakkerlakken in een arena. Daar ontmoette hij bewoners van Onderland: Luxa, Henry, Vikus, Solovet, Mareth, Ares en Andromeda. Hij moest ook snel weg, want hij ging zijn vader zoeken die bij de ratten was gevangen genomen.

 
   

 

 6. Na een lange reis op vleermuizen kwamen ze bij een grot. Hier gingen Vikus, Solovet en Mareth op hun vleermuizen terug naar Regalia. Ze kregen de rat Ripred als gids. Gregor, Boots, Luxa, Henry en Ripred gingen verder met de kakkerlakken Tick en Temp en de vleermuizen Ares en Andromeda.


      

 

 

  1. 7.Na een korte reis kwamen ze dicht bij een klif. Hier kwamen ratten om hen heen. Henry had Luxa geprobeerd over te halen om samen met de ratten heel Onderland te veroveren en te besturen. Luxa weigerde. Toen probeerde Gregor te vluchten, maar moest van de klif springen en sprong. Henry en de ratten sprongen achter hem aan. En Ares ving hem op. En Ares liet Henry te pletter vallen.  

  

 

 

  1. 8.Nadat ze het gevecht hadden gewonnen, vonden ze een put met een mens. Het was Gregor’s vader die 2 jaar en 7 maanden weg was. Nadat ze hem hadden geholpen er uit te komen, gingen ze terug naar Regalia.

   

 

 

  1. 9.Uiteindelijk waren ze bij Regalia in de buurt. Daar werd iedereen opgevangen en Gregor, Boots en hun vader werden later klaar gemaakt voor de terugreis naar thuis.

   

 

  1. 10.Toen Gregor, Boots en zijn vader weer boven waren moesten ze met de taxi naar huis. Toen ze thuis waren zat Gregor’s moeder huilend aan tafel en Gregor zei: “Hallo, we zijn er weer.”