Beelden (838)

 

 

CONVERSATIES IN HET VLIEGTUIG

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)


Ik begin er meestal niet aan. Ze gaan over niks en de tijd doden daar geloof ik niet in. Bovendien is er altijd veel lawaai van het toestel zelf, de trolleys en de gezagvoerder die weer wat mede te delen heeft. Flarden van zinnen vallen weg: mijn zoon is afgestudeerd in grubbelefuzzie science. Dat werk. Ook mijn gebrek aan mensenkennis speelt hierin mee. Voordat je het weet worden er adressen uitgewisseld en zit je later met een vervelende man of vrouw in huis. U moet zeker eens langskomen hoor je jezelf zeggen, terwijl je tegelijk denkt hoe kom ik hier vanaf.
      Zo heel af en toe gaat het wel verrassend goed. Akkie Kikkert bleek ze later te heten. Misschien wel tachtig. Ik zat al een uur naast haar op weg van Eindhoven naar Budapest. We zeiden niks; zij las een boek. Er ontstond een gesprek over haar naam. Ooit reisde ik veertien dagen met ene historicus Jan Kikkert door Albanië, nog in de communistische tijd. Zij kende de man, maar zei er onmiddellijk bij dat zij van een andere tak was; die Jan was met de mannen van Willem de Zwijger meegekomen…
      Mensen die dat soort wendingen aanbrengen maken me meteen nieuwsgierig. Kort daarop sprak ze wel heel opvallende woorden; toen ze hoorde dat ik bij de radio had gewerkt repliceerde ze: ''nee ik heb geen radio, ik heb genoeg aan mijzelf''.
      Het werd een aangename vlucht, vooral ook omdat ik meer inzicht kreeg op welke soort mensen ik val: de bijzondere. Komend uit een nogal gewoon gezin voel ik me tot die mensen aangetrokken. Ik noem er twee. Een brief van baron Bastiaans van Bouwdijk uit België. Het gaat nu niet over de inhoud van die brief maar over de vorm. Blijkbaar was er een kat op zijn briefpapier gaan slapen, hij schreef gewoon om die kat heen…
      Toen ik later met hem kennis maakte zag ik dat ik inderdaad een ongewone getroffen had. De camping annex huisjes-verhuur, waar hij de eigenaar van was, verkeerde in een grote chaos en iedereen werd er vrolijk van. Nooit vergeet ik een oudejaarsavond waar hij om tien voor twaalf een toespraak tot de gasten begon en wel inzag dat het verhaal nooit om twaalf uur af zou zijn. Hij zette de klok gewoon een half uur terug. Om half één begonnen wij aan het nieuwe jaar.

       Dan is er een speciale radiotechnicus die ook in dit rijtje thuis hoort: Willem Meester. Ik werkte bij de VPRO-radio en had hem graag om montages te maken; snel en met humor. Ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw werd er een speciale ledenwerfactie bedacht. Er moest een vierentwintig uur durende radioshow komen vanaf twaalf locaties in het land, en ook nog rechtstreeks.
      Er kwam dus een werkcommissie, want dit was geen kattenpis. Die commissie vergaderde met ons als programmamakers en met diverse geluidstechnici. Willem was er ook bij. Na uren overleggen kwam er een rapport hoe dit alles zou worden uitgevoerd. We konden naar huis. Willem nodigde me uit in een naburig café en toverde een bierviltje uit zijn zak. Op de achterkant stond een totaal ander schema dan de werkgroep had bedacht. Wat opviel was de totale eenvoud. ''Laten we het zo maar doen'', sprak hij. En zo is het ook uitgevoerd.

  

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

AAN DE HOOFDREDAKTEUR VAN DE NRC

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Ook op Uw burelen zal wel eens de verzuchting vallen: hebben we ook leuk nieuws. Dat zal vaak echt niet meevallen en het is ook daarom dat ik Uw uitstekende krant het volgende door mij bedachte idee toezend. Zo af en toe als er weer ergens een koning of koningin in het publiek moet verschijnen en er is een aanleiding wordt er een balkonscène georganiseerd.
     

Dat was in juli van dit jaar in België het geval en de nieuwe koning moest zijn vrouw op dat balkon een kus geven. Het mislukte jammerlijk en toen dacht ik: dat kunnen we zelf beter. Het volk kan dat beter. Daarom roepen we de eerste juni van ieder jaar uit tot de nationale balkonscènedag!
      Uw krant roept in mei de lezers op om een mooie balkonscène te organiseren en te laten fotograferen. De foto’s moeten naar Uw krant worden opgestuurd en de krant drukt ze allemaal af. Een jury kiest de winnende foto, die groot wordt afgedrukt.

Leuk toch?

 Antwoord

Het antwoord was te verwachten. Dat kwam natuurlijk niet van de hoofdredacteur zelf, maar van zijn PA Karen Peeters.    

Geachte heer Flik,

Dank voor uw brief d.d. 22 juli 2013. Het is een leuke suggestie maar na overleg met de chef van de Fotoredactie moet ik u helaas berichten dat wij er niets mee zullen doen.

Hartelijke dank voor de moeite die u genomen heeft ons te schrijven.

Met vriendelijke groet,


Karen Peeters

PA hoofdredacteur
NRC Handelsblad


Uw bloghouder legt u nu de volgende meerkeuzevraag voor:

  

Waar staat PA voor?

1. Personal Assistant

2. Pretty Angel

3. Persoonlijk Assistent

4. Petite Amoureuse

  

 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

GRENSVERLEGGING

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Al heel mijn leven iets met grenzen gehad. Het nutteloze oponthoud, de onzinnige vragen, de onvriendelijke of vijandige behandeling, de slagboompjes, de controles en ga zo maar door. In het algemeen is het altijd zo geweest dat hoe langer het duurde hoe leuker ik het begon te vinden.
      De voormalige grens met Oost Duitsland was natuurlijk de absolute top qua vermaak. Maar Roemenië kan er ook wat van. Nog niet zo lang geleden nam ik met mijn vrouw de nachttrein vanuit Boedapest naar Boekarest. In de late avond, zo tegen elven, wordt de bedden opgemaakt en zou je kunnen gaan slapen. Maar daar komt niks van terecht. Drie a vier maal komen er geüniformeerde sujetten bij je slaapcoupé. Zij eisen dat je je aankleedt en op de gang gaat staan, terwijl zij de coupé grondig inspecteren. Halen ook de bedden af en maken die niet weer op. Soms hebben ze ook honden bij zich. De laatste brigade wil geld zien en verstrekt visa. Hoe lang we in Roemenië denken te blijven wil één van hen weten.
     ''Als jullie zo blijven doorgaan zo kort mogelijk'', antwoord ik hem. ''Dat worden dan drie dagen'', schreeuwt hij terug. ''En denk erom'', gaat hij verder, ''niet langer blijven, want dan gaat U naar de gevangenis''.
      Ik breng naar voren dat ik sterk het gevoel heb al in die gevangenis te zijn. Het maakte de stemming er niet beter op.

      Gisteren een apart uitje naar Kroatië gemaakt. Het is dertig juni 2013 en dit is de laatste dag dat er tussen Hongarije en Kroatië nog een grens is. Europa is weer een land groter geworden en de grens gaat open. Ongevraagd krijgen we nog van de Kroaten een stempel in het paspoort. Dit keer blijven de zinloze vragen achterwege. Jaren achtereen wilden ze steeds weten waar we naar toe gingen en ik heb wel twintig bestemmingen ooit genoemd die allemaal goed waren. Het antwoord: dit weet ik niet, werd niet geaccepteerd.    
     
We kregen een folder mee waarop stond waar in Kroatië zich de LIDL’s bevonden. De Europese eenheid, wat prachtig toch.

                  

   

1 juli 2013: 15.00 uur

 Situatie ongewijzigd

Ik ontving zojuist deze foto van Peter Flik. Genomen vanmiddag om drie uur. Bij de grens is nog niets veranderd. Alle gebruikelijke formaliteiten moesten verricht worden.

       Hoewel in alle kranten stond dat de grenzen volledig open zouden gaan, blijft de Oost-Europese bureaucratie voorlopig nog doorwerken.

        Daarom is de foto ook heimelijk -door de voorruit- genomen.

Want anders kun je alleen maar moeilijkheden krijgen.

  

   

Klik HIER voor alle Photosophieën    

  

          


VERKOOPMETHODES IN OOST EUROPA

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Roemenen spannen de kroon om zaken aan de man te brengen. Ze opereren bij goed weer op de parkeerplaatsen van grote winkelketens. Zodra je je boodschappen van de supermarkt in de auto wilt doen, komen ze uit het niets te voorschijn en gooien een handvol sokken in je auto die net geopend is. Ze noemen een prijs. De hele fase van wel of niet willen kopen wordt gewoon overgeslagen. Die sokken zijn al bij jou en de Roemeen wil nog alleen onderhandelen over de prijs. Hij zakt snel en jij bent van hem af als je betaalt. Ik heb ooit een half uur naar ze gekeken en de handel loopt als een trein.

      Gisteren kreeg ik te maken met zigeuners die werken vanuit een nogal dure auto. Ik zie in mijn terugkijkspiegel een lichtgrijze Audi met knipperende lichten. We bevinden ons in een smalle éénrichtingstraat die eindigt op een drukke T-kruising. Het is niet doenlijk om in die straat te stoppen. Aan het einde sorteer ik links voor en wacht tot de kruising vrij is. De zigeuner sorteert rechts voor en staat naast me op gelijke hoogte. Hij wenkt me. We openen de ramen en hij begint aan zijn verkooppraatje terwijl auto’s achter ons rustig wachten. Niemand toetert of wat dan ook. Zijn tekst is ijzersterk en ik moet er echt om lachen. “Zeg opa, je bent toe aan een goeie pannenset!” Hij gooit een folder in mijn auto en ik wil wegrijden. “Nee opa, ik wil eerst…”En hoewel hij rechts staat voorgesorteerd gaat hij voor me langs naar links. Thuis gekomen zie ik de prijs: 1679 Euro. 18 delig, dat wel.


             

 

 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 


 

VOGELS

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Eigenlijk is het met mij en de vogels nooit wat geworden. Het begon al op de middelbare school. Had je daarvoor gewoon een klassenleraar, nu kreeg je te maken met leraren die alleen een vak gaven. Zo was daar de leraar biologie. En hoewel de middelbare school op drie minuten lopen naar een groot natuurgebied was gevestigd gingen we daar nimmer heen. Het was in de klas zitten en luisteren. Een boek met afbeeldingen op je lessenaar. Je kon soms vragen stellen al was die leraar daar niet dol op. Slecht getimed wilde ik iets zeggen en stak mijn vinger op.
      De man was bezig iets uit te leggen over olifanten en hij gaf mij het woord. ''Ik houd eigenlijk niet zo van vogels'', begon ik. Algemeen gelach stak op. De leraar benadrukte dat olifanten dus geen vogels waren, maar vroeg wel waarom ik niet zo van vogels hield.
      ''Omdat ze niet stil zitten, zodat je ze goed kan bekijken'', zei ik. Hij drukte op een knop op zijn lessenaar en achter hem opende een immens grote wand. En daar zagen we zeker vijfhonderd stoffige opgezette vogels. ''Zie je dat ze volkomen stil zitten'', sarde hij. ''En ik hou al helemaal niet van dode vogels'', zei ik. Maanden later zag ik dat mijn cijfer voor biologie niet al te best was.

      In Frankrijk op vakantie zijn en niet een brocante bezoeken is vreemd. Altijd brocantes bezocht en schatten mee naar huis genomen. Ook dit allerliefste vogelkooitje. Maar een vogel daarin opsluiten ging me te ver. Jaren stond het kooitje leeg. Tot de vorige week . Een bezoek aan een Hongaarse brocante. Daar waren kanaries te koop die weliswaar wel stil zaten maar toch niet dood. Papier maché was de oplossing. Ze zitten nu op en in het kooitje.


   


Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Subcategorieën