Beelden (799)

 

DE MILLENIALS


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Millenials! Nooit van gehoord? Nou dat gaat nu veranderen. Dat is dus de generatie geboren rondom het jaar tweeduizend. Kenmerken: snelle way of life, merkkleding, niet meer goed normaal kunnen praten maar veel in hun smartphones, gauw verveeld, mechanische muziek, alles voor het uiterlijk, boeken ho maar. Koken is opwarmen.

Zijn ze allemaal zo, nee.

Maar er zijn er wel heel veel van.

Millenials van de TU Delft ontwierpen een capsule die via een vacuüm getrokken buis snelheden van rond de twaalfhonderd kilometer per uur kan bereiken. Zou je zo’n ding als een soort spoorverbinding aanleggen tussen Amsterdam en Parijs, dan is de passagier in een half uur in de Franse hoofdstad.

Pfft.

Wat de studenten ontbreekt is het inzicht dat alles dat technisch mogelijk is, niet hoeft te worden uitgevoerd. Men kan ook iets niet doen. Tegen de principes van het nagestreefde snelle bestaan, tegen het gevoel van vooruitgang, tegen het succesvolle, tegen de waardeloosheid.

Kijk lieve jongens en meisjes, je kan dan wel heel snel in Parijs zijn, maar ga dan ook verder. Een dag Parijs is toch echt aan de lange kant, beperk het tot vijf minuten, lang zat.

We wonen hier in dit prachtige Oost Europese land op het platteland. En dat heeft zo zijn gevolgen. Laat ik er één noemen. We houden van films. Canal Digital is de oplossing. Wel een Nederlands adres opgeven, anders gaat het niet.

Alle Nederlandse tv-zenders en honderden pulpkanalen. Die zet je gewoon niet op. MAAR de laatste jaren, misschien al meer dan vijf, worden films of docu’s die we willen zien op de late avond of in de nacht uitgezonden. Opnemen is de way out. MAAR de laatste maanden, misschien al meer dan vijf, worden ook die dingen die we willen zien niet meer uitgezonden. Berusting is de way out. MAAR er is mijn karakter, heb geen berusting.

  

Het is afgelopen maandag en mijn vrouw keek naar TIJD VOOR MAX. MAX is een omroep opgericht voor de oudere kijker. In dat programma kwam de actrice Hanna Verboom in de kwebbelvijver aan de beurt, tegen het einde. Zij meldde dat ze een website was begonnen waar iedere maand tien films worden aangeboden, films die je gezien moet hebben. Aanbevolen door een aantal beoordeelaars. Kosten vijf euro per maand. NOU DAT LEEK WEL WAT VOOR DEZE OUDE KNAKKERS.

Ik vroeg haar hoe die website heette. Zij zei dat ze het niet had kunnen verstaan. Of de telefoon was gegaan of de hond had er doorheen geblaft, het was niet doorgekomen.

Ik dacht: HIER GA IK EEN HELE DAG AAN BESTEDEN.

De volgende dag zette ik de telefoon af, het tuinhek op slot en de koffie klaar.

Uitzending Gemist op de laptop. Zoeken naar Tijd voor Max. Gevonden. Doorspoelen naar het einde is er niet bij, dus weer veertig minuten uitzitten, en ja hoor, daar is Hanna Verboom. OP het moment dat ze de naam van de website noemt, gooien de presentatoren er een dik gebbetje over heen, zodat je die naam niet kan verstaan.

Toch maar eens met MAX bellen.

-Met Jojanneke….

-Ik dacht dat ik met omroep max sprak…

-Ja dat doe je ook

Ik leg de MILLENIAL uit wat mijn probleem is, dat de presentatoren van Tijd voor Max door belangrijke informatie heen kwebbelen en daar op zegt zij:

-Sorry, maar dit doen zij opzettelijk. Wij mogen geen namen noemen van commerciële ondernemingen. Dan krijgen we een boete. Dat gebeurt ook bij schrijvers die een boek komen aanbevelen. Zodra de naam van de uitgever valt wordt er doorheen gepraat.

-Hoe nu verder?

-IK geef je de naam van de website. CINETREE.

  

We zijn dus verder. Niet opgeven, kop erbij houden.

De website is duidelijk, de filmbeoordelaars worden curatoren(!) genoemd, maar vooruit niet zeuren. Abonneren. EN DAT GAAT NIET.

Maar weer bellen,

-Met Carlette…

-Spreek ik met Cinetree…

-Ja daar spreek je mee.

 (…..)

-Sorry, maar je kan niet naar onze films kijken, want je woont niet in Nederland.

 De dag is ten einde. Opgeven? Ja wat anders.

 

 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 


Culturen; Vreugde; Kleuren


Ernst Schade, die in Portugal woont heeft al heel lang een grote affectie met de vroegere Portugese koloniën.
      Laatst was hij met zijn zoon in Guinee-Bissau (West-Afrika).
Hij stuurde mij een groot aantal foto’s, waarvan ik er 22 heb geselecteerd.

      Een foto-impressie van een in Nederland onbekend en vergeten land.

Landschappen, mensen, culturen, tradities, arbeid, vreugde, kleuren.

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een vreemdganger & een snoeshaan

  

Het ding staat er al meer dan tien jaar. Verstilde snelheid. Op een verhoging aan de rand van een akker.
     
En je moet het toegeven: Een prachtig gestroomlijnde machine. Een moordwapen. Een gevechtsvliegtuig. Een Lockheed F-104 Starfighter.
Locatie: Oosterland op het Zeeuwse eiland Schouwen-Duiveland. Het terrein van auto-demontagebedrijf Ad Stouten aan de N 59.
      De Starfighter was de standaard jachtbommenwerper van de NAVO van 1961 tot 1985. Nederland had er ook een aantal. Ze waren gestationeerd op de vliegbases Leeuwarden, Twenthe en Volkel.

      Altijd als ik daar langs rijd moet ik denken aan Prins Bernhard en Henk Vredeling, resp. een vreemdganger, man van Koningin Juliana en een vreemde snoeshaan, Minister van Defensie in het kabinet Den Uyl.
      Bernhard -volgens Vredeling een typische Mof- ontving begin jaren zestig van de vorige eeuw 1,1 miljoen aan steekpenningen van Lockheed, omdat hij had gelobbyd voor de Starfighter. In 1974, toen er werd gesproken over de opvolging van de Starfighter probeerde hij het nog eens. Hij zou ervoor betaald worden om Nederland zover te krijgen de Lockheed P-3 Orion aan te schaffen.
      Dat ging niet door. Henk Vredeling koos namelijk voor de F-16. Tegen de zin van zijn partij (P.v.d.A.) in. ‘’Congressen kopen geen straaljagers’’, zei hij bij die gelegenheid. Toen de rol van Bernhard duidelijk werd, onthief Vredeling de Prins van al zijn militaire taken. Hij trok verder aandacht door oud-minister Joseph Luns ‘’in de goal te willen schoppen’’ als hij hem nog eens voor zijn voeten zou krijgen.  

  

De N-59 is een drukke tweebaansweg. Vooral in het seizoen. Je mag er tachtig kilometer per uur rijden en niet inhalen.
      Er zijn vooral jonge mannen, die zich hier nogal eens aan onttrekken.
Ze maken kennelijk testosteron aan als ze de Starfighter zo slagkrachtig langs de weg zien staan.

 
 

 

Een kale dijk en heel veel bootjes

  

Het dorpje Herkingen op het Zuid-Hollandse eiland Goeree-Overflakkee ligt een beetje verscholen.
Een soort eindpunt.
      Het ligt mooi aan het Grevelingenmeer.
Als je het enigszins overdrijft kun je stellen dat hier meer zeilboten zijn dan mensen.
      Twee jachthavens zijn er op zo’n 1250 inwoners.


Grevelingendijk

  


Het dorp ligt achter de hoge kale Grevelingendijk.


Jachthaven

  


Bootjes op het droge

  

 

Oud gemeentehuis
  

In deze tijd van het jaar is het natuurlijk heel rustig in Herkingen. Cafe’s zijn voornamelijk gesloten.
     
Achter de horeca is het voormalig gemeentehuis met het torentje. Dat verkeert in zeer matige staat van onderhoud.
Tot 1966 was Herkingen een zelfstandige gemeente. Nu hoort het bij Dirksland.


Leilinden



Een paar straten in het kleine centrum zien er fleurig uit vanwege de leilinden.


Watersnood

  

Dit is Herkingen na de watersnoodramp van 31 januari op 1 februari 1953.

Het dorp kent een 1 Februariweg.
      En bij de coupure in de dijk staat op de houten deur 1953.

 


Houten Deur



De deur is gemaakt van Surinaams groenhart. Hard en duurzaam hout.
      Op de poortdeuren aan beide zijden van de doorgang, bevinden zich de schotbalken.


Huizen achter de dijk (1)

                  

Zo stonden de huizen in 1953 achter de dijk

Huizen achter de dijk (2)
  

En zo staan deze nieuwbouwwoningen er nu bij.

  

 

BRIEVEN DIE JE EIGENLIJK NOOIT SCHRIJFT, MAAR NU WEL


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Ingezonden brieven, ik heb er nooit aan gedaan. Radio of tv opbellen: nooit.

Maar er zijn grenzen, ze kunnen je het vuur aan de schenen leggen. Ik dacht zo na de kerst: rustig het jaar laten uitdoven. Geen felle discussies.
Dit jaar bracht nogal veel onheil. En dat wis je met twee uur Andre Rieu niet echt uit. Post pas in januari openen, dat was de gedachtegang. Maar per ongeluk toch een brief geopend.

Toen sloeg de kortsluiting meteen toe!.

Kijk, dat er geen telefooncellen meer zijn, geen postkantoren, geen directe trein naar Zandvoort, dat hele stadskernen afbranden of failliet gaan, dat de naam PTT weg is, dat je zonder TOMTOM hulpeloos bent, dat je er oud en verdrietig van wordt: HET ZIJ ZO.
      Maar stuur mij geen zinloze brieven, steel mijn emailadres niet, bel mij niet op met vragen over tandpasta of cruises, luister mijn tv niet af.

EEN PAAR FEITEN: Nederlanders die permanent in een ander land dan Nederland wonen moeten zich daar verzekeren voor de ziektekosten. En in principe ook naar de daar aanwezige voorzieningen. Maar onder druk van veel Nederlanders die permanent bijvoorbeeld in Spanje wonen is daar een aantal jaren geleden een voorziening bijgekomen: men mag in ieder Europees land gebruik maken van de gezondheidszorg, ook die in Nederland.
      Een en ander werd keurig bijgehouden door het ZORGINSTITUUT NEDERLAND. En dit instituut zond mij de volgende merkwaardige brief.

Datum: 14 december 2016

Betreft: Zorginstituut draagt taken over aan CAK

Geachte heer, mevrouw,

Op 1 januari 2017 draagt Zorginstituut Nederland het werk voor de verdragsgerechtigden over aan het CAK.
Ook onze medewerkers gaan mee naar het CAK en blijven daar hetzelfde werk doen.

Door deze verandering wijzigen onze contactgegevens .De nieuwe gegevens vindt u op het kaartje van het CAK dat bij deze brief zit

(…..)

met vriendelijke groet

mw. Drs. I.A.M. Hensen

Hoofd afdeling verzekering Burgers

 
WAT IS TOCH IN GODSNAAM CAK, dacht ik en begon aan de volgende natuurlijk zinloze brief.

 AAN: MEVROUW I.A.M. HENSEN

           HOOFD afdeling Verzekering Burgers

           VAN HET ZORGINSTITUUT NEDERLAND

Beste Mevrouw,

Vandaag kreeg ik van U een merkwaardige brief. (datum 14 december 2016).

U schrijft dat U het werk van Uw instituut per 1 januari overdraagt aan het CAK.

Nergens wordt uitgelegd wat CAK is….

Of waar die afkorting voor staat…..

Bestaat dat CAK eigenlijk wel?

Ook schrijft U dat er een kaartje met onze gegevens in de enveloppe zit. Maar dat kaartje zit er niet bij….

Wilt U zo vriendelijk zijn om eens uit te leggen waarvoor dit alles dient. ik bedoel: alle postpapier veranderen, enveloppen, adresboekjes. Een ander gebouw wellicht. Dit soort dingen gaan niet gratis.

EN: als de zorg overhevelt naar een andere instantie, waar houdt U zich dan nog mee bezig?

Ik overweeg naar aanleiding hiervan OOK mijn naam te veranderen!

Zelf denk ik aan: GIRAFFEGRRMBIBBLE857GEKKEHENKIE

 Peter Flik

 PS Ik hoop dat U begrijpt dat ondanks de toon van deze brief het toch echt een serieuze vraag is. En in ieder geval een voorspoedig nieuwjaar.


Binnen drie dagen kreeg ik het volgende (weer zinloze) antwoord:

Dank voor uw bericht. Een overzicht van de aanspraken vergelijkbaar met het oude Wlz-kompas vindt u onder de ingang Wlz-kompas in de trefwoordenlijst onder 'Verzekerde zorg'. De herstructurering van de website als geheel was noodzakelijk omdat het Zorginstituut een deel van zijn taken - namelijk de 'burgerregelingen' - heeft overgedragen aan het CAK. Voor alle informatie rond de verzekerde aanspraken heeft dit geleid tot een plattere en naar wij hopen toegankelijkere structuur. Daarnaast zijn wij bezig ook de content zelf toegankelijker te maken, zodat niet alleen professionals, maar ook burgers hun weg kunnen vinden in deze informatie.

   


 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Subcategorieën