Beelden (838)

 

Een respectabele grijsaard

   

Deze mooie kop is van Gyorsan, onze logeerhond. (Spreek uit: Djorsan)

Terras
   

Gyorsan is graag op ons terras.
      Hij kan dan bijvoorbeeld goed in de gaten houden wat er beneden in de tuin allemaal gebeurt.


Jonge fazant

   

Achter ons huis heeft een fazantenpaar een nest gemaakt.
      Er zijn acht jonge fazanten, die inmiddels een respectabele grootte hebben bereikt. Ze wroeten dagelijks in onze tuin.


Ontspanning

   

Gyorsan slaat de jonge beesten gade met een soort superioriteitsgevoel.  Een aantal jaren geleden was dat heel anders. Dan ging hij furieus achter ieder vogeltje, iedere haas en iedere kat aan.  Maar ja. Hij wordt een dagje ouder en neemt inmiddels zijn rust.

Asielzoeker
   

Gyorsan is een Hongaarse naam. Het betekent ‘’De Snelle’’. Hij was ooit een jonge verschoppeling in een Zuid-Hongaars dorpje. Werd met stenen bekogeld door de jeugd en met stokken geslagen door ouderen.
      Toen hij eenzaam met een gebroken poot aan de kant van de weg lag, werd hij meegenomen door een Nederlands stel, dat daar een tweede huis heeft. Dat is een jaar of twaalf geleden.
      Hoe oud Gyorsan toen was is niet bekend, maar de schatting is dat hij inmiddels zo’n respectabele veertien jaar oud moet zijn.

Oeverlanden
   

Omdat wij het eerlijk gezegd in deze vakantietijd niet zo druk hebben, laten we de hond minstens drie maal per dag uit. Dat is goed voor ons aller gezondheid. Bovendien kom je dan nog eens in gebieden, waar je anders niet zo snel naar toe gaat.
      Gisteren bijvoorbeeld waren wij in de oeverlanden aan het Hollandsch Diep. Nieuwe natuur op de Hoeksche Waard, een eiland in Zuid-Holland.
Met binnenmeertjes, smalle paden, uitbundige flora en fauna en mooie vergezichten over het brede water.

   

  

   

  

Zicht op West-Brabant
   

Aan de overkant ligt West-Brabant. Globaal het gebied tussen Willemstad en Moerdijk.


 
Strekdam

   

Willemstad
      

Vesting & jachthaven.

 

 

 

PAARD

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

                      

Zo mooi als dit paard was mijn paard niet. Nou ja “mijn paard”. Ik had hem maar voor een week. Waarom ik een paard had?  Huwelijksperikelen en wat daar voor doorgaat. Zij hield nogal van luxe, ik niet zo.
      Zij wilde in de vakantietijd altijd naar de vijf sterren dingen. Met als absoluut hoogtepunt een verblijf in het hotel waar een toen beroemde Franse actrice, Simone Signoret, haar vakanties placht door te brengen. Eenmaal daar bleek die er helemaal niet te zijn en ik werd aangezien voor cabaretier Seth Gaaikema…

Ook zij begreep op den duur wel dat de vakanties misschien eens op mijn manier zouden kunnen verlopen.
      Dus: zoek het eens uit P.

Het ongeluk wilde dat ik juist die dag in de Volkskrant een advertentie had gelezen met als titel PAK HET EENS WAT ANDERS AAN. Huifkartochten door het wonderschone Drenthe. EEN UNIEKE ERVARING.
      Nou dat moesten we dus maar eens gaan doen. Met haar, ons kind en met twee kinderen uit een eerdere ontsporing. Ik schreef me in en ontving meteen een brief (ja dat deden we toen nog zo, niks epjes), een brief met instructies . Aankomst in Wanneperveen of een ander veen op de vrijdagavond. Daar slapen in een bungalow. Zaterdagmorgen les in het omgaan met het paard. Vrouw en kinderen thuis laten, want dat gaf maar onrust zei de brief.

Zaterdagmorgen acht uur. Bij het paard en de boer. Het paard was een fjordenpaard, klein, gedrongen en eigenwijs. Eerste les: optuigen. Wat een gedoe met al die leidsels en riemen.
      Tweede les: de commando’s. Die fjordenpaarden willen nog al eens uit de bomen eten en dat mag niet. Het commando was “AF!”. Derde les: de huifkar achter het paard doen. Niet echt eenvoudig. Dan om tien uur vrouw en kinderen halen en in die kar zetten. Het paard kent de route daar hoefde je dus niet op te letten. Iedere dag zo’n tien kilometer, dan weer slapen in een soort steunpunt en de volgende dag weer verder. En dat een week lang.

Ik moet eerlijk zijn: een echt goede stemming zat er al meteen niet in. Maar het ging.
      Na een uur wilde het paard niet meer verder. Poppie, want zo heette dat paard nu eenmaal, Poppie ging aan de bomen eten. Ik was het commando totaal vergeten en begon op den duur tegen hem te schreeuwen. NIET DOEN POPPIE. LAAT DAT POPPIE. Niets hielp en zeker na een half uur wilde het paard wel weer verder. Op naar het volgende bosje. Weer eten. Dit ging de hele dag zo door.
      Het gevolg was dat we pas tegen zeven uur in de avond bij het eerste steunpunt aankwamen.
Op het grote terras zaten andere huifkartoeristen al te eten en sloegen gade dat ik Poppie moest aftuigen. Bij het aftuigen gebeurde het. Twee seconden het paard niet aan de riem en daar ging Poppie. In volle galop. Op weg naar huis. Ik probeerde nog wel bochten af te steken, maar daar waren weer sloten. Binnen een uur waren het paard en ik terug bij het vertrekpunt. De boer begreep er niks van. Tenminste dat zei hij. Maar ik was vastbesloten en zei hem dat dit het einde van de hele onderneming was. Een unieke ervaring had de advertentie gezegd. Dat was niet gelogen.

     

Foto's: Hans Molenkamp 

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

TOERDEFRANS

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Het is vandaag, dinsdag 18 juli  2017, een dag na de rustdag in de toerdefrans.

Tijd voor enkele bespiegelingen.

Ik begreep een aantal jaren geleden geen hout van dat wielrennen. Dat maakt je in de ogen van veel vrienden een sporthater. Dat steekt. Dus een bevriende collega uitgenodigd om mij maar eens de basisprincipes van het wielrennen uit te leggen. Dat hielp. Met toch wel enige moeite volg ik nu de toer. Maar kom nu wel tot de volgende dwingende vaststelling.

ZONDER DE VOLGENDE VOORBEREIDING IS DE VERSLAGGEVING IN DIE TOER NIET TE VOLGEN.

  1. Schaf je het toerdefrans boek aan. En verdiep je in de namen van de renners.
  2. Leer de namen van de sponsors uit je hoofd. Anders struikel je steeds weer over bijvoorbeeld AZJEEDEUZERRE.
  3. Leg een kaart van Frankrijk naast je en probeer de route te volgen.
  4. Als het over klassementrijders gaat wordt bedoeld de eerste tien van het klassement.
  5. Het commentaar van Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot is niet te volgen als je niet eerst op het internet hebt opgezocht wat al die wieleruitdrukkingen inhouden. Ik geef een lekker voorproefje! Veel succes.
  1. à bloc: voluit, met volle inzet, rijden.
  2. treintje oproken: te snel haken een aantal ploeggenoten af die de sprinter naar de finish moeten brengen.
  3. aan de boom schudden: hard doorrijden om tegenstanders in de kopgroep te lossen.
  4. aan het elastiek hangen: achter in een groep fietsen en op het punt staan gelost te worden.
  5. achterwielrenner (ook: wieltjeszuiger): wielrenner die steeds achter een ander aanrijdt en niet op kop gaat. Gezegd door Eddy Merckx over Joop Zoetemelk.
  6. Als Jan Janssen de Tour kan winnen kan mijn schoonmoeder het ook. (Kees Pellenaars)
  7. De Tour de France win je in bed. Goed slapen is essentieel om te herstellen. (Joop Zoetemelk)
  8. binnenband: inspuiting in de ader.
  9. chasse patate : Dat is de situatie waarbij een groepje renners uit het peloton ontsnapt om naar een kopgroep te rijden, maar halfweg blijft hangen. Ze slagen er kilometers lang niet in de kopgroep te bereiken, maar ze zijn ook te ver voorop om zich nog te laten inhalen door het peloton. Zoals taal- en sportkenner Mark Uytterhoeven ooit opmerkte: "je voelt je redelijk onnozel, 'en chasse patate'."
  10. bolletjestrui: trui met rode stippen die in de Ronde van Frankrijk aan de leider in het bergklassement (de bergkoning) wordt gegeven; in het Frans: "maillot à pois" ("erwtjestrui"). De leider zelf wordt ook "de bolletjestrui" genoemd, net zoals de leider in het algemeen klassement ("de gele trui") of in het puntenklassement ("de groene trui").
  11. boterham met pindakaas: "Je rijdt de Tour niet op een boterham met pindakaas", dat wil zeggen niet zonder verboden middelen, opmerking toegeschreven aan Gerrie Knetemann.
  12. de bus: groep renners die niet mee kan in de bergetappes en gezamenlijk in een rustiger tempo naar de finish fietst. De chauffeur van de bus is doorgaans een ervaren renner die het tempo zodanig regelt dat de groep nog binnen de toegelaten tijd aan de finish komt.
  13. de deur dichtdoen: (bij een sprint) van de eigen lijn afwijken en daardoor de tegenstander de pas afsnijden.
  14. de dood of de gladiolen: (in de laatste fase van een wedstrijd) zo hard mogelijk fietsen en maar kijken wat het resultaat is: de bloemen of helemaal niks.
  15. de koers hard maken: groepsgewijs een hoog tempo rijden, waardoor ontsnappingen worden bemoeilijkt.
  16. de sprint aantrekken: op ruime afstand van de streep zo hard mogelijk rijden zodat de kopman in een ideale positie kan beginnen met sprinten.
  17. De Tour wacht op niemand: er is geen mededogen met pechvogels in de Tour de France.
  18. Door de wind boren: met wind pal op kop voor het peloton proberen te blijven.
  19. doorkachelen (Gerrie Knetemann): met het verstand op nul hard blijven doorfietsen.
  20. d'r op en d'r over: een renner of groep inhalen, en vervolgens direct voorbij rijden.
  21. derde bal: Een blessure die begint met een puistje in de bilnaad dat door druk en wrijving uitgroeit tot een ontsteking ter grootte van een ei.
  22. een gat laten vallen: een of meer renners laten wegrijden, al dan niet met opzet.
  23. een gat toe rijden: een achterstand goedmaken.
  24. een jasje uitdoen: een inspanning leveren, een stuk uit de reserves putten.
  25. een koffiemolentje draaien: met een zeer kleine versnelling rijden.
  26. een kwak geven: tijdens de sprint bewust iemand opzij zetten door een bruusk manoeuvre.
  27. een loper: een beklimming die geleidelijkaan steiler wordt en geen bruuske afwisseling in percentages kent (Michel Wuyts)
  28. een waaier trekken: bij zijwind rijden de renners het liefst schuin achter elkaar, zodat de renners (behalve de eerste) uit de wind rijden. Wanneer zo de ganse breedte van de weg gebruikt is en er geen plaats meer is, komt de volgende renner in de wind en zal die het moeilijker krijgen om te volgen. Omdat hij in feite verplicht wordt om een nieuwe waaier te vormen, kan hij en de rest van het peloton "eraf gereden worden". (Verwant: (het peloton) op de kant zetten.)
  29. een wapper krijgen: Hongerklop krijgen. Te weinig gegeten hebben waardoor het lichaam in eens niet meer in staat is tot grote fysieke inspanning.
  30. elkaar bij de keel vasthouden (Maarten Ducrot): Wanneer klassementsrenners elkaar geen strobreed toegeven in de strijd om de koppositie. Daarmee wurgt de klassementsrenner ook zijn eigen kansen. Vaak wordt gedacht: 'Ik ni
  31. OSCAR Freire ziet af met DERDE BAL

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Onze fazantenhaan versiert een hen

     
De fazantenhaan zat al twee jaar achter ons huis. In de tuin, op de akkers, in de velden, bij de kreek. Hij was op zoek. Naar een hen. Hij scharrelde, hij roffelde en riep voortdurend een schor doordringend ugghhh…ughhh.

      Niet welluidend. De hennen vonden het maar niets, want onze haan bleef twee jaar lang vrijgezel.
Wij gaven hem een naam: Rokus. En hadden een beetje medelijden met hem, maar waren ook wel weer trots dat hij tot twee keer toe de Kerst overleefde.
      Want er worden hier jaarlijks fanatieke drijfjachten gehouden door mannen in het groen met honden en geweren.

      ‘’Wat is dat voor beest?’’, vroeg mijn kleinzoon Jip (9) aan zijn vader.
      ‘’Dat’’, zei z’n vader ‘’ís een wilde kip’’.

In het vroege voorjaar liep Rokus weer wat te raaskallen. Maar ineens was daar toch een hen. In de akker tussen het graan dicht bij de kreek werd een nest ingericht.  Er kwamen eieren en die werden gelukkig ongemoeid gelaten door ratten en andere uitvreters.

(Rokus midden; rechtsboven moeder Hen)

En toen waren er kleintjes. Acht kleine fazantjes.
      Inmiddels zijn ze groter en scharrelt de hele familie de godganse dag rond. Soms cirkelt er een buizerd over hen heen. Maar tot nu toe worden ze met rust gelaten. Misschien zijn het er wel teveel.
      Eerdaags vliegen ze uit.
Dan blijft Rokus weer alleen achter. Tenzij het hennetje bij hem blijft. Veel vertrouwen heb ik daar niet in.  
      Ze is iets te frivool voor hem.

   

 

 

 

 

Zwanen & vergezichten
   

Sint Anthoniepolder is een mooi verscholen gehucht op het Zuid-Hollandse eiland Hoeksche Waard. Het ligt aan de Zwanegatsedijk langs de Binnenbedijkte Maas, zeg maar Binnenmaas.
      Her en der mooie panden, vaak met prachtig uitzicht op het water. 

   

   


Toegangspad

   

Soms kom je via een smal pad aan het water

Hervormde kerk
   

Het hervormde kerkje is oud. Uit 1357. Daarmee is het de oudste kerk van de Hoeksche Waard, omdat de Sint Anthoniepolder als één van de weinige gebieden in 1421 niet onder liep bij de Sint Elisabethsvloed.

Zwanen met jong
   


Ganzen buitendijks
   


Aanlegsteigertje
   


Sint Anthonymolen
   


 

Subcategorieën