Beelden (838)

 

Verloopstukken & funderingspijlers

Enfin. We lopen langs de Oosterschelde. Ongeveer ter hoogte waar ooit het autoveer Anna Jacobapolder-Zijpe was.
      En dan is daar in de verte een geel gevaarte op het water. Het beweegt en komt onze richting op.
Een minuut of tien later passeren we elkaar en zien dit beeld.   

Wat zijn dat voor objecten? En waar gaan ze heen?
      Op het transportschip staat Muller Dordrecht.
Ik benader dat bedrijf met het vriendelijk verzoek of ze er iets over kunnen vertellen. Maar ik krijg geen antwoord.
      Gewoon een nieuwsgierige particulier, die commercieel niet interessant is. 
Dan maar eens kijken of ik zelf iets kan vinden, want ik had wel een idee in welke richting ik zou moeten zoeken. 
      Op de site van het bedrijf stond bovendien, dat het transport ging van Hoboken Antwerpen naar de Maasvlakte.

En kijk dan eens naar deze foto, die ik vond op de site van SIF-Offshore.

               

Het bedrijf heeft vorig jaar een nieuwe terminal geopend op de Maasvlakte. Daar worden onder meer monopiles gemaakt, funderingspijlers voor windmolens, die in zee worden geplaatst.
      En daar zien we het gele object, dat op de Oosterschelde werd vervoerd.
Een verloopstuk (Transition piece) dus tussen de funderingspaal en de windmolenmast.
      Ze zijn gemaakt bij Smulders Projects, dat gevestigd is in Hoboken Antwerpen. 

Het is allemaal bestemd voor de Galloper Offshore Windfarm, die momenteel wordt aangelegd in de Noordzee, 27 kilometer ten oosten van Suffolk Engeland. 
      Een park met 56 windmolens op een plek waar de zee zo’n 30 meter diep is. 
Het werk, dat op 1.5 miljard pond is begroot, moet volgend jaar maart operationeel zijn.


 



 

Cultuur in Natuur: Intrigerend & knap 

In Tilburg ligt De Oude Warande. Een mooi parkbos met oude en jonge bomen, loof- en dennenbomen, struiken en heesters. 
      Het werd begin achttiende eeuw aangelegd op initiatief van een Duitse Prins. Het is een soort doolhof met vier vierkanten, waarbinnen zich weer paden bevinden die andere wiskundige constructies vormen. Het is een Lusthof (ook wel Sterrebos genoemd) waar zich jaarlijks manifestaties afspelen.



Dit jaar is dat Disruption-Renapping Nature dat je het best kunt vertalen met Ontwrichting- De natuur opnieuw in kaart gebracht. 
      Tien Europese kunstenaars die op diverse manieren druk met natuur bezig zijn werden uitgenodigd om een object te maken, dat in het park geplaatst zou worden. Ze bevinden zich in een willekeurige volgorde in het bos. 
      Soms moet je even zoeken om het betreffende object te vinden. Een plattegrond (voor 5 Euro te koop) is absoluut noodzakelijk. Een bezoek is zeer aan te bevelen. De tentoonstelling is intrigerend, knap en boeiend. 
      Alle werkstukken zijn op hun eigen manier de moeite waard. Maar neem er wel even de tijd voor. Mensen die slecht ter been zijn, achter een rollator lopen of in een rolstoel zitten raad ik aan om thuis te blijven. Veel objecten staan namelijk midden in het bos. 
      Voor de wat oudere kinderen is het spannend, want je kunt er een speurtocht van maken. 

De tentoonstelling loopt nog tot 24 september. 
      Tot die tijd zal ik in vijf afleveringen alle werkstukken bespreken. Ook in willekeurige volgorde.


Nummer 6: Antti Laitinen

Broken Landscape

Antti Laitinen (Raahe Finland 1975) creëerde al eens een eilandje in de Baltische Zee. Drie maanden achter elkaar sjouwde hij zandzakken naar een bepaalde plek. Net zo lang tot een klein stukje boven water stak. Groot genoeg om op te zitten.
      Voor de Lustwarande bewerkte hij een boom. Hij zaagde delen van takken weg en verbond de overgebleven rest met ijzeren staven. Een gedeconstrueerde boom dus, die daarna werd gereconstrueerd tot een kunstwerk.  


Nummer 7: Zeger Reyers


Undergrowth

Zeger Reyers (Voorburg 1966) plantte 148 kleine sparren in een omgeving van veel oudere dennenbomen. Hij zette zijn kerstboompjes op houten witgeverfde kruizen.
      Als dat laatste niet gebeurd zou zijn, zouden de boompjes in deze omgeving nauwelijks opvallen. Hoewel: Wortels ontbreken dus die bomen zijn aan het verbruinen.
      Het werk is een symbool voor een wereld, die de natuur aan het vernielen is.


Cultuurlijke Natuur (4)

Als je zo eens wat door dat bos dwaalt kom je ook natuur tegen, die spontaan tot een soort cultureel object is verworden.
      Zoals deze mosjes in een bedje van eikenblaadjes en dennenappels..

 

Kunst in de Oude Warande (1): Nummers 4 en 2; Koepelkas en verbrande olijfboom 
Kunst in de Oude Warande (2): Nummers 10 en 5; De laatste mens & een bijenbalk 
Kunst in de Oude Warande (3): Nummers 8 en 9; Gele monsters & wortelknopen
Kunst in de Oude Warande (4): Nummers 6 en 7; IJzeren staven & witte kruizen

 

 

 

EEN ANGSTWEKKENDE FOTO

 


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
 

Nou ja, een man met een tas. Wat kan daarmee zijn?
      Die tas wordt altijd meegedragen met Donald Trump als deze zich verplaatst. De tas bevat de nodige codes die nodig zijn om een kernoorlog te starten. Heeft ook nog een naam: the football. De president van de US moet ALTIJD binnen een paar minuten in staat zijn om zo’n oorlog te beginnen. Het is niet zo dat hij maar op een rode knop hoeft te drukken. Maar de codes maken het mogelijk direct contact te krijgen met zijn minister van defensie, met de militaire leiding en met leden van het congres. Zijn die akkoord, dan kan zijn plan worden uitgevoerd. De aanvalsdoelen zijn van te voren bepaald.
      Onder vorige presidenten zijn pogingen ondernomen om uit te sluiten dat een geesteszieke president de aarde in een nucleaire hel kan storten. Die pogingen zijn nog steeds niet geslaagd.
      En hebben we nu een gestoord mens als president? Dat is de vraag. Op die vraag komen steeds meer antwoorden die niet geruststellen.
Volgens CNN is Trump dement.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 


 

Cultuur in Natuur: Intrigerend & knap 

In Tilburg ligt De Oude Warande. Een mooi parkbos met oude en jonge bomen, loof- en dennenbomen, struiken en heesters. 
      Het werd begin achttiende eeuw aangelegd op initiatief van een Duitse Prins. Het is een soort doolhof met vier vierkanten, waarbinnen zich weer paden bevinden die andere wiskundige constructies vormen. Het is een Lusthof (ook wel Sterrebos genoemd) waar zich jaarlijks manifestaties afspelen.



Dit jaar is dat Disruption-Renapping Nature dat je het best kunt vertalen met Ontwrichting- De natuur opnieuw in kaart gebracht. 
      Tien Europese kunstenaars die op diverse manieren druk met natuur bezig zijn werden uitgenodigd om een object te maken, dat in het park geplaatst zou worden. Ze bevinden zich in een willekeurige volgorde in het bos. 
      Soms moet je even zoeken om het betreffende object te vinden. Een plattegrond (voor 5 Euro te koop) is absoluut noodzakelijk. Een bezoek is zeer aan te bevelen. De tentoonstelling is intrigerend, knap en boeiend. 
      Alle werkstukken zijn op hun eigen manier de moeite waard. Maar neem er wel even de tijd voor. Mensen die slecht ter been zijn, achter een rollator lopen of in een rolstoel zitten raad ik aan om thuis te blijven. Veel objecten staan namelijk midden in het bos. 
      Voor de wat oudere kinderen is het spannend, want je kunt er een speurtocht van maken. 

De tentoonstelling loopt nog tot 24 september. 
      Tot die tijd zal ik in vijf afleveringen alle werkstukken bespreken. Ook in willekeurige volgorde.

 
Nummer 8: Martin Schwenk

Expansion H 75

Martin Schwenk (Bonn 1960) lijkt met dit ‘’gele monster’’ een aanklacht te willen indienen tegen vervuiling, verspilling en verloedering.
      De gele massa is gemaakt van polyurethaan. Nadat hij het stortte explodeerde het bij wijze van spreken.
Het gele bobbelige veld is al van verre tussen bomen en struiken te zien. Het maakt nieuwsgierig. Het lijkt wel een illegale storting van chemisch afval.

      Ter geruststelling van de argeloze bezoeker staat er op een bordje dat dit werk niet schadelijk is voor de natuur.


Nummer 9: Egied Simons


Coils



Egied Simons (Wouw 1958) is gefascineerd door de grillige vorm van wortelstructuren. Zowel zichtbare als onzichtbare boomwortels.
      Voor zijn werk Coils (trossen of kluwen) maakte hij vier van die trossen van gekleurd synthetisch scheepstouw.
Van een afstand lijken het wel boomstammen.
      Als je het dichtbij bekijkt, merk je dat de structuur enigszins lijkt op die van boomwortels.


Cultuurlijke natuur 3



Als je zo wat door het parkbos dwaalt zie je overal boomwortels.
      Vooral nadat je Coils hebt gezien.


Kunst in de Oude Warande (1): Nummers 4 en 2; Koepelkas en verbrande olijfboom 
Kunst in de Oude Warande (2): Nummers 10 en 5; De laatste mens & een bijenbalk 
Kunst in de Oude Warande (3): Nummers 8 en 9; Gele monsters & wortelknopen

 

 

Hiroshima Mon Amour: Fascinerend en weird


SPEELTONEEL

Dit is het uitgestrekte en bizarre speeltoneel van het luister- en kijkspel Hiroshima Mon Amour, dat zich afspeelt op de slikken en zandplaten in de Oosterschelde bij de Oesterdam, de stormvloedkering die Tholen verbindt met Zuid-Beveland.
      De voorstelling is onderdeel van het Zeeuws Nazomerfestival en is nog dagelijks te zien tot en met zaterdag 2 september. De aanvangstijden verschillen, want er kan alleen gespeeld worden bij eb.
      Ik zou er maar naar toegaan als ik u was, want het is een fascinerende belevenis op een plek waar ooit de verdronken stad Reimerswaal lag, een plek ook met in de verte de rokende kerncentrale van Doel.
      Symboliek is nooit ver.

Het is een bewerking van de film uit 1959. Geschreven door Marguerite Duras. Alle bezoekers ontvangen een koptelefoon en horen drie stemmen.
      De Franse actrice, die naar Hiroshima reist en daar een Japanse architect ontmoet. Hij verloor bij het kernbombardement zijn hele familie; zij  verloor In Nevers Frankrijk op de laatste dag van de bezetting haar Duitse minnaar.

     

Hun verhalen botsen in eerste instantie. Maar langzamerhand komt er begrip en ontstaat er een intense liefde tussen beiden.
      Een onmogelijke, kortstondige liefde, die één nacht zal duren.
De derde stem is van de vertelster.

SCHOUWTONEEL

Het schouwtoneel is al bijna even weird als het speeltoneel.  Een rij witte stoeltjes op de dijk.
      Toeschouwers verzamelen zich bij café-restaurant Oesterdam en gaan dan in ganzenpas naar de locatie.

Aanvankelijk hoor je alleen de stemmen, die elektronisch gestuurde muziek onder zich krijgen. Maar dan verschijnt een eerste speler, die verrijst uit één van de objecten, die op de zandplaten liggen.

Het zouden lijkzakken kunnen zijn.  De twee andere acteurs komen in de verte ook op.
      Ze naderen elkaar, maar worden ook weer uit elkaar gedreven.


Ga naar DEZE SITE voor de aanvangstijden.

 

 

Subcategorieën