Beelden (778)


Van Zakkendragershuis naar Distilleerketel


Voorstraten vind je vooral in dorpen en stadjes op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Maar ze zijn er ook in andere provincies. In België zijn er een paar net als in Zuid-Afrika. En er is er één op Sint Maarten in de Caraïben.   

      De Voorstraat, die vaak van de haven -of de dijk- naar het centrum gaat, is vrijwel altijd de belangrijkste straat. De mooiste panden, de beste winkels, het -voormalige- raadhuis en ook een kerk.
      Aan de hand van oude ansichtkaarten en recente foto’s portretteer ik een aantal van die Voorstraten.

Hoe was het en hoe ziet het er nu uit.


Delfshaven Rotterdam


                  

Dit is de Voorstraat in (op) Delfshaven, een historische wijk in Rotterdam. Beschermd stadsgezicht.
      De straat daar voldoet in vrijwel geen enkel opzicht aan de inleiding. Het straatje is heel kort; niet langer dan vijftig meter.
Er staan een paar monumentale panden en er is het Zakkendragershuisje dat verbonden is met het Kraanhuis.

  

Het straatje is gerestaureerd, maar wel in zijn oude allure bewaard gebleven.
      De Kachelsmid is er niet meer.

Zakkendragershuis

      

Het Zakkendragershuisje stamt uit 1653. De Klok in ’t Torentje werd geluid als er een schip gelost moest worden. Het aantal slagen gaf aan om wat voor lading het ging. (Drie slagen bijvoorbeeld betekende: graan!).
      Omdat er altijd te veel zakkendragers waren werd er gedobbeld. Wie het hoogste aantal gooide had werk.


Voorhaven

  

Deze foto van het Zakkendragershuisje is gemaakt vanaf de kant van de Voorhaven, zonder twijfel het kloppend hart van Delfshaven.
      Ooit heette dit de Achterhaven, maar die naam werd veranderd, toen Delfshaven in 1886 bij Rotterdam werd gevoegd.
Daar was namelijk ook al een Achterhaven.  

 

Oud Stadhuis

  


Delfshaven hoorde oorspronkelijk bij Delft, maar werd een zelfstandige gemeente met sinds 1811 stadsrechten.
      Het voormalig stadhuis staat aan de Voorhaven. Het werd na de annexatie door Rotterdam ondermeer een politiebureau en een conservenfabriek.
      Nu is het Stadsbrouwerij De Pelgrim, een grand-café waar eigen gebrouwen bier getapt wordt.  


Piet Heynbrug

  

Piet Heyn (1577-1629) werd in (op) Delfshaven geboren. Er is een straatje naar hem vernoemd en ook deze gietijzeren ophaalbrug


Pelgrimsvaderskerk

  

De Pelgrimsvaderskerk werd opgericht in 1620 ter nagedachtenis aan de pelgrimsvaders die naar Amerika waren vertrokken


Dubbelde Palmboom

  
 

De Dubbelde Palmboom was ooit een graanpakhuis en een distilleerderij.
     
Nu is het een museum waar de geschiedenis van Rotterdam vanaf de Middeleeuwen wordt uitgebeeld.


De Ooievaar

  

Een andere jeneverstokerij was De ooievaar, later Henkes.


Zicht op Delfshaven

  
  

Delfshaven bleef gespaard bij het bombardement van mei 1940. Het is dan ook één van de weinige nog echt authentieke stukjes Rotterdam.
      In het seizoen is het daar behoorlijk druk.
Café’s, restaurants, galeries en allerlei winkeltje zorgen voor een relaxte en aangename sfeer.


Windkorenmolen

  

Aan het eind van de Voorhaven is korenmolen ‘De Distilleerketel’. Daar kan je meel kopen.
     
Die molen bleef in de oorlog niet gespaard, maar werd gerestaureerd.
  

Klik HIER voor alle Voorstraten; incl. de mooiste, kortste en langste

 

 

EERSTE RECHTS, TWEEDE LINKS, BIJ HET POSTKANTOOR PARKEREN


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Het moest er een keer van komen. Je kan iets wel steeds uitstellen, maar dan komt het er nooit van.

Het beginprobleem, hoe leg ik in jezusnaam uit WAT ik voor mekaar moest brengen. Want aan het einde van de rit, duizelt het je en je vergeet wat je allemaal deed. Of je herinnert je zaken die niet plaats vonden.

DAAROM NEEM IK MIJN TOEVLUCHT TOT DE BEELDSPRAAK. Ik weet geen andere weg. Aan het einde zal ik proberen helderheid in deze nachtmerrie te brengen.

In een stad die je wel kende, maar nu dus niet meer, een schol op de markt willen kopen. Met de auto. Toch geen absurde wens.

We gaan op weg. Na het viaduct de eerste rechts. Er is wel een viaduct, groter dan je dacht, maar toch echt een viaduct…

Die eerste rechts is er, maar daar mag je niet in. Omrijden en proberen de hoofdlijnen te volgen. De tweede rechts is opgebroken.

Politie, U rijdt op de trambaan. Parkeren en een bon aannemen.

Nog wel vol goede moed, al zou een deodorant nu wonderen doen.

We moeten een gracht oversteken, maar de brug is weg. Men moet er onder door, maar waar is de toegang. Die schol is wel leuk, maar geen schol is nu ook een optie. Terug dus maar. En dat kan niet meteen, één richting. Bellen naar huis. Dit nummer is niet in gebruik, zegt mijn oortje. Heeft dit leven wel zin.

Tot zover de beeldspraak. We gaan terug naar af en ik zal uiteenzetten wat ik in gang wilde zetten.

Liefhebber van arte house-films en documentaires. Zelfs bij het opschrijven hiervan komt er een lichte rilling op. Misschien volgen er wel binnenkort op klaarlichte dag arrestaties als men er achter komt wat je cultureel profiel is.

Maar goed, het staat opgeschreven, en nu geen weg terug.

De ervaring had me geleerd, dat de Nederlandse Publieke Omroep (niemand roept ooit iets om, publiek is het ook niet meer, en Nederlands moet men toch wel met een korrel vlugzout nemen), dat dus die NPO dit soort programma’s het liefst op de zeer late avond of in de nacht uitzendt. En dat haal ik niet elke dag; wil ook niet halen.

De techniek moet dit voor me oplossen, daar is de techniek goed in.

Een digitale beeldrecorder. Jij je favoriete programma’s op jouw tijd en in jouw ruimte. Gordijnen dicht.

Dit ging al bijna twee jaar goed tot……

Ik onderbreek dit verhaal nu ruw. Dat weet ik, maar de nadering van de Kerstdagen noopt me hiertoe. En anders slaat U dit maar over. In 2016 dus pleegde een Tunesiër een brute aanslag op een kerstmarkt in Berlijn. Ik heb nooit het verband gezien tussen braadworsten en de geboorte van de Zoon van GOD. Ik ga er nooit heen, maar vind wel dat iedereen dat zelf moet weten. En met een vrachtwagen daar bruut 12 mensen vermoorden is weerzinwekkend. De dader is vandaag, op 23 december, in Milaan doodgeschoten. Hij heeft nog iets geroepen over Allah die groot is.

DE ZIN: ER ZIJN OOK HEEL VEEL GOEDE MOSLIMS, kan ik niet meer horen.

Sorry, maar dit moest er even uit.

Het ging dus heel lang goed. Tot de kat, die het koud had, de tvkast binnenging en zich behaaglijk uitstrekte. Alle kabels uit de diverse aansluitpunten. Nooit opgeschreven hoe die kabels nu eigenlijk moeten lopen. De tv-kast is duister en alle aansluitingen zitten aan de achterkant op de apparaten. Extra lamp dus. Dan kortsluiting, lamp niet goed. Oké, dan maar iets radicaals. Alle apparaten uit die kast en op de grote eettafel. Stekker hier, stekker daar. Ik ben daar twee volle dagen mee aan de slag geweest. Na veel zuchten de apparaten weer terug in de kast. Een test: om tien over twaalf in de nacht een mooie documentaire over Edith Piaf. Instellen en de volgende dag bekijken.

    

Die volgende dag begint met regen, dat is geen goed voorteken. Er is niets opgenomen. Bellen. Nee is het antwoord, onze apparatuur neemt dat niet op omdat U vanwege uw geografische positie geen recht heeft om naar dat programma te kijken.

 Uiteindelijk ga ik maar te voet naar de visboer. Zijn kraam is er nog wel, maar hij verkoopt geen vis meer, maar tweedehands schilderijen.

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

Tilsedijk Goeree-Overflakkee


  

 

 

 

Samba & cachaça in de ochtend

  

In het najaar van 1994 verzorgden Fred Stroobants en ik een rechtstreekse radio-uitzending vanuit een favela in Rio de Janeiro Brazilië.

  


Satelliettelefoon

      

We hadden daarvoor een grote satelliettelefoon bij ons, een modem, een codec, snoeren, microfoons, montageapparatuur en een mengpaneel met vier sporen.
      Met een kompas moesten we de schotelantenne richten op de juiste satelliet boven de Evenaar, richting Atlantisch Oceaan West.      
Bovendien hadden we een generator gehuurd, die we konden inzetten als de elektriciteit zou uitvallen.
      En dat gebeurde nogal eens daar in die krottenwijk.


INEKE

  

We waren er een dag of tien en hadden opnames gemaakt, impressies ingesproken, zwerfkinderen aan het werk gezien, waren ondermeer naar Copacabana geweest en naar het Maracanã stadion.
      Ineke Holtwijk, een Nederlandse journaliste die al heel lang in Rio woonde en het daar erg naar haar zijn had, had ons aan de nodige contacten geholpen. Bovendien kon zij tolken.
      Er waren veel mensen uitgenodigd en er was een Samba-orkestje.

  

Tijdens de uitzending kwamen steeds meer buurtbewoners op bezoek en het kinderaantal groeide.

  

De uitzending duurde twee uur en begon om tien uur Nederlandse tijd.
      Het was in Rio drie uur vroeger en dat betekende dat we heel vroeg (om 3 uur) waren opgestaan.
We moesten namelijk al die apparatuur eerst nog installeren en uittesten.
      Bedenk dan ook even dat wij programmamakers waren en geen radiotechnici.


FRED

  

Sommige gasten hadden eten en drinken meegenomen. Veel cachaça. Rum dus.
      Het werd een vrolijke boel daar. Ik heb wat foto’s teruggevonden.
Zijn me ooit opgestuurd, maar ik heb geen idee meer wie ze gemaakt heeft.


UW BLOGHOUDER


UITZENDING

Het geluid werd bij deze uitzending dus gedigitaliseerd en verzonden in Rio de Janeiro, ging bijna 36.000 kilometer de lucht in naar de satelliet, werd over diezelfde afstand teruggekaatst naar een grondstation in Noorwegen, ging van daaruit naar een grondstation in het Friese Burum, kwam bij een studio van de VPRO binnen en ging vandaar naar De NOS, waar ze precies dezelfde codec hadden om het geluid weer analoog te maken.

Dit alles zorgde voor een vertraging van ongeveer vijf tot zes seconden.
      Dat vergde bij het presenteren uiteraard waanzinnig veel concentratie.

  


  


  


  


  

 

ERFGOED


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

       

Zo doen ze het hier op het platteland. Nooit iets weggooien, want van een oude stofzuiger kan je misschien wel weer een verfspuit maken. Trekker wordt bloembak. En niks rijdende rechter over rommel of overhangende takken…
      Op de foto geen schapen deze keer, maar die lopen er gewoon tussen door.
Maar dan komen de culturele verschillen plotseling om de hoek kijken. Ik wil een foto maken van dit erfgoed. Door mijn opvoeding gewend om dat eerst maar eens te vragen. Dat is al de beginfout. Zo’n vraag wordt uitgelegd als het willen vastleggen van hun armoede. Nog geaccentueerd door de luxe auto waarmee ik voor hun terrein ben verschenen.
      Ik heb hier een vriend die professioneel fotograaf is en hem vroeg ik om raad hoe dit soort kwesties aan te pakken.
      Zijn lessen waren verhelderend.

Ten eerste: niet met je auto aankomen.

Punt twee: vraag eerst waar ergens palinka (sterke drank) te koop is. Negen tegen de tien keren verkopen ze zelf gestookte en kan je wel een fles kopen. Natuurlijk pas nadat er een paar glazen naar binnen zijn gewerkt! Het ijs is meer dan gebroken.
      Je rekent af en dan moet je de Columbo-truc toepassen. Columbo was in de jaren zestig een populaire teevee-detective, die mensen ondervroeg en bij het weggaan zich plotseling omdraaide en een belangrijke slotvraag stelde.
      Zo handel je hier ook. Je loopt weg en op het allerlaatste moment draai je je om en vraagt of je een foto van hun bedoening mag maken. Je bent bang dat als je thuis later die fles soldaat hebt gemaakt, dat je dan niet meer weet waar je die goddelijk palinka had gekocht. Natuurlijk wordt dat toegestaan.

Zijn er nog andere mogelijkheden, had ik hem gevraagd.
      Ja die waren er wel, maar veronderstelden aanleg voor toneel.
Op dit soort terreinen lopen altijd honden. Je zegt dat je hondenkenner bent en graag een foto wil maken van een speciale hond die daar rond loopt.

Natuurlijk vinden ze dat leuk en intussen fotografeer je het erfgoed.

 

  

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

Subcategorieën