Beelden (799)

 

DE VAL

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Soms komt het geweten om de hoek kijken. Ook in mijn beroep. Het is in Nederland allemaal prima voor elkaar met de media. Er is geld genoeg; bij de VPRO konden we onze gang gaan, de jacht op kijk en luistercijfers was wel in gang, maar had nog niet die dramatische omvang die later zou volgen. Soms deden we maar wat, en dat pakte vaak prima uit.|
      En dan, we kwamen veel in het buitenland, dan zag je dat het met de media soms allerberoerdst was gesteld. Zelfcensuur, ondermaats gebabbel, ruis, vooral veel ruis.
      In Amsterdam was een organisatie actief, die zich bezig hield met het ondersteunen van de media in beroerde landen. PRESS NOW. Paul S. was één van de oprichters.

En deze Paul S. ging een beroep op mij doen. Je hebt toch ook een geweten Peter, je kan je niet blijven rondwentelen in de luxe hier, denk ook eens aan mensen die het zwaar hebben in hun vak abroad. Doe iets voor hen.
      Oké Paul, ik doe mee. Waar wil je me heen hebben?
IK wil dat je veertien dagen lang les gaat geven in het maken van radio te Albanië. Die lui daar hebben meer dan veertig jaar gezucht onder het meest strenge communisme en hebben nooit geleerd hoe onafhankelijkheid werkt in de media. Alles zou vanuit Amsterdam geprogrammeerd worden. Een leslokaal, de twintig deelnemers, maaltijden, een hotel, een tolk etc. Van maandag tot en met de vrijdag in de volgende week.
      Vier uur per dag.
Geen honorering voor mij, alleen opkomende onkosten.

Bij aankomst in Tirana op zondag ging het al meteen mis. De tolk Dashi die me zou komen halen op het vliegveld was er niet. Het hotel dat voor me was geboekt bestond niet. Zelf iets anders zoeken. Pas na een fax uit Amsterdam kwam één en ander in orde.
      Toch nog even op die zondag contact zoeken met Dashi. Ik wilde het leslokaal inspecteren. Met enige tegenzin verscheen Dashi en bracht me naar dat lokaal. Naast een lawaaiige cementfabriek. Slechts tien stoelen voor twintig leerlingen. Dashi zou voor meer stoelen zorgen, zei hij.

De maandag vangt aan. IK heb om de één of andere reden al mijn bedenkingen. Er komt slechts één leerling. Uren wachten, maar er komt niemand. Die dag is dus verloren. Dan maar aan de raki…
      Dinsdag verschijnen er vijf leerlingen, waarvan er één meldt dat hij maar een uur heeft. Ondanks alles begin ik maar met de lessen. Alles in het Engels, de tolk Dashi moet dat simultaan vertalen. En dat gaat mis. Dashi telefoneert tijdens de les voortdurend met CNN. Er dreigt oorlog in Kosovo en CNN gebruikt hem als tolk. Ook tijdens mijn les. Hier helpt echt geen deodorant meer. De leerlingen verslappen in de aandacht en ik weet geen uitweg.
      In de avond nodig ik Dashi uit en neem een maaltijd met hem. Hij maakt me duidelijk dat de geringe opkomst te maken heeft met de diverse baantjes die de leerlingen moeten vervullen om aan geld te komen. En degenen die wel komen, komen eigenlijk niet voor de lessen radio maar voor de gratis maaltijden die bij de lessen zijn inbegrepen…. Morgen komen er zeven, zegt hij.
      Op woensdag neem ik het besluit de lestijd terug te brengen naar twee uur. Maar dan komt er een vreemde aap uit de mouw. In mijn lessen legt ik de nadruk op het publieke belang van radio en dat voorkomen moet worden dat de commercie de dienst gaat uitmaken. En dat is tegen het zere been van alle zeven cursisten. Commercie, DAT IS WAT ZE WILLEN. En niks anders. Dashi neemt me terzijde en zegt zojuist vernomen te hebben dat er de komende dagen helemaal geen cursist komt. Zaterdag misschien twee.

Als de avond valt, en dat doet hij nog al eens, neem ik contact op met Paul S. te Amsterdam.
      Paul, ik doe dit niet langer, ik wil MORGEN naar huis. Dit heeft helemaal geen zin.
Geweten of geen geweten, het is me een rotzorg.

   

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

Een bankje, een haventje, een kerkje

Je neemt in West-Brabant op de A4 de afslag Tholen/Nieuw-Vossemeer. Je hebt dan net het aquaduct genomen waarop staat Steenbergen aan Zee.
      Nog een reden om deze treurige nederzetting letterlijk en figuurlijk links te laten liggen.

   

Na een paar kilometer -als de zee nog steeds behoorlijk ver weg is- krijg je een afslag naar het dorpje De Heen. Je parkeert de auto in het ‘’centrum’’ en gaat op dit bankje zitten.
      Hier speelde de streekroman Merijntje Gijzen zich voor een deel af. Even verderop in Nieuw-Vossemeer is een museum gewijd aan de auteur van dit boek A,M. de Jong.


O.L.V. ten Hemelopneming

   

De kerk Onze Lieve Vrouw ten Hemelopneming is alom aanwezig in het dorp.
      Sinds november 2014 is deze kerk overigens gesloten.


De Schapenput

   

Even buiten het centrum ligt jachthaven De Schapenput. Via de Steenbergse Vliet bereik je met je bootje De Krammer.

’t Goeleven
   

Er is een camping in De Heen. Een pannenkoekenrestaurant en eetcafé ’t Goeleven.

Sluisje
   

Het voormalige spuisluisje Heense Polder

Heensche Molen
   

Even buiten De Heen richting Tholen en Sint-Philipsland ligt buurtschap Heensche Molen. 
      De molen heet De Vos. De zee is hier nog steeds behoorlijk ver weg.

 
 

 

Leuke tentoonstelling Voorstraatdorpen

   

Het Voorstraatdorp Nieuw-Vossemeer in het uiterste westen van Noord-Brabant bestaat 450 jaar. Dat wordt in juni gevierd met een feestweek.
      Maar daarnaast is in het A.M. de Jong Museum een tentoonstelling ingericht over 11 Voorstraatdorpen in de omgeving.
Dat zijn naast Nieuw-Vossemeer: Fijnaart, Klundert, Bruinisse, Numansdorp, Oude-Tonge, Stavenisse, Sint-Philipsland, Middelharnis, Sint-Annaland en Oud-Vossemeer.
      Nog tot eind september iedere zaterdagmiddag van half twee tot half vijf te zien.  


Zuidwest Nederland

   

Voorstraatdorpen vind je veel in Zeeland, West-Brabant en op de Zuid-Hollandse eilanden.
      Ze werden in de 15e, 16e en 17e eeuw gesticht na inpolderingen, waardoor nieuwe landbouwgebieden ontstonden.
Het principe was eenvoudig. Op de dijk (soms bij de haven) werd een straat loodrecht gezet. Vrijwel altijd richting kerk(ring). Daarlangs kwam aan weerszijden nieuwe bebouwing. Vaak ook kwam er een Achterstraat. 
      De belangrijkste straat met de winkels, het gemeentehuis en andere voorzieningen werd vrijwel altijd ook tot Voorstraat gedoopt, hoewel dat niet persé noodzakelijk is. Bruinisse op Schouwen-Duiveland bijvoorbeeld heeft een voorstraat, die Oudestraat heet. 

   

Het is een kleine, maar leuke en interessante tentoonstelling.  
      Ieder dorp presenteert zich in prenten, foto’s, kaarten, correspondentie en andere parafernalia. In al hun gelijkenis vertonen ze ook een duidelijke diversiteit. Oud-Vossemeer bijvoorbeeld voldoet in feite niet aan de definitie, maar kent wel een Voorstraat en is vooral opgenomen vanwege de verbondenheid met Nieuw-Vossemeer.

   

Het is overigens een vrij willekeurige verzameling, want er zijn in Zuidwest Nederland nog veel meer Voorstraatdorpen.
      In mijn rubriek “Op Stap met een ansichtkaart’’ heb ik die vrijwel allemaal behandeld.
Voorwaarde voor mij is dan wel dat er ook een echte Voorstraat bestaat.


Zelfvoorzienend

   

Het waren zelfvoorzienende dorpen.
      Niet alleen met eigen kenmerken, soms ook met eigen taalgebruik en eigen klederdracht.  


Klederdracht

   


A.M. de Jong Museum

   

Het A.M. de Jong Museum is uiteraard gevestigd aan de Voorstraat in Nieuw-Vossemeer. Het is een eerbetoon aan schrijver Adrianus Michiel, die hier op 29 maart 1888 geboren werd. Hij werd vooral bekend om zijn streekroman Merijntje Gijzen (beeldje boven op foto), die in Nederland grote bekendheid kreeg toen er in de jaren zeventig van de vorige eeuw een T.V.-serie van werd gemaakt. A.M. de Jong werd in 1943 in Blaricum door de S.S. vermoord. Hij was een overtuigd socialist.
      We zien in het museum tal van attributen van en over de schrijver. Er is ook een nostalgisch dorpscafé en een dorpswinkel.
Gratis toegankelijk, maar een aardige bijdrage wordt op prijs gesteld. Zo'n museum draait op liefhebbers & vrijwilligers.


Maak er een dagje van. Bijvoorbeeld eerst even naar het plaatsje Tholen, in Oud-Vossemeer op zoek naar de (vermeende) roots van Franklin D. en Theodore Roosevelt, dan Nieuw-Vossemeer en na afloop een drankje in Bergen op Zoom.
      Daar zijn ook tal van mogelijkheden om wat te eten.  

 

 

Nacht- & roofverboden

    


Ik nachtvis; zij nachtvist; hij nachtviste, wij hebben genachtvist (''wij hebben nachtgevist'')

Ik roofvis; zij roofvist, hij roofviste, wij hebben geroofvist (''wij hebben roofgevist'')

 

 

ZELFMOORD TE ALMELO


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

   

Ik ben dus op weg naar Almelo. Hoe is dat gekomen? Door Anton.

Wie is Anton? Anton was bij onze radio een producer. Dat zijn lui die er voor zorgen dat komende uitzendingen op rolletjes lopen. Ook soms wel in het honderd, that’s all-in the game.

Het absolute hoogtepunt in dit vak was een stagiaire die bij een boekenprogramma was terechtgekomen en na afloop van de uitzending boekenbonnen moest uitdelen. Haar vraag aan de hoofdredacteur was MOET DIE SLAUERHOFF OOK EEN BON, IK HEB ZIJN ADRES NIET.

Anton zijn specialiteit was de binnenkomende post als allereerste te lezen en dan door te sturen naar de betreffende afdeling of persoon. Ik werd zijn doelwit, want allerlei onbegrijpelijk geschrijf of epistels van half waanzinnigen en gestoorden kwamen bij mij. Peter weet er wel raad mee, zoiets. Dit keer was het geen ingekomen brief maar een binnenkomend telefoontje, dat hij doorschakelde naar mij.

Het was een Surinaamse uit Almelo die mij doodleuk meedeelde dat ze zichzelf van het leven wilde beroven. Of ik wilde komen, ze was wanhopig. Waarom bel je dan nu de radio, vroeg ik haar. Ze zou toch beter iemand in de buurt kunnen benaderen. Omdat ik altijd naar je luister en je stem mooi vindt.

Hoe heet je?

Christie.

Christie, het is niet echt naast de deur, maar ik kom.

Collega’s die hoorden van me wat er aan de hand was en die ik van mijn voornemen in kennis stelde om naar Almelo af te reizen, verklaarden me voor gek. DIT IS NIET JE VAK, PETER. WEET WAARAAN JE BEGINT.

Eenmaal in de auto, het is toch echt ongeveer twee uur rijden, bekroop me wel het gevoel aan iets te beginnen dat wel eens slecht zou kunnen aflopen.

Ze woonde in een flatwijk en bij binnenkomst zag ik al aan de rondslingerende handdoeken, washandjes, oude boterhammen, kapotte elektrische apparaten en een onverzorgde poes dat we in de krater van de vulkaan waren. Ik denk dat ik er ongeveer twee uur ben geweest en de volgende dialoog geeft weer hoe de gesprekken liepen. Meestal droevig, soms opgelucht.

 

CHRISTIE, JE BENT DUS VAN PLAN ER EEN EIND AAN TE MAKEN, WAAROM ?

Mijn vriend is er van door en ik kan niet zonder hem.

HOE LANG KEN JE HEM AL?

Een half jaar.

WEL CHRISTIE, VOOR DAT HALF JAAR KON JE OOK ZONDER HEM, DUS…

Ik weet niet wat ik moet zeggen.

ZEG DAN MAAR NIKS, WE GAAN DE ZAAK AANPAKKEN.

Wat wil je?

JE HEBT ME DOOR DE TELEFOON GEZEGD DAT JE JE WILT VERGIFTIGEN MET SCHOONMAAKSPULLEN UIT HET AANRECHTKASTJE.

Ja.

EERST GAAN WE DIE SPULLEN DAARUIT HALEN EN ERGENS ANDERS NEERZETTEN. DAN IS HET MINDER DREIGEND.

Wil je dat echt?

JA

Ze staat op en pakt de spullen en brengt ze naar haar schuurtje.

GOED ZO, NU WORDT HET TIJD VOOR EEN BEETJE OPLUCHTING.

Wil je wat drinken?
EEN GLAASJE BLEEKWATER GRAAG.

Doe niet zo eng.

NOU ALS ER IEMAND HIER ENG DOET, DAN BEN JIJ HET WEL OP DIT MOMENT.

LAAT MIJ MAAR EENS EEN BEETJE VOOR ME UIT PRATEN.

Oké.

JE GAAT NU EEN WEG OP, OF JE DENKT ER AAN OM DIE WEG OP TE GAAN, EEN WEG DIE DOOD LOOPT EN DIE NIET MEER IN DE OMGEKEERDE RICHTING KAN WORDEN GENOMEN.

JE VOELT JE DIEP ONGELUKKIG, EN JE KAN NIET BEDENKEN DAT VEEL DINGEN IN HET LEVEN MAAR TIJDELIJK ZIJN. HET IS HEEL GOED MOGELIJK DAT JE OVER EEN JAAR LACHEND DOOR HET LEVEN LOOPT EN DAT MAAK JE NU ONMOGELIJK DOOR JE VOORNEMEN.

ZIE HET ZO:

JE ZIT OP DE FIETS EN JE HEBT AAN BEIDE ZIJDEN EEN FIETSTAS. IN DE RECHTER TAS STOP JE AL JE VERDRIET. IN DE LINKER TAS GA JE VANAF NU ALLEEN MAAR LEUKE EN DIERBARE DINGEN STOPPEN.

HET VERDRIET IS DUS NIET WEG, MAAR DRAAGBAAR OMDAT JE NU MEER IN EVENWICHT RIJDT.

Wat heb je toch een mooie stem.

DAT KAN WEL ZIJN , MAAR DAT DOET ER NU EVEN NIET TOE.

JIJ HEBT MOOIE OGEN, MAAR DAT DOET ER NU OOK EVEN NIET TOE, O JA TOCH WEL, STOP DIE OGEN MAAR IN JE LINKER FIETSTAS. HEB JE NOG EEN MOEDER?

Ja, die woont in Paramaribo.

IS ZE LIEF?

De liefste vrouw die ik ken.

STOP HAAR IN DIE FIETSTAS, MAAR VERTEL HAAR NOOIT VAN JE PLANNEN VAN VANDAAG.

WE MOETEN NU VERDER.

Met wat?
IK WIL DAT JE DIE SPULLEN UIT HET SCHUURTJE NU WEGGOOIT.

Maar dan kan ik niet meer afwassen.

DAN WASSEN WE GEWOON NIET AF, DAT KAN BEST.

Ze staat op en haalt de flessen en leegt ze in de gootsteen.

ZO DAT ZIET ER BETER UIT.

Ja Pappie!

EN DAN NOG EEN LAATSTE STAP. BEL NU IEMAND UIT JE DIRECTE OMGEVING OP EN LAAT HEM OF HAAR KOMEN. IEMAND DIE JE VERTROUWT.

Geert dus.

IK KEN HEM NIET, MAAR GEERT MOET JE VERDER HELPEN.

Het is nu dertig jaar later en vraag me af of ze nog leeft. Heette ze wel Christie?

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

Subcategorieën