Beelden (778)

 

DE WERELDVREDE, VLIEGVEILIGHEID EN NOG MEER MOOIS


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Een paar dingen vooraf.

Goede ideeën zijn meestal doodsimpel. Vaak niet gezien omdat men overal bezwaren ziet.

“Dit kan helemaal niet”.

“Als het een goed idee was zou het er al zijn”.


Wat is er aan de hand?.

DAT STOMME GEDOE MET KOFFERS OP DE VLIEGVELDEN MOET AFGELOPEN ZIJN.

Vliegtuigen zijn er om mensen ergens naar toe te brengen.
      Andere vliegtuigen zijn voor pakketjes en koffers.
Dit is de kern van de zaak. Zo simpel is het.

Om deze zaak zo duidelijk mogelijk naar voren te brengen zijn er een paar versimpelingen nodig; de complexiteit komt later wel.

We stellen ons voor een gezin van vier personen dat van Amsterdam naar Berlijn wil vliegen. Dat is dus de versimpeling, ze kunnen ook wel naar Jakarta willen, maar dat vereist weer wel dezelfde procedure maar met andere tijden. Berlijn dus.
      De avond voor het vertrek de koffer klaar maken.
En dit is niet een zo maar zelf ergens aangeschafte koffer, maar de speciaal voor dit doel vervaardigde en aangeschafte VLIEGKOFFER. Afmetingen standaard, kleur standaard, logo van de gekozen maatschappij er op.

Als de koffer klaar is, naar de smartphone, laptop etc.

EN PRECIES op dezelfde manier als waarmee men een vliegreis thuis heeft geboekt en nadien de boardingpas heeft geprint wordt nu een APP benaderd waarmee men de koffer(s) kan aanmelden. De APP vraagt allerlei gegevens: naam van de eigenaar, gewicht, inhoud van de koffer, de gewilde bestemming etc. Als de procedure is doorlopen print de APP een QR code.

Een QR code is een zwartwit symbooltje van ongeveer twee bij twee cm waarin alle gegevens omtrent die koffer zijn opgeslagen. Uitprinten die code en op de koffer plakken.

Heel belangrijk is dat men heeft aangegeven HOE die koffer in Berlijn op te halen is. Er zijn een paar mogelijkheden.

---Zelf ophalen bij een supermarkt in de buurt van je verblijfplaats.

---De supermarkt opdracht geven de koffer op een bepaald tijdstip op een adres af te leveren.

---Naar een bepaald hotel te brengen op een gekozen tijdstip of periode.

Dit staat dus allemaal in die QR code.

Dan is het tijd om die koffer(s) weg te brengen. Niet naar het vliegveld, maar naar een supermarkt in de buurt. Afgeven en klaar is kees.
      De volgende dag ontspannen op reis. Niks gezeul met koffers, niks controle op de luchthaven behalve de handbagage, nooit meer op de aankomsthaven wachten tot je koffer tevoorschijn komt, nee als je het goed hebt georganiseerd is de koffer eerder dan jij op de gewenste bestemming.


Logistiek.

Op alle vliegvelden zijn honderdduizenden werknemers in dienst om de bagage af te handelen.
      Dat hoeft niet meer.
Die mensen kunnen hun banen behouden maar worden geplaatst bij supermarktketens in de steden en her en der op het platteland, goed verdeeld over het land.
      Vliegtuigen kunnen toe met minder brandstof omdat er bij passagiersvluchten geen ruimbagage wordt neegenomen. Zij kunnen ook beter op tijd vliegen daardoor.
      In de verre toekomst komen er dan ook vliegtuigen die meer passagiers kunnen meenemen omdat het ruim ook voor passagiers is.

De kosten.
Alle bagageafhandelingen zijn verwerkt in de prijs van het ticket. Dat kan rustig zo blijven, maar kan ook anders. Er zijn bijvoorbeeld ook veel mensen die zonder ruimbagage reizen. Er valt dus iets voor te zeggen om die lui korting te geven.

Ik zend nu een QR code mee. Niet met koffergegevens, maar met een liedje.
      Op de smartphone de QR reader downloaden (gratis).
Richten op de code en dan zijn we er.

             

  Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

God is my co-pilot

 

    

 

Ontvangen van Theo Uittenbogaard

 

 

 

Eendepaté met cranberrysaus

  

We hebben muizen. Het zijn er behoorlijk veel dit jaar. We wonen aan een dijk op het platteland. Vandaar. Soms zie je er één schuifelen of rondrennen, maar ze zijn vooral ’s nachts actief. Veel muizenkeutels her en der. Aangevreten ovenwanten. Besabbelde frutseltjes.
      Vroeger hadden we er geen last van, want er waren katten in huis. Maar die werden wel eens doodgereden op de dijk.

Hoe kom je van die muizen af?

Er zijn een paar hardvochtige oplossingen. Een lokdoos met gif bijvoorbeeld. De muizen gaan dood, drogen uit en je hebt -is de aanbeveling- geen overlast door stank.
Niet doen dus.

Er is een elektronische muizenval. De beestjes krijgen een elektrische schok en zijn direct dood.
Niet doen.

Er is een muizenval met een soort ingebouwde guillotine. Als ze daar in komen worden ze onthoofd.
     
Met het risico dat het niet goed gaat.
Vooral niet doen dus.

Even dachten we de oplossing gevonden te hebben met een elektrisch apparaat dat ultrasoon geluid voortbrengt. Ineens waren er geen muizenkeutels meer. Naar De Blokker om nog een paar van die apparaten aan te schaffen, maar daar waren ze niet meer voorradig.
       ‘’Ze zijn er weer in het voorjaar’’, zei de mevrouw.
       ‘’Maar mevrouw’’, zeiden wij,’’in het voorjaar gaan de muizen naar buiten, want dan is er genoeg voedsel te vinden. Het gaat juist om de winter’’.
       ‘’Tja’’, ze de mevrouw van De Blokker, ‘’ ze zijn er echt pas weer in het voorjaar”.
Ongewild gaf ze daar precies mee aan, waarom het niet goed gaat met De Blokker.

Overigens hielp het apparaat na een paar weken ook niet meer. Ze raken er kennelijk aan gewend.

Er restte niets anders dan een gewone muizenval. Zo’n draadkist muizenval, waarin je wat eten legt.
     
Als de muis er dan ingaat en begint te knagen, valt het poortje dicht en zit het beestje opgesloten.

We probeerden geheel naar tekenfilm voorbeeld een stukje kaas.
Geen muis, die erin trapte.
Kaas en ham.
Niets.
Een restje pasta.
Niets.
Muesli.
Niets. Nada.

En toen hadden we beet. Een restje eendepaté met cranberrysaus.
     
Een muis in de val.
Die laat je dan zo’n 500 meter verderop weer vrij.
     
Het menu bleek heel goed te werken. Ze waren er dol op. We vingen op één dag zelfs drie muizen.
Maar gisteren kwam de ultieme verrassing toen er twee muisjes tegelijk in het valletje zaten.
     
Hoe dat technisch mogelijk is, is mij niet geheel duidelijk.

  

Maar goed.
     
De oplossing is dus eendepaté met cranberrysaus.
Niet de goedkoopste oplossing.
      Wel prettig voor de muis, die wellicht behoorlijk gestresst raakt in zo’n kleine ruimte.
Maar het is tenminste geen galgemaal.

 

 

DE MILLENIALS


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Millenials! Nooit van gehoord? Nou dat gaat nu veranderen. Dat is dus de generatie geboren rondom het jaar tweeduizend. Kenmerken: snelle way of life, merkkleding, niet meer goed normaal kunnen praten maar veel in hun smartphones, gauw verveeld, mechanische muziek, alles voor het uiterlijk, boeken ho maar. Koken is opwarmen.

Zijn ze allemaal zo, nee.

Maar er zijn er wel heel veel van.

Millenials van de TU Delft ontwierpen een capsule die via een vacuüm getrokken buis snelheden van rond de twaalfhonderd kilometer per uur kan bereiken. Zou je zo’n ding als een soort spoorverbinding aanleggen tussen Amsterdam en Parijs, dan is de passagier in een half uur in de Franse hoofdstad.

Pfft.

Wat de studenten ontbreekt is het inzicht dat alles dat technisch mogelijk is, niet hoeft te worden uitgevoerd. Men kan ook iets niet doen. Tegen de principes van het nagestreefde snelle bestaan, tegen het gevoel van vooruitgang, tegen het succesvolle, tegen de waardeloosheid.

Kijk lieve jongens en meisjes, je kan dan wel heel snel in Parijs zijn, maar ga dan ook verder. Een dag Parijs is toch echt aan de lange kant, beperk het tot vijf minuten, lang zat.

We wonen hier in dit prachtige Oost Europese land op het platteland. En dat heeft zo zijn gevolgen. Laat ik er één noemen. We houden van films. Canal Digital is de oplossing. Wel een Nederlands adres opgeven, anders gaat het niet.

Alle Nederlandse tv-zenders en honderden pulpkanalen. Die zet je gewoon niet op. MAAR de laatste jaren, misschien al meer dan vijf, worden films of docu’s die we willen zien op de late avond of in de nacht uitgezonden. Opnemen is de way out. MAAR de laatste maanden, misschien al meer dan vijf, worden ook die dingen die we willen zien niet meer uitgezonden. Berusting is de way out. MAAR er is mijn karakter, heb geen berusting.

  

Het is afgelopen maandag en mijn vrouw keek naar TIJD VOOR MAX. MAX is een omroep opgericht voor de oudere kijker. In dat programma kwam de actrice Hanna Verboom in de kwebbelvijver aan de beurt, tegen het einde. Zij meldde dat ze een website was begonnen waar iedere maand tien films worden aangeboden, films die je gezien moet hebben. Aanbevolen door een aantal beoordeelaars. Kosten vijf euro per maand. NOU DAT LEEK WEL WAT VOOR DEZE OUDE KNAKKERS.

Ik vroeg haar hoe die website heette. Zij zei dat ze het niet had kunnen verstaan. Of de telefoon was gegaan of de hond had er doorheen geblaft, het was niet doorgekomen.

Ik dacht: HIER GA IK EEN HELE DAG AAN BESTEDEN.

De volgende dag zette ik de telefoon af, het tuinhek op slot en de koffie klaar.

Uitzending Gemist op de laptop. Zoeken naar Tijd voor Max. Gevonden. Doorspoelen naar het einde is er niet bij, dus weer veertig minuten uitzitten, en ja hoor, daar is Hanna Verboom. OP het moment dat ze de naam van de website noemt, gooien de presentatoren er een dik gebbetje over heen, zodat je die naam niet kan verstaan.

Toch maar eens met MAX bellen.

-Met Jojanneke….

-Ik dacht dat ik met omroep max sprak…

-Ja dat doe je ook

Ik leg de MILLENIAL uit wat mijn probleem is, dat de presentatoren van Tijd voor Max door belangrijke informatie heen kwebbelen en daar op zegt zij:

-Sorry, maar dit doen zij opzettelijk. Wij mogen geen namen noemen van commerciële ondernemingen. Dan krijgen we een boete. Dat gebeurt ook bij schrijvers die een boek komen aanbevelen. Zodra de naam van de uitgever valt wordt er doorheen gepraat.

-Hoe nu verder?

-IK geef je de naam van de website. CINETREE.

  

We zijn dus verder. Niet opgeven, kop erbij houden.

De website is duidelijk, de filmbeoordelaars worden curatoren(!) genoemd, maar vooruit niet zeuren. Abonneren. EN DAT GAAT NIET.

Maar weer bellen,

-Met Carlette…

-Spreek ik met Cinetree…

-Ja daar spreek je mee.

 (…..)

-Sorry, maar je kan niet naar onze films kijken, want je woont niet in Nederland.

 De dag is ten einde. Opgeven? Ja wat anders.

 

 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 


Culturen; Vreugde; Kleuren


Ernst Schade, die in Portugal woont heeft al heel lang een grote affectie met de vroegere Portugese koloniën.
      Laatst was hij met zijn zoon in Guinee-Bissau (West-Afrika).
Hij stuurde mij een groot aantal foto’s, waarvan ik er 22 heb geselecteerd.

      Een foto-impressie van een in Nederland onbekend en vergeten land.

Landschappen, mensen, culturen, tradities, arbeid, vreugde, kleuren.

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Subcategorieën