Beelden

 

 

Meneer Koekkoek tekent een koekoek

 

Deze plaat hing vroeger bij mij in de zesde klas van de P.H. v.d. Leyschool in Haarlem-Noord. Het is een aquarel en er één uit een serie van 12 schoolplaten. Gemaakt door M.A. (Marinus) Koekkoek (1873-1944). Titel: In de weide.
      Meester Mol vertelde er graag over en zei dan dat deze weide in de Hekslootpolder lag tegenover de school.
Inderdaad leek het er een beetje op, maar meester Mol maakte het wel eens vaker een beetje mooier dan het in werkelijkheid was.

Wat zien we op deze prent?

In het centrum twee kieviten. Eenvoudig te herkennen door de zwarte kuif. Daarachter zitten kraaien.
      Recht voor de kieviten springt een kikker de sloot in. Die moet natuurlijk erg oppassen voor de ooievaars, waarvan er één al op jacht is en de ander nog in de lucht cirkelt.
      Over het water scheert een oeverzwaluw. Daarvoor een echtpaar wilde eenden. Het vrouwtje wijst de weg aan vijf kleintjes. Het is volop lente.

Linksvoor op het plankier zit een kwikstaartje.
     
Maar opmerkelijker is het vogeltje rechtsboven op het hek.
Dat is een grapje van tekenaar Koekkoek, want het is een koekoek. Een vogel die je overal hoort, maar bijna nooit ziet.

Nog opmerkelijker is het zwarte beestje rechtsonder. Dat is een mol. Meester Mol wist het zeker. Mollen zijn blind en leven ondergronds.
      Ze eten wormen, die voor zo’n 90% uit vocht bestaan. Toch las ik op internet dat mollen goed kunnen zwemmen en soms water uit de sloot drinken.

Langs de oever staan drie knotwilgen; in de weide ondermeer madeliefjes, boter- en paardenbloemen.
      In de sloot drijven lelies en links achter het plankier staat -geloof ik- een zwanenbloem. De plant aan de oever midden onder lijkt mij -na wat vergelijkingen- smalbladig waterweegbree.

De plank over de sloot spreekt ook tot de verbeelding.
      De kindertjes, die in de boerderij wonen gaan er graag overheen bijvoorbeeld om in de wei het eerste kievitsei te zoeken.

 

 

De Hors; een wandelende zandvlakte

 

Wandelend zand wordt het genoemd. En het gebeurt aan de zuidpunt van Texel. Daar is de Hors. Een uitgestrekte zandvlakte, waar zich nieuwe duintjes vormen.
      Je kunt er lange wandelingen maken. En dat je soms tot je enkels wegzakt in drijfzand moet je maar op de koop toenemen.
Er zijn uitgestippelde routes, maar je kunt natuurlijk ook je eigen plan trekken.
      Het is dan wel slim om je eigen voetsporen ook op de terugweg te volgen, want het is een enorm uitgebreid gebied waar je aardig kunt verdwalen. Alles lijkt dichtbij en veel lijkt hetzelfde.

                               

Kijk eens naar dit kaartje.
      De zandplaat De Hors slibde in de achttiende eeuw aan. Verhelen heet dat. Onrust volgde in het begin van de twintigste eeuw.
En De Razende Bol komt eraan. Nog een jaartje of vijftig schat men op Texel. Een beetje jammer in zekere zin, want De Razende Bol is nog een echt onbewoond eiland voor onze kust.
      Een romantische plek waar ik in 1976 in zeer onstuimig weer een paar dagen tussen onontplofte granaten gekampeerd heb.
Reportages 1; Een Razende Bol.

Razende Bol (Achter de vloedlijn)

 

De Horsvlakte vormt zich omdat de ebstroom uit de Waddenzee in het Marsdiep botst op de vloedstroom uit de Noordzee.
      Daardoor bezinkt zand en ontstaan er zandplaten, die richting Texel wandelen door de getijdenstromingen.
En de zuidwestenwind zorgt ervoor dat er duintjes ontstaan.
      Als je die met helm beplant vormen zich zoals nu voor de zandvlaktes grote duinen.
Dat is trouwens toch een interessant gebied met niet alleen duinen en valleien, maar ook met duinmeertjes, waar veel vogels zijn.

Vogels

 

Er zitten hier volgens lokale informatiebronnen ondermeer dwergsterns, wintertalingen, smienten, diverse soorten eenden, futen, brilduikers, kleine karekieten, rietgorzen en rietzangers, baardmezen, blauwborsten, sprinkhaanzangers, bruine kiekendieven, roerdompen, kieviten, graspiepers en tureluurs.

Planten

 

En er groeit bijvoorbeeld: ruwe bies, tweerijige zegge, zwarte zegge, waterzuring, watermunt, wolfspoot, blauw pijlkruid, oeverzegge, padderus, waterbies, kruipwilg, puntmos, parnassia, groenknolorchis, moeraswespenorchis, dwergbloem, waterpunge, melkkruid, strandduizendguldenkruid, waternavel, stijve ogentroost, duinkruiskruid en orchideeën als de brede-, riet- en vleeskleurige orchis.
     
En om het nog vollediger te maken zijn er ondermeer de volgende paddenstoelensoorten: wasplaatje, gordijnzwam, duinstinkzwam en het zeldzame bekerzwammetje.

Voetstappen

 

 
Vuurtoren

 

 Midden achter de vuurtoren van Den Helder, die op veel plekken op de Hors te zien is.

 Duin & meer

 

 
Stuifduin & plas

 

 
Jutterijpaal

                 

 

 

Zeer exclusief eiland

 

Sveti Stefan is een eilandje voor de kust van Montenegro. Een paar kilometer weg van de drukke badplaats Budva.
       Via een dammetje kun je ernaar toe. Dat wil zeggen als je veel geld hebt.
Sveti Stefan is namelijk een zeer exclusief hotel, dat hoort bij de Aman resorts.
      Er zijn 58 appartementen. Als u met twee personen van 19 op 20 augustus 2016 een nachtje wil slapen, betaalt u voor een cottage 1.433,-- , voor een deluxe cottage  1.543,-- , voor een suite met uitzicht op zee 4.293,-- en voor een Sveti Stefansuite 4.953,-- Er is nog wel wat vrij.
     
Alleen als je kunt aantonen dat je een kamer hebt, mag je via het dammetje naar het eiland.
Twee geüniformeerde heren zien hierop toe.

Dam

 

 Het eiland was ooit een vissersdorp. Maar in de jaren zestig van de vorige eeuw werd het ingericht als hotel.
      Een paar jaar geleden vond een grondige reconstructie plaats.
Het resort kreeg in 1992 wereldwijde bekendheid toen hier de rematch werd gespeeld tussen de schaakgrootheden Bobby Fisher en Boris Spasski.
      Een raar tijdstip overigens, want Montenegro was toen nog onderdeel van Servië dat in 1992 een bloedige oorlog voerde tegen Kroaten en Bosniërs.


Zicht op kust

 

 Lang niet alle kamers hebben overigens zicht op zee.
     
Sommige suites kijken uit naar de kust en hebben dit zicht.

Strand

 

 Er is een smal strandje beschikbaar. Zand vermengd met gravel.


Kerkjes

 

 Er zijn nog twee kerkjes en een galerij op het eiland. Een paar jaar geleden kon je die nog bezoeken door 7 Euro te betalen.
     
Maar de hotelgangers zijn zo op hun privacy gesteld, dat daar inmiddels een stokje voor gestoken is.
Kunnen ze onbespied gokken in het casino daar.

 

 

Spectaculair & onfatsoenlijk

 

 Kijk eens vanaf 1700 meter naar de baai van Kotor in Montenegro. Een groot cruiseschip heeft er bezit van genomen.
      Een spectaculair maar tegelijk ook onfatsoenlijk gezicht.
Het schip is te groot om aan de rede (rechtsonder in de baai) te kunnen aanmeren.
      Daarom is het voor anker gegaan.

Ik daal de zwarte berg af en neem plaats op het balkon van ons appartement.
      En daar kan je het schip bij wijze van spreken aanraken.


Solstice Celebrity

 

 Het is de Solstice van de Amerikaanse maatschappij Celebrity Cruises. 2850 passagiers; Ze waren er allemaal, want de cruise was uitverkocht.
      Verder: 1253 bemanningsleden. Dertien dekken, 10 restaurants, 10 lounges, bars en clubs, casino, discotheek en 3 zwembaden.
‘s Ochtends om acht uur was het schip vanuit Venetië de baai binnengekomen; s’middags om vijf uur zou het weer vertrekken richting Napels.


Kleine pendelbootjes

 

 Hoe moesten al die passagiers naar Kotor?
     
Daar had de rederij keurig in voorzien.
Er waren zes bootjes aan boord, die voortdurend tussen de wal en het schip pendelden.
     
Passagiers moesten helemaal naar beneden om daar aan boord te stappen.
In Kotor lagen dan weer steeds bootjes klaar, die ieder moment konden terugkeren.
      Soms ging dat zelfs voor één passagier.

 

 

Nieuw Amsterdam

 

Een paar dagen eerder was de Nieuw Amsterdam van de Holland America Line al langsgeweest. 
      Ik wist niet eens dat die maatschappij nog bestond, maar het bleek inmiddels Brits-Amerikaans met als standplaats Seattle V.S.
(De Nieuw-Amsterdam had als thuisbasis Rotterdam en dan blijkt maar weer eens dat die Amerikanen niets weten van de strijd tussen 010 en 020).
      Dit schip met 11 dekken en 2.886 passagiers kon wél aanmeren aan de rede.

   

 

 Bij het vertrek moest het eerst achteruit en toen in de baai keren.
      Pas daarna werd het weer rustig in Kotor.

 

 

 

 

 

 

Bled revisited

Ik schreef gisteren een stukje over mijn ervaringen in 1982 aan het meer van Bled, dat toen nog gewoon bij Joegoslavië hoorde.
      In het najaar van 2009 ben ik daar nog eens teruggeweest en schreef toen dit stukje.


EEN PITTORESK MEER, ZEG!

Allemachtig prachtig 

Anderhalf uur 

Pandjes 

Afbraakpand