Een vreemdganger & een snoeshaan

  

Het ding staat er al meer dan tien jaar. Verstilde snelheid. Op een verhoging aan de rand van een akker.
     
En je moet het toegeven: Een prachtig gestroomlijnde machine. Een moordwapen. Een gevechtsvliegtuig. Een Lockheed F-104 Starfighter.
Locatie: Oosterland op het Zeeuwse eiland Schouwen-Duiveland. Het terrein van auto-demontagebedrijf Ad Stouten aan de N 59.
      De Starfighter was de standaard jachtbommenwerper van de NAVO van 1961 tot 1985. Nederland had er ook een aantal. Ze waren gestationeerd op de vliegbases Leeuwarden, Twenthe en Volkel.

      Altijd als ik daar langs rijd moet ik denken aan Prins Bernhard en Henk Vredeling, resp. een vreemdganger, man van Koningin Juliana en een vreemde snoeshaan, Minister van Defensie in het kabinet Den Uyl.
      Bernhard -volgens Vredeling een typische Mof- ontving begin jaren zestig van de vorige eeuw 1,1 miljoen aan steekpenningen van Lockheed, omdat hij had gelobbyd voor de Starfighter. In 1974, toen er werd gesproken over de opvolging van de Starfighter probeerde hij het nog eens. Hij zou ervoor betaald worden om Nederland zover te krijgen de Lockheed P-3 Orion aan te schaffen.
      Dat ging niet door. Henk Vredeling koos namelijk voor de F-16. Tegen de zin van zijn partij (P.v.d.A.) in. ‘’Congressen kopen geen straaljagers’’, zei hij bij die gelegenheid. Toen de rol van Bernhard duidelijk werd, onthief Vredeling de Prins van al zijn militaire taken. Hij trok verder aandacht door oud-minister Joseph Luns ‘’in de goal te willen schoppen’’ als hij hem nog eens voor zijn voeten zou krijgen.  

  

De N-59 is een drukke tweebaansweg. Vooral in het seizoen. Je mag er tachtig kilometer per uur rijden en niet inhalen.
      Er zijn vooral jonge mannen, die zich hier nogal eens aan onttrekken.
Ze maken kennelijk testosteron aan als ze de Starfighter zo slagkrachtig langs de weg zien staan.