Poëtisch teksttheater in een botenhal

 

Wij waren weer even op het Nazomerfestival in Zeeland. Een interessant evenement, dat zich ieder jaar op een aantal vaak bijzondere locaties afspeelt.
      Dit keer ging de tocht naar Scharendijke op Schouwen-Duiveland. Dat ligt aan de Grevelingen, vlakbij de Noordzee.

      We kwamen terecht in een botenhal aan de zogeheten Haven Kloosternol, waar het Vlaamse toneelgezelschap De Tijd een bewerking van Amos Oz’ roman Dezelfde zee opvoerde.
      Het werd een fenomenale ervaring.

 

  

Geen actie, geen dialogen, geen confrontaties, maar louter monologen in een minimalistisch decor. Een grote houten vloer tegen een achtergrond van een blauwe wolkenlucht boven de zee. Hier en daar lag nog een verloren boot. Teksttheater dus of poëtisch speeltoneel.
      Vier acteurs vertellen in de derde persoon enkelvoud het verhaal van Amos Oz. Over afscheid nemen, de dood, wanhoop en een bijna onstuitbaar erotisch verlangen.
      We zien belastingadviseur Albert, wiens vrouw net is overleden aan kanker. Zijn zoon Rico probeert die dood te verwerken door bergen te beklimmen in Nepal. Zijn jonge vriendin Dita heeft geen onderkomen en trekt in bij haar schoonvader. En Alberts vriendin Bettine wordt daar weer jaloers en boos om. Het taalgebruik is subliem en de opgeroepen spanningen werken bijna hallucinerend. Vanavond en zaterdagavond kunt er nog naar toe.

  

Zoals vrijwel altijd bij dit soort voorstellingen is het publiek aan de rijpe kant. Een deel van de bezoekers werd met een bus vanuit Middelburg naar de botenloods gebracht. Ik hoorde een mevrouw tegen haar dochter van een jaar of veertig zeggen: ‘’Jij bent by far de jongste hier’’.
Voordat het gezelschap in ganzenpas naar de hal mocht, kregen zij te horen dar er geen toiletten waren in de hal. ‘’Dus als u nog even moet, ga dan naar brasserie De Westenwind. Kunt u ook koffie krijgen’’.

  

Gezelschap De Tijd met v.l.n.r Lucas Vandervorst, Mieke de Groote, Evgenia Brendes en Jonas de Vuyst