Een zee vol tegenstellingen


Het permanente Hof van Arbitrage in Den Haag doet vandaag een uitspraak over de Spratly-eilanden.
     
Dat wordt een uitspraak, waarvoor internationaal grote aandacht is. Een uitsprak ook, die in het Verre Oosten grote gevolgen kan hebben. De eilanden worden betwist door zes landen, maar China meent dat het aanspraak maakt op 90 procent van die eilanden.
      De zaak voor het Hof is aangespannen door de Filippijnen. In juni 2011 schreef ik al eens een stukje over die eilanden, omdat ik er in 1981 tussendoor heb gevaren. Dat stukje ging zo:

 

Begeerd door zes landen

Kent u de Spratly-eilanden?

      Waarschijnlijk niet. Waarom zou u?

Ze zijn onbewoond en liggen in de Zuid-Chinese zee. 

      Zo’n honderd eilandjes. In geen enkele Westerse atlas wordt duidelijk bij wie ze horen.
Ze zijn namelijk betwist.
      Betwist door maar liefst zes landen: China. Taiwan, Vietnam, Maleisië , de Filippijnen en Brunei.
      Er zitten militairen op sommige eilanden, die bezet zijn door al die landen.
Onder de zeespiegel bevindt zich namelijk olie & gas. Zeer veel olie & gas.

      Bovendien is het een zeer visrijk gebied.


Uw bloghouder als matroos

 Ik ben er dertig jaar geleden vlak langs gevaren. Er tussen door zelfs. Dat komt zo.

 In juli 1981 monsterde ik in Singapore voor een programma van de VPRO-Radio aan op de Nedlloyd Madras, een containerschip dat naar Yokohama in Japan zou gaan.       (Audio 59 : Wereldreis deel 8). 

  

Ik was volgens mijn monsterboekje matroos maar werd niet geacht om ook maar iets aan boord te doen.
      Daar waren zeelieden voor uit Indonesië en de Filippijnen.

 De reis duurde twaalf dagen en werd tussentijds verlegd omdat er een tyfoon over de Zuid-Chinese zee trok. 

      In plaats van naar Yokohama gingen we naar Kobe.
Dat was op zich niet zo verschrikkelijk belangrijk, maar daardoor gingen we langs veel meer van die eilandjes dan eigenlijk de bedoeling was.
      De tweede stuurman vond het razend interessant. 

      Hij had een bredere belangstelling dan wijven, voetbal, vreten & zuipen.
Ik zat bij het avondeten steevast naast hem.
      Dat diner (Hollandse kost ja!) was altijd een heel ritueel.
De hofmeester bediende als eerste de kapitein.
      En dan ging het verder volgens de hiërarchie. Eerste stuurman, eerste werktuigkundige (machinist) etc.
Ik was de laatste. Weliswaar een soort gast, maar niet zo’n belangrijke.
      De tweede stuurman woonde in Singapore en kende het gebied goed.                      
  
  

      Veel beter bijvoorbeeld dan de kapitein die in Zuid-Afrika woonde en grote waardering had voor het Apartheidsregime.
Hij -de stuurman- voorspelde dertig jaar geleden al, dat het nog wel eens tot grote conflicten zou kunnen leiden daar op die Spratly-eilanden.


Rotspuntjes boven water

Je zag er overigens niet zo veel van. Af en toe een rotspuntje boven water. 

Bij vloed verdwenen er zelfs eilanden onder de zeespiegel.
      De stuurman wees ze aan op het radarscherm. Ze zijn klein & onbeduidend.
Bij elkaar is het landoppervlak niet meer dan vijf vierkante kilometer.
      Maar ze zijn dus economisch & strategisch van enorm belang.
Er hebben zich de afgelopen dertig jaar inderdaad regelmatig incidenten voorgedaan, maar die hebben het Nederlandse nieuws niet gehaald. 

      Eén keer slechts voor zover ik heb kunnen nagaan.
Er vloog toen in de Zuid-Chinese zee een tanker in brand en dat was aanleiding om ook iets over die eilanden te vertellen.
Het NOS-Journaal besteedde er aandacht aan: