Beelden (795)

 

IRKOETSK

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Dat ik daar vrijwillig naar toe ging, het is onvoorstelbaar. Altijd fantasieën gehad over die Trans Siberische spoorlijn. Wodka, mooie vrouwen, adembenemende uitzichten en Russische sentimentele muziek. Maar deze fantasie had zich niet laten stoppen en was overgegaan in de werkelijkheid. Hans Dorrestijn zou mee gaan. Lachen kon je wel met hem, dat scheelt altijd in de trein.
      Eerst met de trein naar Moskou; twee dagen of zoiets. In Moskou begint die Trans Siberische spoorweg. Hij duurt vier dagen, en ook dus nachten.

Laten we beginnen met de uitzichten. Kort gezegd: stomvervelend. Als je tussen Utrecht en Amersfoort reist zie je vaak alleen maar berken. Wel, dit waren vier dagen berken. Stomvervelend gaat dan op den duur wel over in een prettige berusting, dat wel.
      De reisgenoot kwam raar om de hoek kijken. Als je de hele dag een coupé deelt zie je direct alles van elkaar. Hans deed geheimzinnig met een pilletje. Wat is dat vroeg ik hem.
      Ik had je het niet willen vertellen, maar ik heb hartproblemen… Dat  had je wel eens van te voren kunnen zeggen, riep ik hem toe. Dan had je me niet meegenomen, antwoordde hij. WE ZITTEN GVD NU IN DE TAIGA MET EEN HARTPROBLEEM! Hans loste het de volgende dag of de dag daarop op met de mededeling dat de pillen tegen aambeien waren…

                

Als er iets is dat deze treinverbinding doet is het aan de tijd knagen. De trein en dus ook de stations houden de Moskou tijd aan. Tussen Moskou en Irkoetsk is een tijdsverschil van vijf uur, men doorloopt diverse tijdzones. Op den duur is het ontbijt om twee uur in de middag, het avondeten om 12 of 1 uur in de nacht.
      Incidenten? Ja daar kan je op wachten.
Voor alle ramen hangt een soort vitrage, waardoor je niet goed naar buiten kan kijken. Onmiddellijk naar de wagon-begeleidster. Of die gordijnen niet weg kunnen. Nee dat kan niet, Moskou wil ze dicht hebben. Of ze reservegordijnen aan boord heeft. Nee. ''Ik gooi er één direct naar buiten''. Zij kwaad, maar met een paar nylonkousen is alles weer op de rails…

Dan dit. In ALLE coupés is muziek. Tjaikovski en erger. Er is wel een volumeknop, maar die kan die muziek alleen harder zetten. Dat is op den duur niet vol te houden. Iedereen in de belendende coupés begint daarom steeds harder te praten en te drinken. Hoe deze toestand te verbeteren zonder met schroevendraaiers aan de slag te gaan?
      Ik bedenk dat ergens in die trein een studio moet zijn en begin aan een lange wandeling. Nu moet U weten dat de deuren in die trein LOODZWAAR zijn en ja hoor ik krijg mijn hand er tussen. Net bij een wissel, dat maakt de wond groter. Ik vind de studio en word meteen door de daar ook aanwezige arts verbonden. De pijn is hels. Hij geeft me een halve liter VALERIAAN. Door de versuffing die snel optreedt vergeet ik het hele doel van mijn bezoek en slaapwandel terug naar onze coupé. De daarop volgende uren heb ik geen berkenbomen meer gezien, noch iets gezegd.

Aankomst uiteindelijk in Irkoetsk. Veel communistische flats en grote pleinen met te veel verveling. Hotel, van het type nou ja. Hans stelt voor om maar te beginnen met het verzenden van ansichtkaarten, dan zijn we daar van af. In de hotellobby zijn twee loketten. Souvenirs en een soort van postkantoor. Kaart gekocht, nu nog de postzegel.
      Het postkantoor gaat over een uur open zegt het mormel van de souvenirshop. Na een uur: hetzelfde mormel in het postkantoor. Er moet drie roebel op, maar ze heeft die zegels niet en plakt de hele achterkant van de ansichtkaart vol met kleinere waarden. ER IS GEEN RUIMTE MEER VOOR HET ADRES… Ik vraag haar hoe het verder moet. De kaart niet versturen is haar oplossing.

In de middag naar een supermarkt. Witbrood en iets er op, kaas of zo. Maar wat we ook proberen we krijgen niks voor elkaar. De kassa ziet ons broodje wel en ook de kaas, maar tot afrekenen komt het niet. Wat blijkt? Het Siberische systeem is hier EERST naar de kassa en zeggen wat je wilt, afrekenen en dan met het kassabonnetje naar de schappen. Kom daar maar eens uit.
      Irkoetsk begint ons de keel uit te hangen, maar hoe kom je hier eerder weg… Het communistische reisbureau INTOURIST staat  niet toe dat je van het van te voren ingediende reisplan afwijkt. Vier dagen Irkoetsk zijn vier dagen Irkoetsk, klaar uit. Het wordt tijd voor een list, maar het blijft oppassen geblazen.

Ik zet hartproblemen in.

Naar de hotelbalie en meedelen dat ik hartritmestoornissen heb en direct naar huis moet gaan. Ze reageren meteen. Kamers ontruimen en in de hal wachten op de dingen die gaan komen. NIET ROKEN DUS. Binnen een uur komt er een grote zwarte Wolga voorrijden. In dat ding. Naar het vliegveld. Daar staat een grote Toepolev met onder de vleugels honderden mensen. De patiënt mag als eerste instappen. Dan komt de rest. De vliegmachine gaat naar Moskou. Bij de landing zie ik dat ook daar weer een grote zwarte auto klaar staat. Patiënt als eerste naar buiten. Naar hotel. Gelukkig is het hotel in deze verzorgingsketen niet op de hoogte gebracht van de hartproblemen. ROKEN DUS.

Het werd tijd voor wodka en conclusies.
      WEG UIT DIT LAND.


Klik HIER voor alle Photosophieën 

 

 

DE SNELWEG NAAR DE KRANKZINNIGHEID

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Zit IK al lang op die weg? IK vrees van wel!
      Laten we bij het begin beginnen, anders is het eind zoek. We noemen IK “HIJ”, want er is ook nog een wat normaler deel van de persoonlijkheid en dat noemen we IK of de ikheid.

HIJ was kind en zag de buitenwereld niet zoals de meeste kinderen. Voor hen was een fiets een fiets, maar voor hem kon het net zo goed een boot zijn als je er het water maar bij dacht. Ook een muziekinstrument was mogelijk: een paar wasknijpers tussen de spaken en klaar was je.
      Op school kreeg HIJ het er moeilijk mee, vooral bij vakken als geschiedenis en aardrijkskunde. De onderwijzer of later de leraar vertelde iets en HIJ hoorde totaal andere verhalen. Bonifatius bij Dokkum vermoord. HIJ hoorde toch echt Goejanverwellesluis en zag rennende paarden en op hol geslagen koetsen.

Later kwam IK bij de radio, IK kon er niks van. Nog geen bladzijde goed voorlezen. Hoe hadden ze me ooit aangenomen. Maar IK had hem bij me en dat redde me. HIJ kon van alles, behalve het gewone. En daar wassie goed in.
      En: als je graag van hoofdwegen af wilt dan kan er van alles gebeuren. Dat gebeurde ook.

Ook vond HIJ dat we ons moesten abonneren op NEUES DEUTSCHLAND, de communistische krant van de voormalige DDR, de Deutsche Democratische Republik. IK vond er geen zak aan, steeds maar weer verhalen hoe goed het ging in het arbeidersparadijs.
      Toen in '89 viel de muur en IK vond dat we daarbij moesten zijn, HIJ ook. IK organiseerde een interview met de hoofdredacteur van die vreselijke krant, maar HIJ ging het doen.
      HIJ zei tegen die man dat hij slechts één vraag had en of dat goed was. Dat was goed, fragen Sie mal. Kônnen wir die letzte vierzig Jahr zusammen fassen mit einem Wort. Das Wort ist Scheisse.
      De man antwoordde, dat dit volgens hem een goede samenvatting was. Einde gesprek.

Nu is het jaren later en IK heb hem nog steeds bij me. HIJ wilde graag een snelweg op en IK wist meteen dat die weg naar de krankzinnigheid zou leiden. Maar hoe desastreus de aankomst ook zal zijn, er zijn altijd afslagen. En vaak haal IK hem over eerst maar weer eens een afslag te nemen. WE eten dan meteen bij een benzinestation een slappe frikandel. Het gerecht of hap tegen verbeelding.
      WE zijn nu al weer lange tijd op de snelweg. HIJ wil niet meer stoppen en IK krijg angst dat we de laatste afslag zullen missen. Wat er tot nu toe op die weg is  gebeurd? IK leg het uit.

Pareidolia is het verschijnsel om gezichten, dieren of monsters te zien in foto’s van planten, muren of zomaar stoffen. De pareidolia die iedereen kent is het zien van een gezicht in de maan.
      Hier een onschuldig voorbeeld: cappuccino, die je aankijkt. Daar is niets verontrustends aan. Tot nu toe niet…

   

Maar na een paar afslagen op deze heilloze weg, stelt HIJ voor om de Pareidolia’s te vervolmaken en de resultaten zijn hier. IK noem ze 1, 2 en 3.

1 is de tekst die  op een tuintegel ontstaat na een hevige hagelbui. Het is een boodschap, maar welke.

                       

2, de gekruisigde aardbei. Ook vruchten hebben soms extreme gedachtes of verzinsels

                      

  1. Oneindigheid is niet te benaderen, maar de oneindigheid ziet jou wel.

                     

Het is nog 2 kilometer voor de laatste afslag. HIj spreekt: Peter IK ben bijna bij het einde. De beste Pareidolia bestaat niet. Het is een denkbeeld in je hoofd en er hoeft ook geen tekst bij.
      IK ga hem overhalen deze laatste afslag te nemen.

 
Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Een veel gefotografeerd denker

Eén van de meest gefotografeerde beelden te Pécs in Zuid-Hongarije is dat van Weöres Sándor (1913-1989). Het staat in de Király Utca, de drukste straat van de stad. Het trekt aandacht. Hier zit een geleerd man. Een denker.
      Veel mensen maken selfies en gaan dan in zo’n zelfde houding staan of zitten.

   

Wie was Weöres Sándor? Of zoals wij zouden zeggen Sándor Weöres, want Hongaren zetten de voornaam achter.
      Op het drukke terras tegenover het standbeeld weet men eigenlijk niet precies wie de man is.
Uitkomst biedt wellicht ’t boek op het tafeltje.   

   

Het is niet meer zo goed leesbaar. Maar ik herken de naam en de jaartallen. Die gaan steeds over zijn activiteiten in Pécs. Hij studeerde aan de Universiteit (de oudste van Hongarije).
      Eerst Rechten, daarna Geografie en Geschiedenis. Later behaalde hij een doctoraat in Filosofie en Esthetiek.
Hij was schrijver, dichter, componist, vertaler en wereldreiziger.

Op de dag dat ik er ben vieren studenten en hoogleraren feest omdat de universiteit 650 jaar bestaat.
      Hier trekken ze langs het beeld (uiterst links).

   

Weöres werd geboren in het plaatsje Szombathely in hert noordwesten van het land.
      En verdomd: daar is ook zo’n soort beeld. We zien de denker op een bankje, terwijl hij zijn poesje streelt.

  

 

 

 

Kruispunt Philipsdam-Grevelingendam

   


Eb aan de Oosterschelde

   


Bruinisse aan de horizon

   

 

Mosselboot (Sint Philipsland aan horizon)

   

 

 

 

 

Tuin en Terras Terzijdes

 

Roos Maria Helena


Salie & Venkelkruid


Odette & Twinkel

 

Roos Babette

 

Rozemarijn

 

Druif

 

 

Radioverslaggever

 

Roos Daniëlle

 

Papavers

 

Viooltjes & Afrikaanse Lelie

 

Surfina

 

Schapegras

 

Vingerhoedskruid & Vlier

 

Cortenstaal

 

Pad 


Graan

 

 

Subcategorieën