Audio (135)

 

Евгений Онегин in het Bolshoi Theater


Het was eind maart 1995. Behoorlijk koud. In de straten van Moskou lag nattige sneeuw.
     
Rusland was zich aan het losmaken van de Sovjet-tijd. Wij sliepen niet in zo’n treurig staatshotel, maar hadden een appartement gehuurd aan de rand van het centrum. Iedere ochtend kwam de eigenaresse een ontbijtmandje brengen. Verse broodjes, worstjes, vleeswaren, kazen, een soort yoghurt, een kan koffie en steevast een klein flesje Stolychnaya wodka. 
      Wij wilden onder meer naar het Bolshoi theater, ’s werelds meest beroemde cultuurtempel. Wat immers is een bezoek aan Moskou waard als je niet in het Bolshoi geweest bent?
     
Wij gingen met de metro naar het Sverdlov Plein. Daar is het witte theater met de pilaren.

                    

Wij hadden geluk, want die weken werd de opera Jevgeni Onegin opgevoerd. Een opera van Pjotr Tsjaikowski naar de gelijknamige roman van Aleksandr Poesjkin. Uitgevoerd door het Bolshoi Theatre Orkest onder leiding van Alexander Lazarev. Russischer kon het allemaal niet.
      Het was nog redelijk vroeg en op een bordje stond dat de kassa die middag tussen twee en vijf uur open zou zijn. Telefonisch reserveren ging niet en on-line bestellen bestond natuurlijk nog niet.
     
Toen wij ‘s middags terugkeerden stond er een gigantische rij. 
Tja. Aansluiten dan maar…  
     
Er kwam een man op ons af. Waar we vandaan kwamen en wanneer we de voorstelling wilden bijwonen? Wij kwamen uit Holland en wilden diezelfde avond naar het theater.
     
‘’Dat kan’’, zei de man. ‘’U geeft mij een klein voorschot en dan ga ik voor u in de rij staan. Als u over drie uur terugkomt treft u mij op dezelfde plaats met kaartjes’’.

            

Hij haalde een foto tevoorschijn van het rood-gouden interieur en wees aan dat wij het beste op het balkon konden plaatsnemen; tweede rij van onderen. Ieder ticket zou 75.000 Roebel kosten en hij schreef de koers op die hij hanteerde: 1US$ is 4.500 Roebel.

Rode Plein

Wij vetrokken intussen naar het Rode Plein, want wat immers is een bezoek aan Moskou waard als je niet op het Rode plein geweest bent? En passant deden wij er ook het Mausoleum van Lenin bij en dronken een borreltje in de Slavanska Bar aan de Oelitsa 25 Oktjabrja.
     
Toen wij terugkwamen stond de man breed grijnzend te zwaaien. Hij had natuurlijk de kaartjes en had ook nog een beschrijving van de inhoud van de opera. In het Nederlands nota bene.

     

De Cast

 

’s Avonds waren wij keurig op tijd. Maar een suppoost begeleidde ons niet naar de tweede rij van onderen maar naar de tweede rij van boven. Waren wij nu toch een beetje opgelicht of was er sprake van een communicatiefout?
      Heel erg was het niet, want de akoestiek in het theater is op alle plaatsen uitstekend en ook het zicht op de operavloer was perfect.

Thuis in Nederland kochten wij een CD met de opera. In nostalgische buien luisteren we ernaar en drinken daar Stolychnaya wodka bij.

Luister HIER naar de slotscene van Jevgeni Onegin in Moskou op het Rode Plein uitgevoerd door Anna Netrebko en Dmitri Hvorostovsky.  

 

 


Klik HIER voor alle muziekborrels    

 

©2016 Ronald van den Boogaard

 

TOCH NOG.


(Door Peter Flik, audiosooph te Hongarije)


Na bijna twintig jaar weer een radioprogramma gemaakt.

Geprobeerd.

Montagetechnieken vergeten.

Of ze waren achterhaald.

Eerst weer cursus.

Stem nog goed?

IJdel genoeg?

Jezus, waarom doe ik dit?


Luister HIER

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

It’s so good tot be back home

Het verschijnsel bestaat nu ruim 10 jaar: Flashmob. Je zou dat kunnen vertalen in flitsmeute of flitsmassa. Plotseling verschijnt iemand in een drukke menigte, die iets aparts gaat doen. Vaak verschijnen er andere mensen, die dan hetzelfde gaan doen. Het publiek is verbaasd of soms verbijsterd.
Maar soms gaat datzelfde publiek ook meedoen en dan ontstaat een soort happening met een groot saamhorigheidsgevoel. Het begon in 2003 in New York. Uitvinder is Bill Wasik, redacteur van Harper’s Magazine.

Flashmobs vinden heden ten dage in de hele wereld plaats. Vaak komt er muziek aan te pas en gaan de mensen dansen. De sociale media spelen een grote rol. Mensen worden via die media opgeroepen om mee te doen. Spontaan gaan ‘’onbekenden’’ dan ook vaak meedoen, hoewel de mob regelmatig ook beperkt blijft tot een optreden van de initiatiefnemer(s). Het event duurt nooit lang en eindigt vaak net zo abrupt als het begonnen is.
Ik zal af en toe een link plaatsen naar een Flashmob.

    

We gaan naar de aankomsthal van Heathrow Airport Londen. Mensen die terugkeren worden tot hun verrassing en eigenlijk ook wel tot hun genoegen verwelkomd door zingende mensen met fake-instrumenten. It’s so good to be back home.  
Luister HIER

 

 

Baseball time; Opening Day

Zondag begint het Amerikaans honkbalseizoen weer. Dat is voor veel Amerikanen een zegen, want dan kunnen ze de zinnen verzetten en al dat puberale machogedoe van Republikeinse presidentskandidaten even achter zich laten.
      Tien tot twintig jaar geleden jaar had ik ieder seizoen een abonnement op MLB-TV, het televisiekanaal van Major League Baseball. Je kunt dan onder meer alle wedstrijden live volgen. Dat was leuk, maar ook uiterst vermoeiend. Veel wedstrijden beginnen namelijk om acht uur ’s avonds lokale tijd.
      Omdat ik een voorkeur heb voor de New York Yankees, ging ik in verband met het tijdsverschil regelmatig om twee uur ’s nachts naar een wedstrijd kijken. Na zo’n twee en een half uur waren we dan halverwege de zevende inning en was het tijd voor de zogeheten seventh inning stretch. Dan wordt het uitermate bekende liedje Take me out to the ballgame gedraaid of soms live gespeeld en gezongen. Het publiek zingt dat massaal mee. Voor mij was het dan tijd om maar eens een eerste borrel te nemen.    

Auteur van het lied is Jack Norworth, die het tijdens een treinreis naar New York binnen een kwartier op de achterkant van een sigarendoos schreef. Albert von Tilzer maakte er de muziek bij en Edward Meeker zong het voor ‘t eerst in 1908. Daarna werd het waanzinnig populair. 
     Vrijwel iedereen vanaf een jaar of zes in de V.S. kent dit liedje uit het hoofd. Het is na het volkslied en Happy Birthday het meest gezongen lied. Er zijn duizenden uitvoeringen van.

Het gaat zo:

In 1927 maakte Jack Norworth een nieuwe versie. 
      Het refrein blijft hetzelfde maar Katie Casey heet nu Nelly Kelly.

Hieronder een paar uitvoeringen 

De eerste versie uit 1908 met  Edward Meeker

Bob Dylan in zijn Theme time Radio Hour

Carly Simon

Frank Sinatra & Gene Kelly

The Andrew Sisters

Dr. John


Klik 
HIER voor alle muziekborrels

 

 

A million dollar trooper

Het verschijnsel bestaat nu ruim 10 jaar: Flashmob. Je zou dat kunnen vertalen in flitsmeute of flitsmassa. Plotseling verschijnt iemand in een drukke menigte, die iets aparts gaat doen. Vaak verschijnen er andere mensen, die dan hetzelfde gaan doen. Het publiek is verbaasd of soms verbijsterd.
Maar soms gaat datzelfde publiek ook meedoen en dan ontstaat een soort happening met een groot saamhorigheidsgevoel. Het begon in 2003 in New York. Uitvinder is Bill Wasik, redacteur van Harper’s Magazine.
      Flashmobs vinden heden ten dage in de hele wereld plaats. Vaak komt er muziek aan te pas en gaan de mensen dansen. De sociale media spelen een grote rol. Mensen worden via die media opgeroepen om mee te doen. Spontaan gaan ‘’onbekenden’’ dan ook vaak meedoen. Het event duurt nooit lang en eindigt vaak net zo abrupt als het begonnen is.

     
     

We gaan naar een plein aan de rand van het centrum van Moskou. Hartje winter. Een jongeman zet zijn portable C.D.-speler neer en gaat dansen op het nummer Istanbul (Not Constantinople). Snel volgen er meer jonge mensen. Er komt acrobatiek bij, een veegploeg en een groep mannen gehuld in Russische legerpakken. En dan blijkt alles te draaien om een huldeblijk aan een bruidspaar, dat wordt voorgereden in een rode limousine. ‘’Dressed up like a million dollar trooper; tryin’ hard to look like Gary Cooper’’.
     
Ga HIER naar de flashmob. En uit de commentaren van sommige Amerikanen blijkt weer eens dat men daar vaak verbaasd is als blijkt dat  Rusland bepaald geen derdewereld land is.

 

Flashmobs (1): Hamburg, Europa Passage
All I can say, is they really don't care about us

Flashmobs (2); Valladolid Spanje, Openbare bibliotheek
Hállelujah, Hallélujah

Flashmobs (3): Port Elizabeth  Zuid Afrika
The Nelson Mandela Metropolitan University Choir

Flashmobs (4): Budapest Koopcentrum
Bandoneons & de Tango

Flashmobs (5): Kopenhagen Stadscentrum
The Charleston Dance

 

 

Subcategorieën