Algemeen (289)

 
Meer dan een juf

      Iris Driessen is docent Nederlands aan een lyceum in de Randstad. Een middelbare school voor Atheneum+ en Gymnasium. De + betekent dat er op deze school ook experimentele vakken worden gedoceerd: Grote Denkers, Lifestyle Informatics, Logica & Argumentatie, Drama & Rede.     
     
      Zij is mentor van de eerste klas en een lerares ''met een groot hart voor het onderwijs, maar vooral met een heel groot hart voor haar leerlingen''.
     
      Met enige regelmaat zal zij mij berichten sturen over de ''randverschijnselen'' van haar werk.  


Chanel

(Door Iris Driessen)

Sommige kinderen stinken. Een penetrante ammoniakgeur aangelengd met oud zweet. Omdat ze haartjes krijgen onder hun oksels. Of omdat hun kleren niet vaak genoeg gewassen worden. Of omdat het goedkope kleding is
     
Tegen zo’n kind zeg ik:’Ik ga je nu iets zeggen wat helemaal niet leuk is, maar waar je je hele leven lang iets aan zult hebben. Je stinkt''.
     
En dan neem ik dat kind mee naar het docententoilet. Ik heb daar deo voor jongens en deo voor meisjes. En ik zeg dat oksels iedere dag grondig gewassen moeten worden. Daarna mogen ze mijn hele dure parfum op.
      Chanel voor meisjes. En Chanel voor jongens.

 

Ga HIER naar de blog van Iris

 

 

Niet meer van deze tijd


  

En toen zat er ineens dit briefje achter mijn ruitenwisser. Er was iemand met zijn portier tegen mijn deur gebotst.
      ‘’Netjes’’ dacht ik, ‘’heel netjes. Bijna niet meer van deze tijd”. 

Ik nam de schade op. Dat viel op het eerste gezicht nogal mee. Een krasje van twee centimeter en een minimaal deukje. 

       

Ik belde het nummer en kreeg Willem aan de lijn. Zijn vrouw had het gedaan.
     
Hij vroeg of we de verzekering er buiten konden houden, want dat zou hem zijn no-claim korting kosten.

Ik ging naar mijn garage en liet chef Theo het briefje lezen. ‘’Netjes'', zei hij. ‘’Heel netjes. Bijna niet meer van deze tijd.’’. Daarna keek hij een beetje bedenkelijk. Hij nam een paar foto’s en stuurde die op naar de uitdeuker.
       De volgende dag belde Theo. ‘’Als je het laat maken kost dat € 725,--‘’

Mijn god! Wat een krankzinnig bedrag voor zo’n plekje. Als zo iemand € 65,-- per uur zou vragen zou hij daar dus zo’n elf uur mee bezig zijn.

Ik keek maar eens in de spiegel. En overlegde met mijn echtgenote. Mijn auto is dertien jaar oud, plannen om te verkopen heb ik niet en zo’n plekje zit me niet in de weg.
     
Ik belde Willem. Het slechte nieuws is dat het veel geld kost; het goede nieuws is dat ik het niet laat repareren.
      ‘’Weet je wat je kan doen? Bezorg me maar een goede fles wijn’’.

Willem was daar wel blij mee. Moest het rode of witte wijn zijn? En zoet of dry?”.
     
Hij wenste mij ook nog een gelukkig Nieuwjaar.

(De pijltjes op het briefje heb ik gemaakt. Kwestie van droedelen als je aan het bellen bent)

 

 

 

 

Europa in wording op de T.V.

Het was een rustige oudejaarsavond in 1957. Wij deden thuis een spelletje, luisterden naar de radio en draaiden een plaatje. Er waren geen oliebollen of appelflappen. Voor vuurwerk hadden we geen geld.
      Mijn vader dronk een borreltje en mijn moeder lepelde een glaasje advocaat uit. Om twaalf uur werd er gekust en kreeg ik felicitaties, want ik was dertien jaar geworden.
      Ik was die avond enig kind want mijn broer van 20 zat bij de marine en vierde de jaarwisseling bij zijn vriendin Corrie. Dit weer tot ergernis van mijn vader, want de vader van Corrie was een NSB'er.
      Waarop mijn moeder dan altijd zei: ''Man zeur toch niet zo; daar kan dat meisje toch niets aan doen''      

Ik kreeg een boek: De wonderen van de Oriënt, ontdekkingsreizen van de Italiaan Marco Polo in de dertiende eeuw. China, Perzië, Mongolië, India. Daar wilde ik later ook wel heen en wie weet was er in de wereld nog wel echt iets te ontdekken als ik groot was.

Na de jaarwisseling ging ik naar buiten. Buurjongen Nico had een paar vuurpijlen, zijn zus Marieke was al 14 en te oud om mij te zien staan en zusje Carolien was met haar elf jaar nog te jong. 

      Aan het eind van het blok aan de Vondelweg in Haarlem-Noord was een familie dat al een T.V.toestel had. De uitzending was afgelopen.
Diezelfde dag zou de E.E.G. (Europese Economische Gemeenschap) officieel worden opgericht (Nederland, België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk en Italië)
      Als wij die avond hadden kunnen kijken, hadden we de eenheidsgedachte, de samenwerking, solidariteit en vriendschap van een Europa-in-wording al kunnen aanschouwen.
     
Voor het eerst in de geschiedenis van de televisie was er namelijk een gezamenlijk amusementsprogramma, dat verzorgd werd door alle landen die toen bij de Eurovisie waren aangesloten: in volgorde van opkomst: Zwitserland, Italië, Luxemburg, België, Frankrijk, Oostenrijk, Nederland, Duitsland, Denemarken en tenslotte Engeland, dat het programma ‘’Wij groeten Europa’’ uitzond. Jawel!

Hieronder het programma uit Vrije Geluiden. Het blad van de V.P.R.O.

    

 

Geplaatst in december

 

31 december: Algemeen 253; Oudjaar 1957
30 december: Algemeen 252; Geplaatst in december
30 december: Beelden 761; Groeten uit Helsinki
29 december: Voorstraten 85; Katwijk aan Zee (2)
28 december: Home From Abroad 52: Pussygrabber-in-Chief
27 december: Radio- en televisiegemeut (6); Nee, dat klopt ja....
26 december: Voorstraten 84; Delfshaven Rotterdam
24 december: Algemeen 251: Jaaroverzicht 2016; Arbitrair en persoonlijk
23 december: Familie 130; Sam in het ziekenhuis
23 december: Photosophieën 316: Een kat in de T.V.-kast
23 december: Atlas van de kleinste landen (15); Tonga
22 december: Algemeen 72; Handleiding voor het lezen van De Avonden
20 december: Diepzinnige clichés 74: Curieus proces
19 december: ZoekPoëzie 87: Ida Gerhardt
18 december: Beelden 756: Voorrangskruising
18 december: Home From Abroad 51; Can Trump still be dumped?
17 december: Algemeen 162; De zelfmoord van een vriend
16 december: ZoekPoëzie 53; Birgitta Boucht, Een vermoeden van zelfmoord
15 december: Atlas van de kleinste landen (14); Opzienbarende kleding op Tonga
14 december: Radio- en televisiegemeut 5; Gegoten beton
13 december: Beelden 755; Rio de Janeiro,Samba & cachaça in de ochtend
12 december: Home From Abroad 50; The Trump Team
11 december: Audio 133; J.J. Slauerhoff; Een ode aan Vlieland
10 december: Radio- en televisiegemeut 4; Een begin van normaal
9 december: Muziek bij de borrrel 28, Maria Tanase, ster van Roemenië
8 december: Atlas van de kleinste landen 13: Van Lifuka naar Uoleva (Tonga)
7 december: Familie 129; Jip is negen
6 december: Reportages 114; Vincent van Gogh & het bloemencorso
5 december: Radio- en televisiegemeut 3; Het geheb over
5 december: Home From Abroad 49; The empty headed presidency
4 december: Eten & drinken 54; De Volkskeuken van de Volkskrant
3 december: Photosophieën 315; De Columbo-truc
2 december: Beelden 751; De genoegens van Toronto
1 december: Radio- en televisiegemeut 2; Zoiets van....
1 december: Algemeen 250; Geplaatst in november

 

 

De meest uitgesproken stukjes


Ik heb ’t al eerder gedaan. Terugblikken op het afgelopen jaar.


Welke stukjes werden ’t meest bekeken?

Op welke stukjes werd ’t meest gereageerd?

Dat zijn lang niet altijd dezelfde verhalen trouwens.
      Het gebeurt bijvoorbeeld nogal eens dat mensen een bericht op facebook linken of erover gaan twitteren.
Dan krijgt je een kleine hausse, die een dag later weer is uitgewoed.

Ik heb toch een selectie gemaakt. Arbitrair, enigszins willekeurig en met een lichte persoonlijke voorkeur.


1 januari: Tevredenheid met enig malheur

Ik schrijf een persoonlijk stukje, omdat ik die dag 71 jaar word. Een rare leeftijd.
      Een stukje over een vooral tevreden leven met enig malheur. Dat blijkt voor veel wat oudere mensen zeer herkenbaar.
Nog nooit zoveel reacties gehad.


                                                         HIER

 

17 Januari: Digitaal erfgoed

Ik krijg het memorabele bericht, dat mijn weblog is uitgeroepen tot digitaal erfgoed en voor komende generaties zal worden gearchiveerd door de Koninklijke Bibliotheek.
    Nogmaals dank voor de felicitaties.

 

                    HIER

 



26 februari: Alison Krauss

Mijn rubriek Muziek bij de Borrel blijkt bij nogal wat mensen persoonlijke herinneringen op te roepen.
      Anekdotes waarbij muziek en drank een innige symbiose vormen.
Alison Krauss & een hylarisch tafereel in New York.
                                                                          
                                                                            
                                                           HIER



30 maart: De wiebelende rechtsstaat



Ik heb in verband met de Paasdagen een quizje gemaakt met een aantal prikkelende vragen over onze ‘’wiebelende rechtsstaat’’. Er wordt behoorlijk druk aan meegedaan. Kritiek is er ook.

‘’Dat zijn toch geen vragen zeg!”

                                               HIER

 

20 april: Een soort niet-jood verklaring


In een oud paspoort vind ik een visum voor Irak. In 1981 verkregen op de Irakese ambassade in Ankara Turkije.
       Het blijkt een soort niet-jood verklaring, want er staat dat het visum niet geldig is als er in het paspoort een verwijzing is naar Israël.
      Nooit eerder opgemerkt. "Stom" vindt iemand.
Tja. Het was al druk & ingewikkeld genoeg daar.


                                                                                HIER

 

 

9 mei: Alles van waarde is weerloos

 

Mijn rubriek ZoekPoëzie heeft een betrokken schare lezers.
      Mensen die met hartstocht poëzie lezen. Het liefst iedere dag.
Herkenbaar. Ik lees er iedere dag één. (Soms twee of drie of tien).
      Dit keer gaat de bijdrage over “De zeer oude zingt’’ van Lucebert. Daarin staat één van de bekendste zinnen uit de vaderlandse poëzie: ‘’Alles van waarde is weerloos’’.

 

                                                                                  HIER


14 juni: Xander Bogaerts

Het ontgaat de sportredacties in Nederland dat de op Aruba geboren honkballer Xander Bogaerts in de Amerikaanse Major League de sterren van de hemel speelt.
      Hij slaat in twee opeenvolgende wedstrijden acht honkslagen, waaronder twee homeruns en heeft op dat moment het hoogste slaggemiddelde van alle profs in de USA.
      ‘’This is too good’’, verzucht een gelouterd Amerikaans honkbalverslaggever.

                                                                                   
                                                                                 HIER


30 juli: Dyab Abou Jahjah

Dyab Abou Jahjah is zomergast bij de VPRO. Een door menig schrijver, columnist en opinievormer omstreden keus. Ik schrijf dat ik juist heel benieuwd ben naar de man en de keus van de VPRO niet alleen moedig maar ook interessant vind.
      Er zijn vaste lezers, die het met me eens zijn, maar er is ook kritiek en een enkeling besluit zelfs om mij nooit meer te lezen.
Vooral omdat ik heb geschreven die riedels wel te kennen, dat kritiek op Israël hetzelfde is als antizionisme en dus antisemitisme.  

       Doei!
Dat had ik in 1979 al op mijn bordje gekregen.

                                                                                     
                                                               HIER


7 augustus: Walter Slosse

Mijn oud-collega Walter Slosse overlijdt plotseling tijdens een bezoek aan Lübeck.
      Peter Flik schrijft een persoonlijke herinnering, die in Hilversum en omstreken de nodige aandacht trekt.

                                                                          
                                                                                  HIER



16 september; Rampeneiland Nauru


Rolf Weijburg begint zijn mooie serie over de 25 kleinste landen in de wereld.
      Hij bezoekt al die landen, fotografeert, schetst en schrijft dagboeken vol.
Daar maakt hij een atlas van met etsen uit al die landen.
      De eerste aflevering gaat over het kleine eilandje Nauru in de Stille Zuidzee.
Een rampeneiland, dat net in het nieuws is geweest omdat Australië er tegen forse vergoedingen vluchtelingen naar toe stuurt.


                                                                                     HIER

 


28 oktober: Fanø; een Waddeneiland

Een reportage over het meest noordelijke Waddeneiland Fanø in Denemarken.
      Wij worden rondgeleid door een Engelsman, die zich daar gevestigd heeft.
Nog nooit zoveel lezers in Denemarken gehad.


                                                                                     HIER

 

13 november: Poëzie in de Broekpolder

 

 

 

Ik laat de hond van mijn dochter uit in de Vlaardingse Broekpolder en kom poëzie tegen op een afvalbak.
      En dat op een zwaar vergiftigd terrein.

 

                                            HIER

 

 

 

2 december: De genoegens van Toronto

Toronto is niet de hoofdstad van Canada, maar wel de grootste en de prettigste. Zeer multicultureel, want de meerderheid van de bevolking heeft geen Canadese roots. Dit leidt niet of nauwelijks tot grote problemen. Het is er relaxed; veel meer dan even verderop in de USA.
       Daarom besluit ik met een paar foto's en een proost op ons samen. Prettige Kerstdagen!

                                                                                     HIER 

  

                           

 

 

 

Subcategorieën