Algemeen (313)

 

Poëtische spinsels van Klaas Vos

In maart 2009 plaatste ik een gedicht, dat mijn vriend en oud-collega Klaas Vos ooit gemaakt had toen ik 25 jaar in dienst was bij de VPRO. Het is één van de meest gelezen bijdragen op mijn blog.
      Dat heeft verder niets met Klaas Vos of mij te maken, maar het gaat om dat 25-jarig dienstverband.
Mensen gaan googelen en zoeken -laten we het vriendelijk uitdrukken- inspiratie om zelf ook voor een zilveren jubilaris een gedichtje te maken.
      Of ze er iets aan hebben lijkt mij uiterst twijfelachtig. Oordeel zelf.

Ik was dit gedicht weer tegengekomen, omdat Klaas Vos in 2009 een rigoureuze wending aan zijn bestaan gaf.
      Hij pakte zijn oude beroep van dominee weer op en deed zijn intrede in de Protestantse Gemeenschap te Ossendrecht/Woensdrecht in West-Brabant. Daar schreef ik toen dit stukje over:

                                           (Media 45: Gods eigen kruisraket)



 

 

t Is -sorry dat ik het zeg- 't is een klein kuteiland’.

Een paar jonge meiden

Marcel komt uit Tholen en staat een paar keer per week met een viskraam op het dorp bij mij in de buurt.
      Hij houdt van zijn vak en weet er veel van. Kent veel recepten ook. Het is er altijd druk, want iedereen weet dat Marcel goede verse spullen verkoopt.  
      Het is er mede zo druk, omdat Marcel alles ter plekke fileert en schoonmaakt. Nieuwe haring natuurlijk ook. Dat houdt een beetje op, maar de mensen weten dat en nemen ‘t op de koop toe. Er worden geen nummertjes getrokken, zodat nieuwe klanten steevast vragen: 
      ‘Wie was de laatste?’.

De laatste paar weken had hij een assistente, die hij goed geïnstrueerd had. Maar gisteren was ze er niet en moest Marcel het weer alleen doen.

      'Nee’, is het antwoord. ‘Ze had geen zin’.

‘Vind ik ook’, zegt Marcel.’
      ‘Maar ze belde begin van de week, dat ze een paar dagen met vriendinnen op pad ging‘.
      Dan zou ze er zaterdag weer zijn.
      Maar ja!. Daar had ik niets aan, dus ik zei: dan hoef je zaterdag ook niet meer te komen’.

De mevrouw (een jaar of zestig) keert zich naar mij en zegt:
     

En dan:

      'Bent u er wel eens geweest?’, vraag ik maar.

       ‘En?’, vraag ik.

      'Maar ze hebben toch wel lekkere vis daar?

      ‘Maar mevrouw , u vindt er dus helemaal niets aan op Malta’.

 (Eerder geplaatst: 26-08-'08)


Ontmoetingen in de lucht:
 

1. Jevgeni, een Oezbeek
2. Mira, een Zuid-Afrikaanse
3. Harald, een Noor
4. Ilse, een Vlaamse


Ontmoetingen in de open lucht:

1. De kapitein, een Montenegrijn
2. Salomon, een Mozambikaan
3. Meri-Tuuli, een Finse 
4. Lama Tsultrim, een Bhutanees
5. De viskoopster, een Malta-ganger

 

 

Geplaatst in juli

 

31 juli: Meer Dan Een Juf 23; Een rozentattoo

31 juli: Beelden 802; De Sluis (Sint-Philipsland

30 juli: Beelden 803; Shell Pernis; Een beetje affakkelen

30 juli: Blogcitaten 31; Bob Dylan in een Gronings café

30 juli: Home From Abroad 82; Priorities

29 juli: Reportages 124; Bontbekplevier, snotolf & zakpijp

28 juli: Ontmoetingen in de open lucht 3; Meri-Tuuli, een Finse

27 juli: Atlas van de kleinste landen 40; Van Antigua naar Guadeloupe

26 juli: Beelden 801; Gyorsan, een logeerhond

25 juli: Photosophieën 333: Paarden & Huwelijksperikelen

24 juli: Ontmoetingen in de lucht 3; Harald, een Noor 

23 juli: Reportages 123; Rammegors (3) Zeeland

23 juli: Home From Abroad 80; Chaos and Panic

22 juli: Blogcitaten 30; Het Gebouw, een georganiseerde chaos

22 juli: Meer Dan Een Juf 22; Verjaarscadeautje. Koffiemok of vibrator

21 juli: Ontmoetingen in de open lucht 2; Salomon, een Mozambikaan 

20 juli: Atlas van de kleinste landen 39; Antigua Cariben

19 juli: Reizen 156; Saidpur Airport Bangladesh

18 juli: Photosophieën 332; Toerdefrans:

17 juli: Ontmoetingen in de lucht 2; Mira, een Zuid-Afrikaanse

16 juli: Blogcitaten 29; Amsterdam-Peking per auto

16 juli: Home From Abroad 80; All in the family

15 juli: Media 245; De cineast & de voozitter

14 juli: Ontmoetingen in de open lucht 1; De kapitein, een Montenegrijn

13 juli: Blogcitaten 28; Sjans in de supermarkt 

13 juli: Meer dan een Juf 21; Gestresst maar geslaagd

12 juli: Intussen bij mijn kreek 19; Rokus versiert een hen

11 juli: Reportages 122; Westkapelle, Dijkdoorbraken & Oorlogsellende

10 juli: Attlas van de kleinste landen 38; Micro-Naties her en der

9 juli: Blogcitaten 27; Anton Constandse, groots commentator

9 juli: Home From Abroad 79; Russian Roulette

8 juli: ZoekPoëzie 96: Medbh McGuckian

7 juli: Ontmoetingen in de lucht 1; Jevgeni, een Oezbeek

6 juli: Beelden 797: Groeten uit Sint Anthoniepolder

5 juli: Blogcitaten 26; Opleiding tot massamoordenaar

4 juli: Atlas van de kleinste landen 37; Redonda (Antigua & Barbuda)

3 juli: Beelden 796; Een miereneter, een sperwer & een platvis met wandelend oog;

2 juli: Home From Abroad 78: Mika Brzezinski

2 juli: Blogcitaten 25; De verstikkende correspondente

1 juli: Goedemorgen 590; Zonder foto

1 juli: Algemeen 287; Geplaatst in juni

 

 

Een rozentattoo

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Hij draagt bijna altijd een t-shirt en als hij een shirt met lange mouwen draagt, dan rolt hij ze op. 

Flinke onderarmen heeft hij al. En ze zijn nu al getekend met het leven. De drie getatoeëerde rozen symboliseren zijn moeder, zijn oma en zijn zusje. 

Trots laat hij me schetsen zien voor nieuwe tatoeages. Hij wil een sleeve. Iets met een doodshoofd, een uil en nog iets met bloemen. Het moet één geheel worden. Of ik nog tips heb. 

Maar eerst moet hij geld hebben. Zo’n grote tattoo kost veel geld. 

En dus gaat hij de komende weken niet uit. Maar staat hij vakken te vullen in de supermarkt. Met opgestroopte mouwen. 

 

Zie HIER voor alle Juffen

 

 

Zomer 2005

''Zullen we er nog één nemen. (...)  Het kan namelijk mijn laatste zijn''


Strindberg: Uniek café in Helsinki
 

           

Strindberg is één van de mooiste café’s in Helsinki. Een grote bar op de begane vloer waar verzorgd geklede mensen veel zwijgen. Als ze praten doen ze dat luid. Vaak in de nieuwste Nokia-telefoontjes. Fins product nietwaar. Op de eerste etage is een bibliotheek annex bar, waar je een boek kunt uitkiezen en lezen als je je drankje nuttigt. De glazen zijn natuurlijk van het prachtige Finse glasmerk Iittala. Met de mond geblazen wijn- en borrelglazen. 
      Het café ligt aan de Esplanade, een smal langgerekt parkje, dat aan beide zijden geflankeerd wordt door dure stijlvolle winkelstraten. Aan de noordzijde is dat de Pohjoisesplanadi. Op nummer 33 is Strindberg. De winkels in deze straat schreeuwen het Fins design uit. Meubilair, glas, hout, keukeninterieurs, badkamers, sauna’s, elektronica, sculpturen, grafstenen en doodskisten, keramiek, etsen, gravures, gala- en vrijetijdskleding, schoenen, speelgoed en babykleertjes. Alles zeer verantwoord.
      Introverte Finnen. Ja. Maar wel met smaak. 
Een vrouw van middelbare leeftijd komt aan ons tafeltje zitten. Waar we vandaan komen; hoe we het hier vinden; of we het niet fris vinden en -zomaar- of euthanasie inderdaad zo makkelijk is in Nederland. Ze komt uit Joensuu in het oosten van het land: Karelië .
      Dat treft. 
Daar zijn we namelijk al eens geweest. Als ik vraag of zij vindt dat Russisch Karelië weer terug naar Finland moet, kijkt zij mij verbaasd en verrast aan. Dat wij dit weten. Karelië is namelijk in 1939 tijdens de bloedige zogeheten winteroorlog bezet door de Russen en na afloop van de tweede wereldoorlog is een deel Russisch gebleven. Belangrijkste stad in dit ''bezette'' deel is Viborg, dat op zijn Fins Viipuri heet.
      Zij vindt -zoals trouwens veel Finnen-, dat het gebied eigenlijk terug moet, maar ze maakt zich er niet druk om. Het zou namelijk veel gedoe geven. Vrijwel alle Kareliërs, die er woonden zijn naar Finland gevlucht en hebben daar een –vaak- rijk bestaan opgebouwd . In Russisch Karelië wonen veelal voormalige bewoners uit de Siberische concentratiekampen, die geld kregen als ze zich in die uithoek wilden vestigen. 
      Het is er arm, armoedig, armzalig en erg crimineel. Geld is er nauwelijks in omloop. Ruilhandel is het. Als ik voor jou een vis vang, kom jij mijn dak repareren. Zoiets.

     'Wat moet je met zo’n gebied en met die mensen‘, zegt Meri-Tuuli zoals ze blijkt te heten. 
Meri-Tuuli drinkt wijn. Veel wijn. Op de achtergrond klinkt muziek; de Finse Tango. Heel toepasselijk want als we afscheid willen nemen zegt ze: ‘zullen we er nog één nemen‘. 
      En dan komt het:

      ‘HET KAN NAMELIJK MIJN LAATSTE ZIJN‘!

We worden stil. Buiten regent het inmiddels en ook de wind is aangewakkerd. De tango jankt.
      Binnen is ‘t warm, en sfeervol. 

      ‘Ja’, gaat ze even daarna door, ’want jullie hebben me nog helemaal niet gevraagd waarom ik in Helsinki ben en niet in Joensuu’.
Dat is waar.
      ‘Waarom ben je in Helsinki en niet in Joensuu, Meri-Tuuli?’

‘Well’, zegt ze,'You Know'' 
      ‘Ik heb darmkanker en heb net maanden lang chemotherapie gehad. Morgen moet ik hier naar het Academisch Ziekenhuis en dan hoor ik of de therapie is aangeslagen. Die kans is overigens niet zo groot’. 
      We kijken haar aan, stellen een meelevende vraag en zeggen: ‘Laten we er dan nog maar eentje nemen’
Ze heft haar glas en zegt enigszins lodderig:

      ‘Op de euthanasie in Nederland’.

 (Eerder geplaatst 16-02-'07)

 

Ontmoetingen in de lucht: 

1. Jevgeni, een Oezbeek
2. Mira, een Zuid-Afrikaanse
3. Harald, een Noor


Ontmoetingen in de open lucht:

1. De kapitein, een Montenegrijn
2. Salomon, een Mozambikaan
3. Meri-Tuuli, een Finse 

 

Subcategorieën