Algemeen (290)

 

Geplaatst in mei

 

31 mei: Photosophieën 329: Hennepplanten

30 mei: Goedemorgen 323: Het hotel & de werkstudentjes

29 mei: Meer Dan Een Juf 16: M'n billen als prullenbak

28 mei: Blogcitaten 17; Wij slachten de Kroaten

28 mei: Home From Abroad 73; Collusion, Espionage or Treason?

27 mei: Voorstraten 87; Bruinisse Schouwen-Duiveland

26 mei: Eten & drinken 55: Hongaarse eendenlever

25 mei: Atlas van de kleinste landen 31; Nevis Cariben

24 mei: Photosophieën 328: Een ei & een dode das

23 mei: Reportages 119: Pécs Hongarije

22 mei: Meer Dan Een Juf 15; Turks Fruit

21 mei: Reportages 118: Feest in de Király Utca te Pécs

21 mei: Home From Abroad 72; Field Trip

20 mei: Media 13; Een ode aan Cor Galis

19 mei: Atlas van de kleinste landen 30: Saint Kitts, Nevis & Anguilla

18 mei: Beelden 787: Groeten uit Hörblach Beieren

17 mei: Blocitaten 16; Een loffelijk getuigschrift

16 mei: Beelden 786; Groeten uit Ptuj Slovenië

16 mei: Home From Abroad 71; Patterns

15 mei: Familie 134; Tijn is veertien

13 mei: Blocitaten 15; Mooie Angela uit Mozambique

12 mei: Beelden 785: Groeten uit Villányi 

11 mei: Blogcitaten 14; Een nieuwe outfit

10 mei: Beelden 785: Groeten uit Kadarkút

10 mei: Blogcitaten 13; Een hond te Sint-Job-in't-Goor

9 mei: Beelden 784: Groeten uit SAMOGYHATVAN

9 mei Blogcitaten 12: Een vorsend meisje

8 mei: Beelden 783: Groeten uit Neutraubling

7 mei: Blogcitaten 11; De pepperspray van Piia 

6 mei: Blogcitaten 10; De angsten van de Hoeksche Waard

6 mei: Beelden 782: Kim Young Trump

5 mei: Photosophieën 327: RADIO HERINNERINGEN (3); Auschwitz

5 mei: Atlas van de kleinste landen (29); Saint Kitts & Nevis Cariben

4 mei: Meer Dan Een Juf (14); Een topbaan

3 mei: Photosophieën 326: RADIO HERINNERINGEN (2); De val

2 mei: Reizen 20; Olbia Sardinië; Zij blond, hij een tarantula

1 mei: Home From Abroad (70); Trump's Looks and Sounds

1 mei: Algemeen 276; Geplaatst in april

 

Jongens met een straatattitude

(Door Iris Driessen, docent Nederlands)

Eén keer dacht ik dat ik een knal voor mijn kop zou krijgen. Eén keer maar, in die bijna vijftien jaar dat ik les geef. Ik voel me altijd heel veilig op school en in mijn klassen, maar ik weet dat er collega’s in het land zijn die dat heel anders ervaren.
      Twee VMBO, een zwarte school in Amsterdam. Ik werkte daar pas een aantal maanden. Ik zou de school aan het einde van het jaar overigens weer verlaten. Met gemengde gevoelens.
      De school was wat (bege)leiding betreft een zooitje. Het jaar daarop zou  verbouwd worden; niet alleen het gebouw werd anders ingedeeld, er kwam ook een andere visie en een ander beleid. Schoolleiding was alleen maar daar mee bezig en had geen oog voor de leerlingen en het team. Het was daar een wereld van verschil vergeleken met de witte school waar ik zeven jaar lang had gewerkt. Ik heb daar heel veel geleerd.

Op de school zaten heel veel kinderen met een migrantenachtergrond. Zo’n 90%. Als ik ’s ochtends over het schoolplein liep, werd ik nagesist en nageroepen. Dat vonden ze gewoon. En een compliment, toen ik ze daarop aansprak.
      Klas 2A was een drukke klas, met veel jongens die er een straatattitude op nahielden. Lieve jongens voor hun moeder, maar ongemanierd tegen veel docenten.

Eén jongen, Mo, had een vorige les afgekeken tijdens een toets. Het was overduidelijk; de toets pakte ik af en ik gaf hem een 1.
      Die bewuste les kwam hij nog even verhaal halen. Wanneer hij de toets over mocht doen. Ik zei hem dat dat niet mocht. Na wat gediscussieer, trok ik aan het langste eind. Dacht ik.

Tijdens uitleg aan een andere leerling stond ik over een tafeltje gebogen. Met mijn billen naar achteren ja. Hoe anders? Er werden proppen papier tegen mijn billen gegooid. Ik draaide me om: ‘Ik begrijp dat jullie op de prullenbak mikten, maar dat jullie niet om mijn billen heen konden gooien. Geen probleem. Volgende keer in die bak dus.’ Met als gevolg dat mijn billen het zwaar te verduren kregen; nog meer proppen.
      ‘Als dit nog een keer gebeurt, dan klaag ik jullie allemaal aan wegens seksuele intimidatie.’

Een laatste prop. Van Mo.
      Woedend werd ik. En hij ook. Ik stuurde hem de klas uit, maar hij ging niet. Voor de deur bleef ik zeggen dat hij eruit moest om zich te melden. Maar hij ging niet. Hij werd alleen maar bozer. En bozer. En hij kwam steeds dichterbij. Hij probeerde de deur open te trappen. Maar hij viel tijdens die karatetrap op zijn rug. En iedereen haalde adem en begon te lachen. En op dat moment dacht ik: ‘Hij gaat me slaan.’ En ik dacht ook: ‘Doe maar. Dit moet hij blijkbaar doen. Hij kan zich niet meer inhouden.’
      Maar hij deed het niet. Door die val had hij zichzelf zo vernederd dat hij de klas uitstormde.

Ik heb maar koffie gehaald; mijn klas werd even opgevangen door een collega die op de gang hoorde dat het uit de hand liep. De koffie was goor, maar op dat moment was het een bakkie troost.
      Mo werd amper gestraft. En ik voelde me heel erg in de steek gelaten.

In mijn huidige lokaal heb ik twee grote, knalrode prullenbakken staan. En ik ga door mijn knieën als ik uitleg geef.
      Mijn billen zijn geen kermisattractie.


Zie
 
HIER voor alle Juffen

 

 

 

TURKS FRUIT

(Door Iris Driessen)

Oké. Stel me een vraag. Alles mag. En ik ga dan een antwoord geven en er een stukje over schrijven. Als juf, maar ook als Iris.

Die vraag stelde ik een tijdje geleden op Twitter. Ik kreeg daar een aantal leuke reacties op. Ik vind het sowieso sympathiek als mensen op Twitter reageren. Nou, dat is ook niet helemaal waar, want vaak reageren mensen heel erg hatelijk.
      Onderwijsmensen kunnen ook heel hatelijk reageren. Ik volg een aantal onderwijzers en over-onderwijzers. Vaak is dat interessant, omdat er nieuwe inzichten worden gedeeld, linkjes naar artikelen worden gepost en omdat ik zo kan lezen wie in onderwijsland wat ergens van vindt. Maar ik lees ook heel vaak nare en rare reacties. Leraren vinden het blijkbaar vaak leuk om onaardig te zijn tegen elkaar. Of leuk; misschien is dat niet het juiste woord. Maar mensen vinden er zo vaak iets van.
      En daarom vind ik het helemaal niet leuk om antwoord te geven op een aantal vragen. Niet omdat ik bang ben voor reacties, maar omdat ik gewoon wil schrijven wat ik vind. Over wat ik doe. Genuanceerd en ongenuanceerd.
      En ook omdat dit blog niet per se gaat over nieuwe inzichten en manieren van lesgeven. Of over pedagogische tact. Of over onderwijsvernieuwing.

Ik word vaak al moe als ik sommige discussies lees. Daar gaaaaaaan we weer.

Dus, lieve Jorrit Blaas. Je krijgt geen antwoord op je vraag. In ieder geval is dat antwoord niet onderbouwd met allerlei theoretische verwijzingen of met lesideeën. Ik doe namelijk maar wat.

Leerlingen in de les die (schijnbaar) niet willen leren. Hoe pak ik dat pedagogisch-didactisch aan?

Je hebt het denk ik niet over af en toe een lesje waar ze geen zin in hebben. Omdat hun verkering het net heeft uitgemaakt. Of omdat ze een onvoldoende bij economie hebben gehaald. Maar je hebt het over een algeheel motivatiegebrek, denk ik.
      De ene keer ga ik het ‘hoe-kan-ik-je-beter-motiveren-gesprek’ aan. Geen idee hoe ik dat doe. Wellicht zeg ik zoiets als: ‘Volgens mij heb je er geen zin in en vind je school kut.’
      Een andere keer probeer ik een lessenserie zodanig te maken dat ik er een aantal opdrachten speciaal voor die leerling inzet.

Of ik bespreek het gedrag van de leerling met collega’s. ‘Is hij/zij bij jullie ook zo? En wat doe jij dan? Ah oké. Thanks.’
      En soms doe ik helemaal niks. Dan kan dat gebrek aan motivatie me gestolen worden.
Maar wat ik wel doe en waar ik wel heel goed in ben, is dat ik de leerling altijd zie. En ook dat ‘ik zie de leerling’ is zo’n uitgekauwd onderwijscliché. Maar het is wel zo. En daarom weet ik, dat 99% van de leerlingen met plezier naar mijn les gaat. En er uiteindelijk iets van leert. Want of ze dat nou (schijnbaar) willen of niet, ze pikken er gaandeweg wel iets van op.
      De titel van een mooi boek met veel seks, of een woord dat ze eerst niet kenden, of hoe ze het beste met een budget van drie euro per dag twee maanden lang door Thailand kunnen reizen.

          

Is dat pedagogisch-didactisch verantwoord? Geen idee. En het maakt me niets uit.
      Ik weet alleen dat ik voor mijn vijftiende heel graag Turks Fruit gelezen had willen hebben. En voor mijn vierentwintigste had willen weten wat pedagogisch-didactisch nou precies betekende.

Jorrit Blaas. Dit is jouw antwoord.


Zie HIER voor alle Juffen

 

 

 

Speerpunten & deadlines


(Door Iris Driessen)

Eindelijk heb ik dan tijd gevonden om dit stuk te schrijven. Ik heb twee tussenuren en zit nu op het terras van een nieuw tentje in Amsterdam, net om de hoek van school. Ik heb een colaatje en een broodje kroket besteld en zit in de zon. En nu heb ik pas tijd. Nu pas. En niet omdat ik het zo druk heb, maar omdat er pas echt iets uit mijn vingers komt als ik juist géén tijd meer heb. Voor dit soort dingen. Ik hou van deadlines.

Ik heb een topbaan vind ik, wat tijd betreft. Mijn lessen beginnen pas om negen uur. En om kwart over drie ben ik alweer klaar. Als ik thuiskom, ga ik op de bank of in bed liggen. Een beetje Netflixen. En daarna ga ik koken, eten en na het eten kijk ik televisie. Veel televisie. Ik heb zes weken zomervakantie en nu weer vrij. Mijn man, die arts is, heeft het minder goed getroffen. Hij heeft niet eens tijd om te koken. Maar dat doe ik dan weer. Na mijn siësta.

Toch is ‘tijd’ één van de speerpunten in het manifest ‘Randvoorwaarden voor de verdieping van Onderwijs 2032’, inmiddels ondertekend door meer dan duizend docenten uit het PO en VO. ‘Geef ons tijd en autonomie’ en ‘Docenten hebben nu al fors te weinig tijd’. Ik heb eens rondgevraagd wat het begrip ‘tijd’ oproept bij mijn collega’s. Enkele kreten: piekmomenten, werk wordt voor je bepaald, alles staat vast, druk van examenprogramma, vormende periode, contacturen, onderwijstijd, toetsen nakijken, onderwijsvernieuwing. Allemaal deadlines. En dus nooit genoeg tijd. Meer tijd. Dat willen we.

Maar.

Mijn tijdstekort uit zich vooral in de dingen zonder deadline. Als ik een gesprek met een moeder wil inplannen omdat ze zich zorgen maakt over haar kwetsbare zoon, maar dat lukt me niet omdat ik acht uur achter elkaar heb lesgegeven en nog een vergadering heb over de kampweek. Of als ik drie huilende meisjes niet zomaar mijn klas uit kan sturen omdat ik meer tijd nodig heb om ze te troosten. Of als ik een mooi gesprek heb bij het koffieapparaat met een collega over lessen die goed gingen. Of wanneer die nieuwe collega die hulp nodig heeft met de lamlendige werkhouding in klas vier mij om tips komt vragen. Of om gewoon even een praatje te maken met de conciërge over het weekend op camping Bakkum. Of als ik heel hard moet lachen om de verhalen van klas vijf. Ja, dan heb ik te weinig tijd. Want ook al stel ik mijn Netflixsiësta een uur of twee uit, dit zijn nou net de dingen die ik niet vanaf de bank kan doen. En het zijn wél de dingen die ik belangrijk vind in mijn onderwijs. Dingen die ik goed wil doen en waar geen deadline voor mag zijn.

Ik dacht dat de leerlingen dit nieuwe tentje nog niet kenden. Maar inmiddels zijn er vijf leerlingen bij mij aan tafel geschoven. Ik heb ze op een stiekem colaatje getrakteerd. En ik luister, al typend, naar hun verhalen over vriendjes, scooters, Ariana Grande en over te veel huiswerk.
                                                                                                                     Ariana Grande

Deze tussenuren mogen van mij nog wel wat langer duren. Ik lever dit stukje morgen wel in. Ik hou blijkbaar toch niet echt van deadlines.

Zie HIER voor alle Juffen                                                                                       

 

 

Geplaatst in april

 

30 april: Beelden 779; Groeten uit De Heen

29 april: Blogcitaten 9; Een ode aan Ben Admiraal

28 april: Meer Dan Een Juf (13); Zomaar een handtekening

27 april: Atlas van de kleinste landen 28; National trail op Dominica

26 april: Familie 133; Zeven maal de groeten uit Korendijk 

25 april; Home From Abroad (69); The first hundred days 

24 april: Voorstraten (87): Tentoonstelling Voorstraatdorpen in Nieuw-Vossemeer 

23 april: Blogcitaten 8; Allenby Bridge; Lastige kwestie voor lastige grens

22 april: Meer Dan Een Juf 12; Over knap & lekker

21 april: Intussen in mijn kreek 18; Nachtvissen 

20 april: Atlas van de kleinste landen 27: Vogeltjes spotten & met Potvissen dollen 

19 april: Reizen 17; Longyearbyen Spitsbergen

18 april: Photosophieën 325: RADIO HERINNERINGEN (1); Zelfmoord te Hengelo 

17 april: Home From Abroad 68; Why Trump plays golf 

16 april: Blogcitaten 7; Paasvermaak

15 april: Algemeen 272; het rode boekje voor scholieren (1970) 

14 april: Meer Dan Een Juf (11); Paaseitjes

13 april: Atlas van de kleinste landen (26); Cruise-avonturen op Dominica 

12 april: Photosophieën 324: Twee vluchtelingen is al te veel

11 april: ZoekPoëzie 92: Paul van Ostaijen (2)

10 april: Blogcitaten (6); Twee maal één been. Van Roosendaal naar Eygelshoven v.v.

10 april: Home From Abroad 67; Wag the dog

9 april: Goedemorgen 592; Nederlands! 

9 april: Reportages 32; Parijs-Roubaix, de kasseienhel 

8 april: Reportages 117; Een rustiek pleintje in Moerbeke 

7 april: Goedemorgen 591; In-ears

7 april: Meer Dan Een Juf (10); Puppy 

6 april: Atlas van de kleinste landen (25): Dominica Cariben 

5 april: ZoekPoëzie 91: Martinus Nijhoff 

4 april: Reizen 41; Kathmandu Nepal, een mooie stinkende stad 

3 april: Reportages 116: De doodendraad van Koewacht 

2 april: Blogcitaten 5; Ronde van Vlaanderenweer

2 april: Home From Abroad (66); Curveballs 

1 april: Algemeen 270; Geplaatst in maart

1 april: Meer Dan Een Juf (9); Geobsessed met een kill 

 

Subcategorieën