Algemeen (313)

 

Liefde in het fietsenhok

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Op mijn school zijn natuurlijk leerlingen die verkering met elkaar hebben. Ineens zie je ze in de pauze bij de kluisjes in een innige omhelzing staan, heftig tongzoenend. Of ze komen op school met een ketting van donkerrode plekken in hun nek. Het zijn vaak jongens die de ketting dragen. Het meisje staat dan trots naast hem. 
      Ik zie ook heel veel meisjes die verkering hebben met een ander meisje. Zij staan niet kussend bij de kluisjes en komen ook niet met zuigzoenen op school. Eigenlijk zie je er niks van, maar iedereen weet het. Ze hebben verkering. Of ze hun hele leven met een meisje zullen zijn, weten ze nog niet. Maar op dit moment wel. 
      Ik vind het mooi. Mooi dat die meisjes zo openlijk op school met een ander meisje willen zijn. En ik vind het mooi dat onhandige puberjongetjes van de ene op de andere dag geroutineerd en vanzelfsprekend hun handen op de billen van hun vriendinnetje leggen. En met een kusje en nog een kus afscheid van elkaar nemen, omdat ze het volgende uur een ander vak hebben. 

In de pauzes staan ze dan dicht tegen elkaar aan. Het vriendengroepje staat om ze heen. Het is de normaalste zaak van de wereld, ze kijken niet eens naar de verliefden. De verliefden proberen mee te doen met het groepsgesprek maar hebben eigenlijk alleen maar oog voor elkaar. 
      Ik kijk graag naar deze kalverliefdes. Toen ik zestien was, was ik smoorverliefd op Hugo. Ik kan me nog goed herinneren dat we er net zo bij stonden. Zijn handen op mijn billen, ik draaide krulletjes in zijn haar en ondertussen hadden we het over een proefwerk Frans. Tegen mijn moeder zei ik dat ik tegen een tak aan was gelopen; ze maakte zich zorgen om die verkleuringen in mijn nek. 
      Als ik naar die pubers op school kijk, voel ik die kriebels in mijn buik van toen weer even terugkomen. Die spanning van het kussen. Het kussen dat zich verplaatste van de kantine naar een stil plekje in het fietsenhok. Handen die na een tijdje niet alleen maar op mijn billen lagen. 

En dan ineens is het uit. Want hij heeft… of zij deed… of haar moeder wilde niet dat… of het werkte gewoon niet. Het drama is groot. Groter dan het verdriet. De vriendengroep is verdeeld in twee kampen. Bij de kluisjes wordt geschreeuwd en haar vriendinnen staan om de hoek klaar om haar te troosten. Zijn handen houdt hij in zijn zakken. 

Met Hugo ging het uit na dertien maanden. We waren uit elkaar gegroeid. Op ons zeventiende. Ik was ontroostbaar. Het liefdesverdriet van mijn leerlingen begrijp ik heel goed. Daar mogen ze bij mij best een les voor missen. Om iets uit te praten met elkaar bijvoorbeeld. Een lesuur is echter nooit genoeg voor een gebroken hart. 

Vanmiddag wilde ik mijn fiets uit het fietsenhok pakken. Mijn fiets was bezet. Morgen komt hij met een zuigzoen op school. 
      Ik ben naar huis gelopen. 
  

 

Een mannenfiets met dubbele stang

(Door Iris Driessen, docent Nederlans VWO/Gymnasium)

‘Het lijkt wel alsof ze ieder jaar steeds kleiner worden.’
      Een groepje tweedeklassers bekijkt een groepje eersteklassers. De eersteklassers zitten op de trap en openen hun broodtrommeltje. Precies op dezelfde plek waar de tweedeklassers vorig jaar hun broodtrommeltje openden. 

Dit jaar staan zij onderaan de trap en hangen ze een beetje tegen de tafels aan en eten ze een broodje uit de kantine. Hun broodtrommels gaan heus wel open, maar niet meer tijdens de pauzes. 

Ze lijken ook steeds kleiner te worden, die eerstejaars, maar dat komt omdat kinderen in zes weken vakantie ontzettend hard groeien. 
      Dit jaar loopt er een wel heel klein jochie door de school. Eerst dacht ik dat een collega zijn kind had meegenomen. Maar ik kon de enorme rugzak niet verklaren.  Het jongetje loopt aan het einde van de dag met een paniekerige blik door de school. Hij is zijn fiets kwijt. 

We gaan de fiets zoeken. Het jongetje weet zeker dat hij de fiets linksachter in het rek heeft gezet. Echt. 
      ‘Hoe ziet de fiets eruit?’, vraag ik. 
      ‘Het is een grote jongensfiets, een mannenfiets al. Met een dubbele stang!’, zegt hij. 

Uiteindelijk vinden we de fiets rechtsvoor in het rek. De fiets heeft inderdaad een dubbele stang. Zoals echte mannenfietsen hebben.
      Maar een echte man zou over de fiets gestruikeld zijn. 

Na de fiets zoeken we naar zijn sleutels. Alle boeken uit de tas. Broodtrommel ernaast.
      De sleutels zitten in een vakje. Linksachter. 

 

Zie HIER voor alle Juffen

 

 

Geplaatst in september

 

30 september: Home From Abroad 90; ''Believe me''

29 september: Reportages 129; Dagelijks op en neer naar Ameland

28 september: Ontmoetingen in de open lucht 11; Mr. Omar, een Soedanees

27 september: Reportages 128; Een Arboretum te Kalmthout

26 september: Atlas van de kleinste landen 48; Op naar Malta (Middellandse Zee)

25 september: Photosophieën 338; HEMATITUS

24 september: Te gast 40; Gerard Zuyderhoff; 

24 september: Blogcitaten 37; Boodschappen doen met DE FILMSTER

23 september: Home From Abroad 89; It's Miller Time

23 september: Reportages 127; Groeten uit Schardijke

22 september: Ontmoetingen in de open lucht 10: Boris, een Siberiërr

21 september: Familie 137; Sam is zestien

20 september: Meer Dan Een Juf 29; Wietplantje in de schooltuin

19 september: Gehoorde frasen 260; Polderoverleg

19 september: Atlas van de kleinste landen 47; The Outlying islands (Seychellen)

18 september: Ontmoetingen in de lucht 6; Joe, een Samoaan

17 september: Goedemorgen 626; Brandje in oven crematorium

17 september: Blogcitaten 36; Muziek terwijl u slaapt

16 september: Home From Abroad 88; Screwballs

16 september: Beelden 822; Verzopen akkers & gekwelde polders

15 september: Meer Dan Een Juf 28: Het verdriet van Ersen 

14 september: Atlas van de kleinste landen 46: De Lost Corner (Seychellen)

13 september: ZoekPoëzie 98: Juliette Gréco & Jean Paul Sartre

12 september: Goedemorgen 624; ''Waaghalzen''

12 september: Photosophieën 337; Een QUIZ voor u

11 september: Beelden 820; Groeten uir Borssele

10 september: Blogcitaten 35; VPRO's Wilde Wereldreis

10 september: Home From Abroad 87; Trump's Third Divorce

9 september: Meer Dan Een Juf 27; Vakantiekiekjes 4

8 september: In de Oude Warande 5; Bladgoud & slakken

7 september: Beelden 818; Een drijvend geel gevaarte

6 september: Reizen 171; Alleen op de naaktcamping

5 september: Atlas van de kleinste landen 45; Van Praslin eiland naar La Digue (Seychellen)

4 september: Reportages 126; Groeten uit Ellewoutsdijk

3 september: Home From Abroad 86; A week in the old country

3 september: Blogcitaten 34; Bavianen afschieten

2 september: In de Oude Warande 4; IJzeren staven & witte kruizen

1 september: ZoekPoëzie 97: Hans Faverey

1 september: Algemeen 300; Geplaatst in augustus

 

  

Groene vingers

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Na zes weken zomervakantie loop ik even door het kleine binnentuintje op school. Deze tuin verbindt de twee schoolgebouwen.
      Ik zie drie jongens uit de vijfde klas bij één van de plantenbakken staan. Ze wijzen en zijn druk aan het overleggen.
‘Moeten we hier iets aan doen, moet het zo blijven, groeit het wel goed, moeten we water geven?’

Als ik langsloop en kijk waar ze het over hebben, zie ik het.
      Deze jongens hebben echt groene vingers.
De drie wietplanten hebben de zomer overleefd.

 

Het verdriet van Ersen

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Ersen heeft net eindexamen VWO gedaan. Ik ken hem al sinds de tweede klas; twee jaar lang was ik zijn mentor en nog langer was ik zijn docent. Bij de diploma-uitreiking schreef ik een speech voor hem. Ik vergeleek hem met de Jordanese rapper L’il Kleine; Guccipetje, fannypack schuin over de borst, Ajax-trainingspak, Nikes, Amsterdamse tongval.
      Maar ook: ooit ging ik met zijn klas naar de Museumnacht. In eerste instantie wilde hij niet mee. Toen bleek dat al zijn klasgenoten wel gingen, besloot hij toch een kaartje te kopen. Alles was al uitverkocht, maar via Facebook kon hij aan een kaartje komen. Hij betaalde, maar werd belazerd. Grote verontwaardiging.
      Maar gelukkig kon zijn moeder via haar werk een kaartje voor hem bemachtigen. Ik heb hem die avond wel De Bazel zien binnengaan, daarna was ik hem kwijt. Volgens zijn moeder had hij een hele leerzame avond.

Ik ben bij de release-party van een hip Amsterdams rap-trio. Ik app Ersen of hij ook komt. Hij komt niet, hij is niet in de stemming want er is iemand overleden.

-‘Oh, wat erg voor je joh. Wie is het? Is het een goede bekende van je?’

‘Het is niet een persoon, maar een dier. De kat van de avondwinkel, maar ik chill daar veel en die kat was echt een topper, iedereen hield van hem, de hele buurt. Alleen is hij vanochtend overleden uit het niets, dus we hebben hem begraven enzo.
      Maar ik hield echt van dat beestje.’

-‘Aaaah. Ja, dat is verdrietig.’

-‘Ja echt jammer, hij was pas acht jaar.’

-‘Dat is heel jong.’

-‘Ja daarom kwam het ook een beetje als een klap, want iedereen kent die kat. Hij kwam altijd zo opeens uit het niets aangerend iedereen kopjes geven enzo.’

Ik stuur een huilende emoticon.

-‘Hij is aan een bloedprop overleden. Hij had zelfs zijn longetjes uitgekotst.’

-‘Oh nee!’

-‘Ja heel zielig.’

-‘Ja dat klinkt wel heel zielig. Je bent ook een echte dierenvriend.’

-‘Ja ik ben wel een dierenvriend.’

-‘Je hebt toch ook nog een konijntje?’

-‘Ja. En een schildpad.’

-‘Oh ja! Maar die geeft geen kopjes.’

-‘Nee. Helemaal niks.’

-‘Stom.’

-‘Ja. Dus nu begrijp je waarom ik niet kom.’

Ersen. Een dierenvriend in trainingspak. Het zal stil zijn in de avondwinkel.

Subcategorieën