De Rectorskamer

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Ik ben ooit een keer met de rector naar bed geweest. In de rectorskamer. Ik kan me er niet heel veel van herinneren. We waren allebei dronken. De computer stond aan; Marvin Gaye.
      De volgende dag dronken we samen koffie. We deden net alsof er niets was gebeurd. Wat hadden we elkaar ook in godsnaam te vertellen.

Via Twitter kreeg ik de vraag wat er zich zoal in de rectorskamer afspeelt.

Nou. Daar heeft de rector gesprekken met collega’s. Daar wordt vergaderd met de Raad van Bestuur. Daar werkt de rector.
      De rectorskamer van mijn school zit op de hoek van het schoolgebouw. Aan twee kanten zitten heel veel ramen. Vanaf de straat kun je alles zien wat daar gebeurt. Als het donker is, kun je vanaf buiten niet meer naar binnen kijken. Tenminste, als het licht niet brandt. De lampen werken met sensoren. Als er iemand beweegt, gaat het licht aan.

Toen ik met de rector naar bed ging, bewogen we. Ik een beetje, hij meer. De lichten gingen aan. Ik was doodsbang dat we betrapt zouden worden. De deur was ook niet op slot.
      Rectorskamers kunnen volgens mij ook niet op slot. Hun deur moet altijd open blijven zodat ze toegankelijk zijn voor personeel. Om de drempel weg te nemen.

            

Een week later kwam ik weer in diezelfde kamer. Mijn slipje hing in de kroonluchter.

Ik was toen achttien en net drie maanden lid van een studentenvereniging, waar kroonluchters als een soort trofeeënkast worden beschouwd.


Zie HIER voor alle Juffen