Niet meer van deze tijd


  

En toen zat er ineens dit briefje achter mijn ruitenwisser. Er was iemand met zijn portier tegen mijn deur gebotst.
      ‘’Netjes’’ dacht ik, ‘’heel netjes. Bijna niet meer van deze tijd”. 

Ik nam de schade op. Dat viel op het eerste gezicht nogal mee. Een krasje van twee centimeter en een minimaal deukje. 

       

Ik belde het nummer en kreeg Willem aan de lijn. Zijn vrouw had het gedaan.
     
Hij vroeg of we de verzekering er buiten konden houden, want dat zou hem zijn no-claim korting kosten.

Ik ging naar mijn garage en liet chef Theo het briefje lezen. ‘’Netjes'', zei hij. ‘’Heel netjes. Bijna niet meer van deze tijd.’’. Daarna keek hij een beetje bedenkelijk. Hij nam een paar foto’s en stuurde die op naar de uitdeuker.
       De volgende dag belde Theo. ‘’Als je het laat maken kost dat € 725,--‘’

Mijn god! Wat een krankzinnig bedrag voor zo’n plekje. Als zo iemand € 65,-- per uur zou vragen zou hij daar dus zo’n elf uur mee bezig zijn.

Ik keek maar eens in de spiegel. En overlegde met mijn echtgenote. Mijn auto is dertien jaar oud, plannen om te verkopen heb ik niet en zo’n plekje zit me niet in de weg.
     
Ik belde Willem. Het slechte nieuws is dat het veel geld kost; het goede nieuws is dat ik het niet laat repareren.
      ‘’Weet je wat je kan doen? Bezorg me maar een goede fles wijn’’.

Willem was daar wel blij mee. Moest het rode of witte wijn zijn? En zoet of dry?”.
     
Hij wenste mij ook nog een gelukkig Nieuwjaar.

(De pijltjes op het briefje heb ik gemaakt. Kwestie van droedelen als je aan het bellen bent)