Real time web analytics, Heat map tracking

Algemeen (314)

 

Woede op het schoolfeest

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Ze is blijven zitten.
Totaal onterecht volgens haar. Als ze namelijk die eerste keer voor de toets niet te laat was geweest, dan had ze haar herkansing niet verspeeld. Dan had ze een voldoende kunnen halen en dan zou ze in theorie een 6 kunnen staan. En als ze iets meer tijd had gehad voor de toets Spaans, dan zou ze ook daar een voldoende voor kunnen hebben gehaald. Dat zou weer betekenen dat ze weliswaar vier onvoldoendes op haar rapport zou hebben, maar ze had dit ook al met haar mentor besproken en die zou dan weer een goed woordje voor haar kunnen doen zodat ze misschien wel met een taak over zou kunnen gaan. Die taak zou ze natuurlijk goed maken en dan zou ze na de zomervakantie in de vijfde starten.

Maar dit was al haar tweede keer in de vierde. Haar verhaal klopt in  haar hoofd, maar de cijfers liegen er niet om en over haar inzet, werkhouding en haar kans om te slagen, daar zijn de collega’s niet enthousiast over. Dus blijft ze zitten en moet ze van school af.

Ik geef haar geen les dit jaar en ik hoor haar verhaal op het schoolfeest. Ze is woedend, verontwaardigd en verdrietig tegelijk. Ik ga met haar een kroegje in om even bij te komen. Ooit bleef ik ook een keer bijna zitten. Ook totaal onterecht, vond ik. Ik heb toen een brief naar de schoolleiding geschreven waarin ik een vurig pleidooi hield voor mezelf. Open en eerlijk, lekker reflecteren. En het werkte, ik mocht over.

Zij besluit hetzelfde te doen en diezelfde nacht nog krijg ik een brief van haar om even te controleren op spelfouten. Het is hartverscheurend.

Ze schrijft dat haar liefste wens is om haar moeder trots te maken. En dat kan alleen maar als ze een diploma heeft. Ze werkt veel, ze heeft twee baantjes naast school, maar dat doet ze omdat haar vader het gezin heeft verlaten toen ze acht was. Het gezin is al een paar keer bijna uit hun huis gezet omdat ze de huur niet konden betalen. Zij werkt en draagt haar salaris af. Voor de huur. Daarom blijft er weinig  tijd over om te studeren en daarom heeft ze stress en is ze vaak een pain in the ass op school.

We wisten dit niet.

Maar helaas: voor de schoolleiding is dit niet genoeg om haar nog een kans te geven.

Die ochtend zit ik bij een revisievergadering. De ouders van Laurens willen graag dat we hun zoon nog een keer bespreken in de vergadering. Ook Laurens is in principe voor de tweede keer blijven zitten in dezelfde klas. Laurens heeft last van migraine. Laurens is ook een pain in the ass. Laurens heeft een vader en een moeder die mondig genoeg zijn om hun zoon in de revisievergadering in te brengen.

Laurens mag over. Mits dit en mits dat… Maar hij mag naar klas vijf.

Het zit me niet lekker, Hij wel, zij niet. Het klopt niet.

Ik ga naar de schoolleiding en vertel wat me dwars zit. Dat Laurens-met-mondige-‘rijke’-ouders wel deze revisiekans krijgt en zij niet.

Er wordt in allerijl toch een vergadering ingelast.Ze krijgt een kans. En nee. Ze mag toch niet blijven. De argumenten zijn helder.

Ik vind het jammer voor haar, maar nu hebben we er wel alles aan gedaan.
’s Middags zie ik haar. Ze zit op een bankje, buiten, in de zon. Ik ga naast haar zitten. Ze legt haar hoofd op mijn schouder. We zeggen niks. Dat hoeft ook niet.

Dit is een knokker. Ze komt er wel.

   

Zie HIER voor alle Juffen

 

 

Geplaatst in januari

31 januari: Algemeen 314; Geplaatst in januari

30 januari:Photosophieën 347: Reorganisatie (3); Optrekje Ceausescu 

29 januari: Ontmoetingen in de lucht 7; Nor, een Singapore-girl

28 januari: Reportages 137; Groeten uit Zuidland 

27 januari: Blogcitaten 53: Houd'oe of Houdoe? 

27 januari: Home From Abroad 107: A ‘secret society'

26 januari: Familie 142; Camiel is vijftien 

25 januari: Photosophieën 346: Reorganisatie (2); Chaos & Gedoe 

24 januari: Ontmoetingen in de open lucht 31: De Jilkiankans, een familie te Kirgizië

23 januari: Reportages 136; De Oude Dame & de Oeverlanden 

22 januari: Atlas van de kleinste landen 63; KIngstown Saint Vincent 

21 januari: Diepzinnige clichés 80: Opium van het volk 

20 januari: Home From Abroad 106; Shithouse and chaos 

19 januari: Blogcitaten 52; De gemiste droomgoal 

18 januari: Ontmoetingen in de open lucht 30; Stan Aerts, veehouder in een schierenclave 

17 januari: Photosophieën 345: Reorganisatie (1); DOOD

16 januari: ZoekPoëzie 103: Ab Visser & Francis Jammes  

15 januari: Atlas van de kleinste landen 62; Saint Vincent Cariben

14 januari: Honkbal 114: NY Yankees; een Wereldlogo

13 januari: Blogcitaten 51; Negen dode kinderen

13 januari: Home From Abroad 105; Fox and Friends

12 januari: ZoekPoëzie 102: J.J.Klant. Een eksentriek komponist.

11 januari: Beelden 837: P'anmunjom Noord-Korea

10 januari: Ontmoetingen in de open lucht 29 ; De luitenant-kolonnel, een militair in Mozambique 

9 januari: Photosophieën 344: Woorden van mail zonder gist

8 januari: Atlas van de kleinste landen 61; Willilabou Saint Vincent 

7 januari: Blogcitaten 50; Een late boekenbon 

6 januari: Home From Abroad 104; Eskimo's in the White House

5 januari: Meer Dan EenJuf 37; Een doosje zonnestralen 

4 januari: Ontmoetingen in de open lucht 28; De opvarende, een Helsinki-ganger

3 januari: Familie 141; Keet is vijf 

1 januari: Goedemorgen:647 Een bloghouder van 73 stelt een paar vragen


Een doosje zonnestralen

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Mensen gaan dood. Als ze oud zijn, of als ze ziek zijn, of als ze een ongeluk krijgen. Ze laten dan een kat achter, of geld of een gezin. Het is zielig voor de kat, maar die vindt vast wel een ander baasje. Het geld kunnen ze nalaten aan een goed doel of mee de kist innemen. Voor het gezin is het verdriet hartverscheurend.

Mijn leerlingen zijn de kinderen in zo’n gezin. Hun vader(s) en of moeder(s) komen op ouderavonden, zijn bij rapportuitreikingen, staan trots met zoon of dochter op de foto als zij hun diploma krijgen, smeren boterhammen met pindakaas, wassen vergeten gymkleding uit, geven huisarrest, vinden lege plastic buisjes onder het bed waar eerst een joint in zat, ontmoeten eerste en grote liefdes, halen hun kind op van een schoolfeest, kussen hun kind bij het weggaan in de ochtend, mailen docenten vanwege onvoldoendes, geven zakgeld, zetten thee bij thuiskomst, drogen tranen, ondergaan onredelijke woede-uitbarstingen, stoppen hun kind onder de dekens, bellen af vanwege een tandartsbezoek, gaan met ze op vakantie, staan langs de lijn bij een sportwedstrijd, mopperen op puberale lamlendigheid.

En dan gaat er een vader of een moeder dood. Of dan zijn beide ouders ineens dood.
      Wie droogt je tranen dan, als je veertien bent?
Wie schrijft er dan een absentiebriefje voor je, als je zestien bent?

Op de pont zie ik Amber. Ze heeft een bos zonnebloemen onder haar snelbinders. Ik vraag haar waarom ze die bloemen heeft gekocht.
      ‘De vader van Suus is overleden. Hij was wel heel erg ziek, maar Suus is ontzettend verdrietig. We hebben met ons vriendinnengroepje afgesproken dat we haar cadeautjes gaan geven. Allemaal gele cadeautjes, voor een ‘pocket full of sunshine’.

Een doosje zonnestralen.
      Dat is op dit moment meer waard dan duizend briefjes voor de tandarts.


Zie HIER voor alle Juffen

 

 

 

Geplaatst in december

 

31 december: Algemeen 313; Geplaatst in december 

30 december: Home From Abroad 103; Trump's Biggest Lie 

29 december: Ontmoetingen in de open lucht 27; Sigurd, een IJslander 

28 december: Meer Dan Een Juf 36; Geklaag & gezeur

27 december: Atlas van de kleinste landen 60; De economie van Saint Vincent & The Grenadines 

26 december: Beelden 835; Groeten uit Westenschouwen

25 december: Ontmoetingen in de open lucht 26; De Pizzakoerier, een Geluidsliefhebber

24 december: Meer Dan Een Juf 35; de dragqueen 

23 december: Blogcitaten 49; Iraanse kaviaar.  

23 december: Home From Abroad 102; Equity Theory

22 december: Ontmoetingen in de open lucht 25: De wapendrager, een kolonist op de Westbank

21 december: Atlas van de kleinste landen 59; Saint Vincent & The Grenadines

20 december: Honkbal 113; Hilarische reacties op een optische illusie

19 december: Beelden 834; Groeten uit Dinteloord

18 december: GEO-TRIVIA 29; De Saatse Laars

17 december: Photosophieën 343: Onheil slaat toe

16 december:: Blogcitaten 48: Jan Engelman. En rade 

16 december: Home From Abroad 101; Blow-job

15 december: Algemeen 311; De arts en zijn computer

14 december: ZoekPoëzie 101: I.K.Bonset, De TROM DROM BOM

13 december: Ontmoetingen in de open lucht 24; Piia, een Estlandse

12 december: Diepzinnige clichés 78; Discretie:

11 december: Atlas van de kleinste landen 58; Toeristisch Liechtenstein

10 december: Blogcitaten 47; Verliefd & verloren in Dieppe

9 december: Home From Abroad 100; The Imperial Presidency

8 december: Ontmoetingen in de open lucht 23: De uitbater, een Bosniër

8 december: Beelden 831; Object aan de Krammeer (2); Antwoord op quizje

7 december: Familie 140; Jip is tien

5 december: Atlas van de kleinste landen 57; ''Welcome to Liechtenstein''

4 december: Beelden 830; Object aan de krammer; Een quizje 

4 december: Photosophieën 341: Hoppa de subway in

3 december: Blogcitaten 46; Andy Warhol in the middle of nowhere

2 december: Honkbal 112: Een epische homerun & een dansende bal 

2 december: Home From Abroad 99; Trump Unmoored

2 december: Ontmoetingen in de open lucht 22; De taxichauffeur, een Egyptenaar

1 december: Reportages 310; Groeten uit Cillaarshoek

1 december: Algemeen 310: Geplaatst in november

 

Werkdruk en werklast

(Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)

Eén keer had ik stress. Dat was toen ik mijn scriptie moest schrijven. Ik kreeg spontaan een psoriasis-aanval. Ik zat onder de rode, jeukende vlekken. Het zag er niet uit. En verder heb ik het echt wel druk. Maar stress? Nee.

      Als ik dit zeg in de docentenkamer, word ik verbaasd, jaloers en soms boos aangekeken. Een enkele collega is het met me eens, maar het merendeel ervaart dit anders. Sinds ik op deze school werk, heb ik nog nooit zoveel mensen overspannen gezien. Aan de lopende band melden collega’s zich ziek en de gesprekken in de docentenkamer gaan vaak over werkdruk en werklast.

Ik zal de laatste zijn die ontkent dat docenten het niet druk hebben. Wat er in de kranten staat, is waar. Te grote klassen, te veel uren voor de klas, te weinig tijd om mooie lessen voor te bereiden, te veel vergaderingen en overleggen, mailboxen die overstromen, leerlingen die allemaal een persoonlijke aanpak nodig hebben, het lerarentekort, het salaris dat achterblijft en noem maar op. Het klopt.
      Maar ik word zo ontzettend gek van al dat geklaag en gezeur erover. En ja, ik vind het klagen en zeuren. Ik ga me er niet voor excuseren, ik ben wel een beetje klaar met dat gemekker.

Ik denk er veel over na; over hoe werkdruk wordt ervaren. Want ik schrik van de ervaringen van mijn collega’s. Mijn collega’s. Het team waar ik vaak genoeg energie van krijg en dat nog lange tijd wil krijgen. Natuurlijk, dat wat de een aankan, is voor de ander te veel. Dat is voor iedereen persoonlijk. Maar stiekem kan ik me soms gewoon niet aan de gedachte ‘je stelt je aan’ onttrekken. Ik weet het, dat is niet aardig van me en ik moet het hele persoonlijke plaatje zien. Maar toch. Ik denk het gewoon. En juist daarom zit het me zo dwars.

Het is een lang verhaal en ik ben niet van plan om hier alle kanten te belichten en om alle nuances te bekijken. Nogmaals, ik deel alle kritieken van collega’s op het onderwijs wel.
      Maar KOM OP!
Leraar zijn is zo’n fantastische baan! Er is geen beroep waar je op een dag, nee, binnen een uur zoveel geweldige dingen meemaakt.

Een leerling die met een rood hoofd en verkeerd geknoopte jas binnen komt rennen omdat hij de pont net gehaald heeft. Een leerling die juichend zijn broodtrommel openmaakt omdat er filet americain op zijn brood zit. Een leerling die nog even haar haar goed doet en snel een snapchatje maakt en denkt dat ik het niet zie. Een leerling die stilletjes in een hoekje gaat zitten en eigenlijk wil huilen omdat zijn ouders in scheiding liggen. Een leerling die woorden verkeerd spelt en dat er dan iets totaal onleesbaars en grappigs staat. Een leerling die in de kantlijn een tekening van een eenhoorn maakt na een proefwerk. Een leerling die zijn Smibanese woordenboek aan je uitleent. Een leerling die zegt dat je ‘saus’ hebt.

En dan al die collega’s op school die geweldige lessen maken. Een collega die met een klas een recordbedrag aan sponsorgeld binnenhaalt voor Dance4Life. Een collega die spontaan zes flessen gin koopt en het hele team uitnodigt om ze die avond bij haar thuis leeg te drinken. Een collega die vaker in het Rijksmuseum te vinden is met de klas dan voor de klas. Een collega die haar mentorklas bij haar thuis uitnodigt voor een etentje met diepvriespizza’s. Een collega die een yogaklasje voor de leerlingen start. Een collega die een geweldige presentatie houdt over een bepaalde pedagogische aanpak.

En dat gebeurt allemaal in één week!

      Alleen al op mijn school.
En dan heb ik het nog niet eens over de collega’s op al die andere scholen in het land.

Wellicht heb ik geluk; mijn schoolleiding geeft mij de ruimte en vertrouwt op mijn professionaliteit. Dat is voor mij genoeg om te gaan. Had ik die ruimte en vertrouwen niet, dan zou ik het gesprek aangaan. Juist in deze tijd waarin scholen niet achter kunnen blijven wat vernieuwingen en verbredingen betreft op onderwijsgebied.

Er moet echt niet zo veel. Docenten hebben vrijheid genoeg binnen hun eigen lespraktijk. En neem verdomme die regie in handen.
      Zulke mooie dingen. Daar krijg je toch juist energie van?

En ja. Val maar over deze column. Doe maar. Klaag maar. Zeur maar door. Het gesprek ga ik graag met je aan. Niet hier, maar in het echt.
Ik heb best wat goede tips en nuanceren kan ik ook. Wellicht kan ik je dan een psoriasis-aanval besparen.
      Want daar wordt echt niemand gelukkiger van.


Zie
 
HIER voor alle Juffen

 

 

Subcategorieën