Aardrijkskunde (83)

 

GEO-TRIVIA (15)


Gezocht: Koninkrijk voor één dag

Gevonden: Roethenië; Republiek voor één dag

(Daar schreef ik in augustus 2013 het volgende stukje over:)


De verborgen geschiedenis van Europa

Ik kreeg de volgende reactie van Edo Haitsma:

Geachte heer Van den Boogaard,

Op internet ben ik aan het zoeken naar een boek dat landen beschrijft die (heel) kort hebben bestaan. Zo was er eens een koninkrijkje in Europa dat één dag heeft bestaan. Ik heb daarover eens een artikel in een krant gelezen. Helaas is mij de titel van dat boek ontschoten en weet ik niet meer in welke krant dat gestaan heeft.

Al zoekende kwam ik op uw site terecht. Een prachtige site, met heel bijzondere wetenswaardigheden op aardrijkskundig gebied. Vooral de verdieping met foto’s hoe een situatie ter plaatse is, geeft meerwaarde.

Vanwege uw bijzondere aardrijkskundige kennis, vroeg ik mij af of u misschien de titel van het boek kent waar ik naar op zoek ben.

Ik hoop een reactie van u te mogen ontvangen.

Met vriendelijke groet,

Edo Haitsma


Roethenië : De Republiek van één dag

 

Ik kende het boek niet en wist ook niet om welk koninkrijk het ging. Maar ik had wel een vermoeden waar ik moest zoeken.
      En jawel: Het boek heet ‘Vergeten Koninkrijken’ en is van de Britse historicus en schrijver Norman Davies. Ik heb ‘t direct aangeschaft. Fascinerend boek, met veel kennis van zaken geschreven , vrijwel steeds boeiend en verrassend.

     
Hoofdstuk 13 gaat over de republiek -dus niet koninkrijk- van één dag: Rusyn of Carpatho-Ukraine (Engels) ook wel Roethenië of Karpato-Oekraïne (Nederlands), Kárpátalya (Hongaars), Podkarpatsko (Slowaaks) en Zakarpattia (Oekraïens). Dit geeft de verwarring, de onrust, diversiteit en etniciteit van dit gebied al een beetje aan.
      De bewuste dag was 15 maart 1939. Hieronder een kaartje van de republiek zoals die er toen uitzag.

 

 

Zakarpattia

 


Roethenië hoorde voor de eerste wereldoorlog bij het Oostenrijk-Hongaarse keizerrijk. Tussen beide wereldoorlogen was het onderdeel van Tsjechoslowakije.

Kaartje hieronder.

Tsjechoslowakije 1938

 

Op 15 maart 1939 viel het Duitse leger Tsjechoslowakije binnen. Bohemen met Praag en Moravië met Brno werden bezet en tot protectoraat van Duitsland verklaard.

Direct scheidde Slowakije zich af en toen deden de Rusynse leiders hetzelfde.

      President werd de Grieks-katholieke geestelijke Avgustyn Voloshin , de staatstaal was Oekraïens, de vlag bestond uit een gele en blauwe horizontale band en het volkslied was ’’ Shche ne vmerla Ukraina’’ (Oekraïne is nog niet ten onder gegaan). De grootste stad Oezjhorod was toen al bezet door Hongarije en daarom werd Choest de hoofdstad.

      Maar de Hongaren die met de Duitsers samenwerkten, sloegen onmiddellijk toe. Met goedkeuring van Hitler werd de jonge republiek bezet en op 16 maart 1939 kondigde radio Budapest aan, dat Kárpátalya na 21 jaar weer herenigd was met het moederland.

      De Britse auteur Michael Winch was die dag in Roethenië en schreef er een boek over, met name over de dag ‘dat ik op dezelfde plek in drie landen was’. (Dus in Tsjechoslowakije, Roethenië en Hongarije).

Hij schrijft op 15 maart ondermeer: ‘De Oekraïeners waren eindelijk een vrij volk. Vanaf elk huis wapperde een geel met blauwe vlag. De kleuren blauw en geel waren te zien in elk knoopsgat, op elk paard, op elke cafétafel. De doodsbange Joden schilderden zelfs blauwe en gele banden rond hun winkelruiten. De eerste bijeenkomst van het parlement, die al zo lang was uitgesteld, zou nog diezelfde middag plaatsvinden. Buiten de regering leken wij de enige mensen in de stad die wisten dat de Hongaren in opmars waren. Maar waar waren de Duitse vliegtuigen?

En verder: ’Toen we Choest rond het middaguur verlieten, waren alle gendarmes verdwenen. De straten werden bewaakt door de Sitch en door Duitse kolonisten die swastika’s droegen. Het voelde alsof we hulpeloze kinderen op de slachtbank achterlieten.’

      In Karpato-Roethenië bleef het onder Hongaars bewind relatief rustig in de tweede wereldoorlog. Maar in 1944 kwamen de nazi’s, die er voor zorgden dat de Joodse bevolking nagenoeg geheel werd uitgeroeid. Niet lang daarna kwam het Rode Sovjet-leger, dat zoveel mogelijk Hongaren oppakte, die naar de Goelag-archipel werden gedeporteerd. President voor één dag Voloshyn werd naar Moskou gebracht waar hij werd geëxecuteerd.

      Het bleef daarna zo’n vijftig jaar redelijk stil in Roethenië, dat een district in de Sovjet-Unie werd. Na de onafhankelijkheid van Oekraïne in 1991 werd het een district in dit land. In 2002 werd Voloshyn uitgeroepen tot Held van Oekraïne.

      Anno 2013 wonen er ook Roethenen in Roemenië , Polen, Hongarije en vooral Slowakije.

Net over de Slowaakse grens bijvoorbeeld ligt het plaatsje Medzilaborce, waar een bijzonder museum staat ter ere van de familie Warhola, in de Verenigde Staten beter bekend als Warhol. De ouders van Andy Warhol waren Roethenen en kwamen hier vandaan. Daar schreef ik al eerder over, want ik ben in 1995 in dat museum geweest. Er is daar een hele etage ingericht met echte Andy Warhols
      Ga naar
REIZEN 35.


Klik HIER voor alle GEO-TRIVIA

 

 

GEO-TRIVIA (11)


Gezocht: Droogste plek op aarde

Gevonden: Atacama woestijn Chili

Brigitte de Lange woont in Chili. Zij bezocht de plek, schreef daar onderstaand verhaaltje over en maakte de foto's.

 

 San Pedro de Atacama

 (Door Brigitte de Lange te Chili)

 

Machuca

San Pedro de Atacama is een minuscuul dorp, waar de mensen proberen te overleven in een zeer onherbergzame omgeving. Het ligt in de Atacama woestijn in het noorden van Chili en telt nog geen vijfduizend inwoners.

      De nederzetting ontstond ooit bij een oase in de woestijn. Van de oorspronkelijke Indiaanse bewoners van deze woestijn, de Atacameños, zijn volgens officiële cijfers nog maar tweeduizend afstammelingen over. Hun eigen taal ging halverwege de vorige eeuw al verloren.

 

De huidige inwoners van San Pedro de Atacama leven vooral van het toerisme en de mijnbouw. Het gebied biedt allerlei indrukwekkende attracties voor de avontuurlijke toerist.
      Eén van de meest opvallende activiteiten is sandboarding, een sport afgeleid van snowboarding, in de woestijn.

Droog

De Atacama woestijn is de droogste plek ter wereld. Dat betekent uiteraard dat het er zo goed als nooit regent en dus is de lucht glashelder.
      De hoeveelheid sterren aan de nachtelijke hemel dat te zien is, is gigantisch. En dat dan alleen al met je blote oog. Laat staan als je er door een telescoop naar kunt kijken. Logisch dat diverse grote internationale organisaties, waaronder de European Space Agency (ESA), indrukwekkende sterrenwachten hebben gebouwd daar. Voor amateurs zijn er ook mogelijkheden onder professionele begeleiding door telescopen naar de sterrenhemel te staren.

Geisers 

 

Op de hele aarde zijn slechts zes grote geisergebieden en El Tatio bij San Pedro de Atacama is er één van.
      Het gebied ligt op 4200 meter hoogte en je bent zo’n twee uur onderweg per auto over hobbelige grintwegen om er te komen. Dat je ’s morgens om vier uur uit je hotel weg moet om de geisers goed te kunnen zien, is van ondergeschikt belang. Geen moeite is teveel voor zo’n uniek verschijnsel.
      Het hete water dat uit de bronnen in de vulkanische omgeving omhoog spuit, bereikt geen grote hoogtes. Maar de stoomwolkjes die over een enorme oppervlakte verspreid omhoog krinkelen in het licht van de opkomende zon, geven wel een buitenaards schouwspel.

Zoutvlakte

 

Economisch gezien gaat het Chili voor de wind dankzij de mineralen die het land in z’n grond aantrof. Koper is het belangrijkste exportproduct. Chili levert maar liefst een derde van de wereldkoperproductie. En de prijs van koper blijft maar stijgen, vooral door de enorme vraag uit China
      Een enorme zoutvlakte, de Salar de Atacama, van zo’n drieduizend vierkante kilometer in de Atacama woestijn is de grootste bron van lithium ter wereld, een stof die onder andere wordt gebruikt in batterijen en in bepaalde medicijnen. Jaarlijks produceert Chili bijna 7500 ton lithium.

Flamingo

Tegelijkertijd is de zoutvlakte ook een interessant natuurgebied geflankeerd door indrukwekkende, nog behoorlijk actieve vulkanen. In de lagunes op de vlakte leven onder andere de Andesflamingo en de Chileense flamingo. Jammer genoeg is maar een klein deel van de zoutvlakte uitgeroepen tot beschermd gebied. De economische belangen van de mijnindustrie worden hoger aangeslagen dan de belangen van moeder natuur.

Woestijnvos

 
Brigitte de Lange (Te gast 33 ) is journaliste en schrijfster. Zij vertrok in 1996 met haar man naar Costa Rica en woonde daarna in Panama en Patagonië (Argentinië ). Nu woont ze in Chili.
      Werkt als freelance journalist voor diverse bladen in Nederland en schrijft voor haar website
www.verhaalhalen.nl.

Dit jaar verscheen haar boek Breinbewust Leven.
      Wat kun je doen om bij te dragen aan de gezondheid van je hersenen? Wat gebeurt er in de hersenen als we ouder worden?

 

Klik HIER voor alle Geo-Trivia

 

 

 

GEO-TRIVIA (9)


Gezocht: Enclave in enclave in enclave (counter counter enclave)


Gevonden:
Dahala Khagrabari; India in Bangladesh in India in Bangladesh.

(Gisteravond hebben Henk Weltevreden en ik op Radio 1 over deze kwestie in "Met het oog op Morgen'' .gesproken. (Laatste kwartier).
       Over het onrecht, de wantoestanden en een mogelijke oplossing)


Cooch Behar Enclaves

     

Ik ben in 2002 met mijn vriend Henk Weltevreden naar die uiterst bijzondere plek afgereisd. Daarover verschenen diverse stukjes op mijn blog. Ik zet ze hier op een rijtje:

 
Van Maassluis tot Cooch Behar

Een hemels lustoord vol soevereine waanzin

In Bangladesh liggen 102 lapjes grond van India. Net over de grens in India zijn weer 71 enclaves van Bangladesh. Hier is iets fout gegaan zestig jaar geleden vlak voor de onafhankelijkheid van Pakistan en India. Maandenlang kon advocaat Radcliffe in Cooch Behar zijn pen niet stilhouden en hij trok de grilligste grens ter wereld. De man dronk tot diep in de nacht vooral whisky, 's ochtends trilden zijn handen na op de verse landkaart.

Onder op deze kaart Bangladesh; boven India. Een deel van de zeer gecompliceerde situatie daar. Nummer 51 is Dahala Khagrabari. In rood zijn de enclaves -zo u wilt exclaves- getekend. Groen zijn sub-enclaves; ook wel binnen-enclaves genoemd. 

BLOODY IDIOTS

Nog een paar meter, dan moeten we India toch uit zijn. Op deze vlakke akkers van Cooch Behar ontbreken grenspalen. Hier en daar kleine piramidevormige stenen met getallen en een pijltje erop geschilderd. December 1986.
      Mijn vader sjokt achter me aan. Hij vindt dit geen goed plan, we hebben immers geen visum voor Bangladesh en de grote rollen prikkeldraad links en rechts zijn niet bepaald een teken van welkom in deze grensstreek. Ik moet en zal verder want daar, verderop in het uiterste noordwesten van Bangladesh, wachten de meer dan honderd enclaves van India.

      `Need help?' fluistert een jochie met hoofddoek vanachter een boom.
      `My name Abdul. I help...'

De kleine Bangladeshi pakt onze rugzakken en sleept ons voort naar een pension in Chilahati, een gehucht twee kilometer verderop. Even later wijst-ie naar een dun fietsspoor dat de weg kruist.

      `Look there, border India again. Bloody idiots...'

Ik stop even bij deze zes centimeter bandenstrook, een rubberen Dunlopgrens die verder kronkelt door blubberige akkers.

      `Weet je het zeker?' vraag ik.

      `Sure,' reageert Abdul geprikkeld.
      `This tree India, and that one, cross the road, bananatree is Bangladesh. Idiots.'

                                                                                    
MANNEN & BLAFFENDE HONDEN

Vier uur later hebben we nog geen onderkomen. Tientallen mensen lopen achter ons aan. Blaffende honden en kauwende geiten. Iedereen wil helpen, maar er is geen bed.

      `No sleep. Bloody idiots!' mompelt Abdul. Ik wil 'm graag ontlasten, maar wat ik ook zeg, onze kleine moslim op blote voeten blijft de rugzakken dragen, ook al zakt hij bijna door zijn knieën.

Vlak voor ons staan smalle betonnen grenspalen, zo'n anderhalve meter hoog. Ieder huisje, iedere akker houd ik in de gaten want hier, in Bangladesh liggen 102 Indische enclaves met daarbinnen weer 21 Bangladeshi sub-enclaves. En dan nog die ene Indische sub-sub-enclave binnen een van die 21 Bangladeshi sub-enclaves, de enige sub-sub-enclave ter wereld, een juteveld van 38 bij 180 meter, de Dahala Khagrabari chhit. Een lapje India in een lapje Bangladesh, dat weer in een lapje India in Bangladesh ligt. Zoiets.
      De Bangladeshi grenswacht vanochtend wilde dit niet geloven. `Most probably a stubborn Indian who doesn't wanna move.'

      `Nee, het is echt Indisch, deze sub-sub-enclave,' stelde ik nogmaals.
      `De enige in de wereld.'
     `Not possible, sir, no such land. Sub-sub nonsense.'

We mochten eigenlijk niet verder. De man staat niet voor niets met een karabijn naast een wachttoren. Een handjevol rupees bleek voldoende om hem een kwartier een andere kant op te laten kijken. We liepen rustig door naar het zuiden.

      `Waarom loopt de grens zo raar?' vraag ik Abdul.
      `He was drunk, Radcliffe, basterd drank all night... Bloody idiot.'

                                                                                                   
 SIR CYRIL RADCLIFFE  

Het was in de zomer van 1947. Sir Cyril Radcliffe, een advocaat uit Londen moest onder supervisie van Lord Mountbatten de grenzen trekken tussen het te vormen India en Pakistan, de moslims en niet-moslims uit elkaar houden, dus ook hier in het gebied van West-Bengalen en het voormalige Oost-Pakistan, dat later Bangladesh (1971) zou worden. Daar begon het probleem, groepjes Hindoes woonden te midden van de moslims en andersom.

In 1947 bezaten 565 maharadja's nog eenderde Indiaas grondgebied. Ze hadden nooit onder Britse heerschappij gestaan. Tijdens de onafhankelijkheidbesprekingen besliste de maharadja van Cooch Behar dat zijn stukjes grond onafhankelijk zouden blijven, met als resultaat dat de naar schatting 28.000 tot 56.000 bewoners (laatste telling: 1941) van de kleine enclaves, de chhitmahals, in Bangladesh kwamen te liggen, een versnipperd gebied zo groot als Noord-Beveland. In het Bengali betekent chhit fragment, een deel van een geheel, maar daarin niet geïntegreerd. Mahal betekent land.

                                                                                                    
 LORD MOUNTBATTEN  

Lord Mountbatten, de laatste onderkoning van India, had haast. Hij had tot juli 1948 kunnen blijven, maar wilde terug naar Windsor Castle en duwde de grenzen er in vijf maanden doorheen.

      'Finish the job by 15 August,' stelde Mountbatten.

Er kwam druk op de ketel bij Sir Radcliffe, die doodnerveus werd en glas na glas achteroversloeg. Whisky. 's Ochtends pakte hij zijn pen weer op en bibberde wat lijnen, ook de kleine rondjes en rechthoekjes van de Cooch Behari-Indiërs in Bangladesh, de chhitmahals. Het was een vorm van vivisectie, deze verdeling van West-Bengalen. Radcliffe gebruikte een slagersbijl.
      In augustus 1947 had Radcliffe de landkaart getekend, een grote verdeelblunder volgens India en Pakistan, met name in de heuvels van Chittagong, waar de vervolging en genocide van de Jummastammen al jaren voortduurt.
      De maharadja van Cooch Behar besloot in 1950 dat zijn gebied toch bij India kwam, ook de strookjes grond die in Bangladesh lagen. Deze voormalige Hindoe-Cooch Behari waren op slag Indisch, omsingeld door de moslim-Bangladeshi.

Voor mij, als enclavezuchtige is dit gebied romantiek, een hemels lustoord vol soevereine waanzin. Deze talloze lapjes India tussen de Bangladeshi rijstvelden overtreffen Baarle-Nassau en Baarle-Hertog in het Brabantse Marialand tot in de vijfde macht.

                                                                                                        
NIEMANDSMENSEN  

Maar dit is geen toerisme, geen VVV-propaganda, want voor de bevolking hier is deze grens een hersenschim, de hel, een jurisdictionele ramp. Ze leven te midden van terreur, moord, diefstal en verkrachtingen. Er is geen politiepost, dus ook geen aanklacht mogelijk, want stel dat een vrouw vanuit haar enclave via Bangladesh de grens oversteekt en in India naar de politie stapt, hoe kan die dan stappen ondernemen in Bangladesh? Ook een ziekenboeg ontbreekt, en het ziekenhuis buiten de enclave heeft een wachtlijst tot in het oneindige voor de niet-bewoner van Bangladesh.
      De bewoners van de Indische chhitmahals bestaan statistisch niet. Ze hebben geen paspoort, het zijn niemandsmensen in nergensland. Ze kunnen geen paspoort krijgen zonder de wet te overtreden, immers men moet eerst illegaal Bangladesh door om India te bereiken, waar men niet in komt omdat men geen paspoort heeft. Er is geen stemrecht; sterker, men heeft geen looprecht, want om boodschappen te doen moddert men van de ene enclave naar de andere via gammele loopbruggen en schommelende plankjes, alsof de lucht niet soeverein is en de grond waarop de loopplank schuift Bangladesh niet raakt.
      Hier heeft Lord Mountbatten, prins van Battenberg, als verdeler van Brits India en grensbepalervan Pakistan en India zestig jaar geleden de plank volledig misgeslagen.

Dit grensgebied spatte uiteen in 198 lappen soevereine twijfel. Soms is een beeld, een vergelijking een vorm van rechtvaardigheid, want in augustus 1979 dobberde Lord Mountbatten rond op de Ierse Zee en binnen een seconde spatte ook hij uiteen. Zijn vissersbootje ontplofte, een bom, een terroristenprotest dat knalde als de Kanonensong van Bertold Brecht. `Soldaten wohnen. Auf den Kanonen. Vom Cap bis Cooch Behar. Wenn es mal regnete. Und es begegnete. Ihnen 'ne neue Rasse 'ne braune oder blasse. Da machen sie vielleicht daraus ihr Beefsteak Tartar.'

                                                                                                             

24 HOURS LATE

Abdul blijft zoeken en vragen naar een slaapplaats in Chilahati. We geven het op. Vanmiddag gaat er een trein naar het zuiden, maar we hoeven ons niet te haasten, want de treinen in deze streken hebben altijd uren vertraging, geen rondje om de moskee helpt daaraan. Je raakt eraan gewend, meestal ga je zo'n drie uur na de geplande vertrektijd pas naar het kaartloket. Alles op zijn tijd. Zo ook vandaag voor de trein van 3 p.m. naar Saidpur.
      Precies als we weglopen, op zoek naar een kop thee ergens in de stad, stroomt de stationshal van Chilihati vol. Honderden mensen, geiten en kippen. Er staat zelfs een koe bij de slagboom. Op het perron stapels dozen vol koopwaar. Abdul trekt ons mee, we moeten opschieten. Opschieten? Hoe kan dat nou? Het is 2.58 p.m. Traag trekt een locomotief treinstellen het station binnen.

     `Too late,' mompelt Abdul, `this the 3.00 p.m. train from yesterday, Saidpur Express. 
      'Too late, 24 hours late... Bloody idiots.'

 

Border pillar na pillar na pillar......

Achtervolging  

Image

Uit de Kanonensong van Bertold Brecht. `Soldaten wohnen. Auf den Kanonen. Vom Cap bis Cooch Behar. Wenn es mal regnete. Und es begegnete. Ihnen 'ne neue Rasse 'ne braune oder blasse. Da machen sie vielleicht daraus ihr Beefsteak Tartar.'

 

ImageImageImage



Kleine hufterigheid in grote wereld

De kennis van een kennis verzamelde grond. Zand, klei, veen, noem maar op. Uit de hele wereld. De kennis van de kennis stopte het spul in potjes. Deed er een etiketje op met informatie over de herkomst, rangschikte dat en liet het aan iedereen zien. De kennis van de kennis hield zelf niet zo van reizen en vroeg dus aan iedereen die op reis ging om een paar potjes mee te nemen. Om het voor die reizigers eenvoudiger te maken. Ze moesten alleen de potjes vullen.
      In 2005 ging ik naar Canada en de Verenigde Staten. De kennis van de kennis hoorde dat en liet mij drie potjes bezorgen. Ik mocht zelf uitkiezen waar ik de grondmonsters zou nemen.
      Bij Hanlan’s Point Beach (Ward Island) in het Ontario Meer recht tegenover Toronto vulde ik mijn eerste potje. Ik stopte het in mijn bagage en dacht er verder niet meer aan. Toen ik naar New York vertrok maakte ik een tussenlanding in Detroit. Hoewel de douaneformaliteiten lang niet zo scherp leken als in bijvoorbeeld Miami vond men direct het potje in mijn handbagage, ‘Wat dat was?’.
‘Dat’, zei ik, ‘is zand’.
      ‘Oh’, zei de douaneman, ‘is dat zand?. En… waarom vervoert u zand in een potje?’.

‘Tja’, zei ik, ‘eh… nou ja, ik heb in Europa een kennis, die een kennis heeft en die verzamelt zand. Zoals eh… zoals een ander bijvoorbeeld postzegels verzamelt’.
      De douaneman keek mij vorsend aan, maakte het potje open, rook eraan, maakte een vies gebaar met zijn neus en zei… ‘Wij moeten dit onderzoeken’.
      Ik werd uit de rij gehaald en naar een andere douaneman gebracht. Ook hij stak zijn neus in het potje en trok een vies gezicht. Ik moest een aantal vragen beantwoorden. Waar ik precies vandaan kwam, waar ik in New York zou blijven, of ik daar mensen kende en zo ja wie dan wel en welke adressen hadden die personen. Er werd een telefoontje gepleegd en even later kwam een derde man met een hond. Een soort hasjhond.
      De hond moest aan het potje ruiken. Pas nadat de hond niet aansloeg, kreeg ik het potje terug en kon vertrekken.
In New York vulde ik een ander potje met zand van Strawberries Fields van John Lennon uit het Central Park en in het derde potje deed ik zand uit een potje dat ik jaren daarvoor verzameld had in de enige sub-sub enclave ter wereld, Dahala-Khagrabari (India in Bangladesh in India in Bangladesh).
      Ik gaf de drie potje aan mijn kennis. Schreef er korte verhaaltjes bij.
Vond dat ik me aardig had uitgesloofd.
      Maar…. Geen bedankje. Niets. Nooit iets van de kennis van de kennis vernomen.
Hufterigheid is overal en op alle niveaus.

Goedemorgen!

 


GEO-TRIVIA (8)

Gisteren schreef ik een stukje over een paar opmerkelijke rivierknooppunten.
      Ik kreeg daarop deze foto + informatie gestuurd door mijn oud VPRO-collega Wim Bloemendaal.

       

Het is de Y-bridge in Zanesville Ohio USA. Hier komen de Lickingrivier en de Muskingumrivier bij elkaar. Wim was daar ondermeer omdat hij er familie heeft.

  


Onderwijl herinnerde ik mij in Tsjechië ook nog eens op een bijzonder waterknooppunt te zijn geweest.

       Daar schreef ik in september 2010 dit stukje over.


Vltava & Otava; een drierivierenpunt

 

 Dit is een drierivierenpunt. 

      Het bevindt zich bij het dorpje Zvikovské Podhradi in Tsjechië , een kleine honderd kilometer ten zuiden van Praag.
Rechts stroomt de Moldau (Vltava) en links de Otava.
      De rivier gaat verder als de Moldau, stroomt via Praag en mondt in het noorden van het land uit in de Elbe.

 
Moldau

Otava

Toeschouwers

Het is een mooie rivier.
      Soms vaart er een bootje met toeschouwers, die het ook allemaal heel mooi vinden.

Symfonisch gedicht

Je kunt het best naar de foto’s kijken met de beroemde zeer herkenbare muziek van componist Bedrich Smetana op de achtergrond.
      Hij schreef in de tweede helft van de negentiende eeuw zijn monumentale werk Má Vlast. (Mijn vaderland).
Zes symfonische gedichten waarin niet alleen het landschap wordt verheerlijkt, maar waarin ook aandacht is voor verhalen, sagen en legenden uit Bohemen, het westelijk deel van Tsjechië .
      Het tweede gedicht is de Moldau.
     
Ik heb een mooie uitvoering voor u gevonden. Je hoort in 58" hoe de rivier ontspringt bij twee bronnen: een warme en een koude. Dan volgt de harmonieuze samenvloeiing.
      Een opname uit 1950. 
Het NBC Symphony Orchestra onder leiding van dirigent Arturo Toscanini.  

 

 

 

GEO-TRIVIA (7)

 

Gezocht: Een Nederlands Vierrivierenpunt

Gevonden: Biesboschuitloper bij Lage Zwaluwe


In juni 2007 schreef ik daar het volgende stukje over

 

Dordtse rivieren & aspergekroketten

Eén van de mooist gelegen terrassen van Nederland is dat van café-restaurant Jongepier in Dordrecht. Het ligt op ‘t Groothoofd vlakbij het centrum. Je kijkt uit op het bekendste drierivierenpunt in dit land: Beneden Merwede, Noord en Oude Maas komen hier bij elkaar. 
     Je kunt op het terras bijvoorbeeld aspergekroketten eten en krijgt daar dan dik gesneden heel donker -bijna zwart- brood bij.


 


KHARTOUM & DE BIESBOSCH 

Is dit het enige drierivierenpunt van Nederland?
      Nee!
Bij Willemstad in het uiterste puntje van Noord-Brabant bijvoorbeeld splitst het Hollandsch Diep zich in ‘t Haringvliet en ‘t Volkerak. Mooi punt. Hellegatsplein heet het. Als je op de A29 bij de laatste afslag in de Hoeksche Waard (Numansdorp) de parallelweg opgaat en daar ergens de auto parkeert kan je naar de Haringvlietbrug lopen.
      Je kunt ook nog wat verder gaan en hebt dan een mooi uitzicht. Richting West zie je het eilandje Tiengemeten liggen.

     
 

Het bekendste drierivierenpunt ter wereld ligt natuurlijk in de Soedanese hoofdstad Khartoum. Daar komen de Blauwe Nijl uit Ethiopië en de Witte Nijl uit Oeganda bij elkaar en vormen De Nijl.
      Khartoum wordt hier in drieen gesplitst. Omdurman en Oud-Khartoum liggen aan de andere kanten.
Ik ben daar een keer geweest. Fenomenale plek.

Dit alles roept de vraag op of er ook vierrivierenpunten bestaan.
      Je zou het toch alleen al vanwege dat mooie woord hopen.

Dit is De Biesbosch waar de Nieuwe Merwede (Rijn) en de Amer (Maas) bij elkaar komen in het Hollandsch Diep.
      Daartussen ligt het riviertje de Ruigt dat zich splitst in het Noordergat van de Visschen en het Zuidergat van de Visschen, maar weer bijeenkomt op mijn VIERRIVIERENPUNT.

Subcategorieën