Een tocht met grote risico's

(Beroofd, onthoofd, gegijzeld of doodgeschoten)

Mijn oud-VPRO-collega Wim Bloemendaal had een tijdje geleden een vermakelijk stukje op zijn blog over een autorally in 1907.
      De race zou oorspronkelijk van Parijs naar Peking gaan, maar werd door weersomstandigheden in omgekeerde richting gehouden. Winnaar werd een Itala, waarvan de chauffeur er ondermeer voor gekozen had om een deel van die route over de Transsiberische Spoorlijn te rijden. Alles beter immers dan in de modder vast te geraken.
      Zijn stukje zette mij aan het denken. Hoe zou je anno 2014 met een auto van Amsterdam naar Peking kunnen rijden zonder het risico te lopen gegijzeld, ontvoerd, gemolesteerd, onthoofd of doodgeschoten te worden. Dat valt eerlijk gezegd nog niet mee. Want er is een aantal landen dat je absoluut moet mijden: Irak, Syrië, Afghanistan, Oekraïne. Wit-Rusland is een vazalstaat van Rusland met een hoge criminaliteit. Rusland staat momenteel ook niet op bijster goede voet met het westen.
      Kijk dan eens naar onderstaande kaart van Azië.

We rijden met een 4-W Camper naar Turkije. Dat gaat het best door Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Kroatië, Bosnië, Servië en Bulgarije. Via Armenië komen we in Bakoe, de hoofdstad van Azerbaidzjan aan de Kaspische Zee. Er gaat vandaar een veerboot naar Turkmenbazi in Turkmenistan. Dat land kom je niet eenvoudig in. De wegen zijn zeer slecht en er is corruptie alom. En als je daar heelhuids doorheen komt, moet je door Oezbekistan dat ook zeer corrupt is. Ik zou het niet doen.

Als je via de Kaukasus over land naar Rusland gaat kom je in opstandige republieken als Tsjtsjenië, Ossetië of Dagestan. Vooral niet doen.
      Het beste alternatief lijkt me in Bakoe de veerboot te nemen naar Actau in Kazakhstan. Dat land heeft zich sinds zijn onafhankelijkheid nogal eigenzinnig en vrij ontwikkeld. (Nederland moet er eerdaags tegen voetballen in het kader van het Europees kampioenschap voetbal.)
Je kunt je daar behoorlijk veilig voortbewegen; de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam.
      De wegen zijn overigens niet altijd goed en daarom is het nodig om een 4-W wagen te nemen. Bovendien een camper, want lang niet overal zul je kunnen slapen. We rijden naar de voormalige hoofdstad Almati (ooit Alma Ata) gaan Kirgizië in en steken daar de grens over naar China. Ook daar zijn de wegen niet altijd goed, maar het is te doen. De reis vergt wel de nodige tijd en je hebt geduld nodig. 
De veerboot gaat onregelmatig. Pas als er voldoende aanbod is vertrekt de boot. Dat kan soms weken duren.
      Als je toch overweegt om door Rusland te gaan wordt het ongeveer de bovenste route hieronder.

Je rijdt via Duitsland, Polen, Litouwen en Letland naar Estland en steekt bij Narva de grens met Rusland over.

Via Sint Petersburg naar Moskou gaan en dan globaal de route van de Transsiberische Spoorlijn volgen. Niet zoals in 1907 over de rails gaan rijden. Via Mongolië naar China. Het is te doen, maar het is om en niet altijd veilig.
      Een derde alternatief is de onderste route hieronder.

We rijden weer naar Turkije, gaan Iran door, en gaan via het zuiden van Pakistan naar India. Richting China ligt de Himalajay.

We moeten dus via Bangladesh, weer via India naar Birma (daar schijn je tegenwoordig vrij probleemloos in te kunnen) en vandaar via Laos en Vietnam naar China. Een enorme omweg. Ik zou het niet doen.

Informatie leert overigens dat Bakoe best een gezellige stad is. Je kunt daar gerust even wachten.